Arromanches, pal in het midden van de Normandische kust. Gelogeerd in een tweesterrenhotelletje (zolang het ontbijt maar lekker is) om vandaaruit de landingskust te verkennen.De zon gaat onder, net als we aankomen. Er liggen grote spookachtige dingen voor de kust in een halve cirkel. In het museum leren we dat het overblijfselen zijn van een ingenieus bedachte, in 48 uur opgebouwde, drijvende haven.
Bayeux. Eerst en vooral bekend om zijn tapisserie, maar dat is nu niet meteen onze prioriteit. Honger! Meneer kiest, zoals altijd, voor een nog niet eerder geproefd gerecht: gesmolten Chaumes vergezeld van sla en een patat in zure room. Een volledige Chaumes dus. Volledig, met bittere korst en al…
Ook niet onbelangrijk in Normandië: cider en Calvados. Na een uitgebreide degustatie komt mijn Franse tong los, al is het nog met beaucoup de chevaux dedans. Mais on ne se tire rien de là zenne. We beslissen de kweker gelukkig te maken met een grote bestelling alcoholbevattende dranken en krijgen er zelfs een gratis pot confituur bovenop. Très beau de vous, madame!
En dan het serieuze werk. Ik had me al afgevraagd wat al die bordjes langs de weg wilden zeggen: Batterie de si, batterie de la. Dat zijn dus de terreinen waar den Duits zat ingebunkerd. Zeer indrukwekkend, te lopen waar zij 65 jaar geleden de Franse kust onder schot hielden.
Longues sur Mer en haar batterie. De enige waar het originele geschut nog in de bunkers is blijven staan. Dat ze nog intact zijn, bewijst dat de Duitse constructies haast niet kapot te krijgen waren. De afloop van D-Day is iedereen bekend, maar hier besef je dus tegen welke prijs.
“Walk silently and with respect”. We komen op US grondgebied. Tienduizenden soldaten, waarvan het merendeel niet verder is geraakt dan het strand… ook hier word je stil van. Amerikaanse gezinnen waren hier rond, op zoek naar hun dearest. We voelen plaatsvervangende trots. En zere voeten.
Wat hebben wij vandaag geleerd?
- 20 liter javel op je terras uitschrobben, daar word je high van in deze temperaturen.
- rieten matten, dat kost nog niet zo gek veel!
- rieten matten bevestigen aan een bestaande omheining is nog zo gek niet moeilijk (mits een beetje mannelijk/daddyo inzicht).
- rieten matten zijn tof! Ik kan vanaf nu ook ongezien topless zonnen
- de kerstboomverlichting voor buiten kan in de zomer omgetoverd worden tot salsasfeerverlichting.
- minder punt: de zwerfkat vindt toch nog haar weg over het riet heen naar onze achterdeur. Ach ja, haar eetbakje was toch al gekocht…
Een sfeerbeeldje voor de curieuzeneuzen:
Hij: “Lieveke, als je die rietmatten gaat kopen, breng dan eens ijzerdraad mee, maar hij mag niet dikker zijn dan 2mm. O ja, en een kniptang ook. Maar geen kniptang met een bek hé, een platte.”
Ik: “Uhu.” *noteert op ‘t briefke ijzerdraad 2mm en platte kniptang*
Hij: “Aja, en een knijptang ook nog. Ook een platte hé. En een korte. Allebei de tangen moeten kort zijn.”
Ik: “Uhu.” *noteert op ‘t briefke platte korte knijptang, omcirkelt korte en trekt pijl naar kniptang*
Hij: “Jama, je weet toch wat ik bedoel?”
Ik: “Uhu? Euhm… zoeteke, teken het er toch maar op ‘t briefke bij.” *big smile*
Yep, ik ga vandaag gans onze plankier afschrobben met javel en daarna onze omheining “proberen” te verfraaien met rietmatten. *veel te enthousiaste smile*
De eerste vakantiemorgen! Alvast mijn excuses, want het is niet mijn bedoeling om het zo ostentatief in jullie neusharen te wrijven… Maar mijn eerste vakantiemorgen it is.
Lang geleden dat ik zo fris ben opgestaan en al neuriënd een koffiepadje in de senseo liet vallen. Zelfs de radio draaide naar mijn gevoel opeens vrolijkere plaatsjes. Mijn lief zei dat ik “zot” was om tegelijk met hem op te staan, dat ik beter wat zou blijven liggen en dáárvan genieten. Of misschien laat zijn ochtendhumeur maar moeilijk vakantiehebbende pottenkijkers toe?
Terwijl hij onder de douche stond, heb ik me dan maar ontfermd over de huisvuilzakken en het papier en karton bijeengescharreld om nog net op tijd alles buiten te zetten in mijnen négligé. Een mistige morgen trouwens.
Toen hij de deur uit gekust en gewuifd was, heb ik in ware MaFlodderstijl alle reclameblaadjes bekeken. Nog zoiets waar ik al maanden de tijd niet meer voor had genomen. Kopje koffie en sigaretje erbij. Een dikke zwarte viltstift en omcirkelen maar! (Ja, ik duid de wannahaves graag aan.) Deze keer staat een crosstrainer in promotie voor een schamele 100 euro!
Daarna voor de pc om e-mails te checken (helaas nog geen enkel antwoord op sollicitaties) en mijn virtuele contacten te onderhouden. Just like the old days! Ook hier weer met een sigaret en koffie, het raam open met uitzicht op het braakliggende terrein naast ons. In wezen een ruwbouw die enkele jaren geleden al werd stopgezet wegens echtelijke problemen. De muren van anderhalve meter hoog staan gelukkig ver genoeg uit het zicht, en zo kijk ik uit op het stukje land wat de tuin moest wezen. Ondertussen al een wapperend tafereel van onkruid, waarvan de zaadjes jammerlijk ook onze tuin komen bevruchten.
Waarom vertel ik dat nu allemaal? Omdat onze huisbaas vindt dat deze toestand ondertussen welletjes is geweest. Omdat er ook een hele grote berg grond en grind ligt, net naast de omheining die onze tuinen scheidt en eigenlijk ook een stuk op de eigendom van onze huisbaas. Plus, het is geen zicht.
Ben ik eindelijk aanbeland op het punt waar ik wilde komen, namelijk: pottenkijkers.
Gezeten aan mijn pc’tje in nerdy slaapkledij en ongewassen kop, raam open, sigaret in de hand… staan er plots twee jonge heren aan mijn raam. We verschieten alle drie. Ik bedenk direct dat ik zonder beha in een baggy t-shirt zit te roken. Wie weet wat zij dachten. “Goeiemorgen, wij komen de eigendom opmeten in verband met dat geval van hiernaast.” Verontschuldigende blik. “Je zal ons hier nog wel een tijdje zien rondlopen.” Ik lach. “Ah oké. Ik zal de gordijnen wel dichttrekken als ik naar de badkamer trek.” Lousy answer, I know…
Maar inderdaad, terwijl ik hier zit te schrijven, lopen de heren af en aan. En telkens ze voorbij mijn raam passeren doet de ene hard zijn best om te doen alsof ik niet besta. De andere kijkt wel, maar steeds met die verontschuldigende blik. Ik knik instemmend en schrijf verder over hen. Hehe.
In navolging van wat ik schreef hier en hier…
So… today was da beast’s last day at school. A bitje raar, cause da beast kreeg a briefken with da new hours for next jaar. That wanted to say that da directeur redelijk happy was met her prestations. The new hours were also a pretty goed deal: only derde graad en only in TSO. Thereandontop got da beast almost alle classes terug that she had gehad dit jaar. That betekent that da beast a lot less work has for next jaar… also, da beast got already 7 uren on her own naam (which is pretty belangrijk for steady naming in da future!)
But toch… has she not vergeten what a hell of a jaar it was. And it is also so far driving.
Underbetween has da beast already gesolliciteerd in her own region of course, on search for a beter school. Let’s hope that something will drop in da bus from there.
If niet… then da beast has something to fall back on (hopevolly not too painful)
Anyweg, it’s vacation! And first she is going to enjoy THAT!
I hope you do too
Lentesneeuw begint vandaag aan haar laatste weekend all work no play! Je mag die uitdrukking vrij letterlijk nemen, want de weekends waarin de woorden “voorbereiding”, “verbetering” en “rotschool” niet voorkwamen, zijn dit schooljaar op één hand te tellen. Dat was in de week trouwens niet anders.
Yep, onderwijs vergt veel tijd en energie in het begin. En jaja, we hebben “toch wel veel vakantie”, maar dat is louter ter compensatie van de weken onafgebroken hard labeur. Zo zie ik dat. Ik heb er zelf voor gekozen? Ook waar, net zoals ik graag op de pc de lessen in mekaar steek en steeds streef naar een toffe en duidelijke cursus. Voel je de maar al komen?
Als je werkt in een school waar het met de orde en tucht grandioos mis loopt, waar de directeurzetel op een duiventil lijkt, waar de leerlingen uit het meest crapuleuze hout gesneden zijn en de collega’s op Russische spionnen lijken, dan is het gewoonweg niet leuk om in het onderwijs te staan. Menig cv is hier ondertussen al de deur uitgevlogen, op zoek naar een groenere overkant.
Werkweekends en strontweken. Gefrustreerd thuiskomen omdat je elke les weer het strengste van jezelf moest geven. Moegetubd over welke straffen ik nu weer moest uitdokteren. Onverwachtse toets, de leerling op de gang zetten, de klas laten uitvegen, buitenzetten, de les stilleggen, bij de directeur sturen, nota’s met tuchtstempels, straf schrijven? Laat me niet lachen, zeiden ze. En daar stond ik dan. Stonden “we” daar, want het was al evenzeer een probleem bij de andere leerkrachten (maar dat was meestal publiek geheim). De strafstudies zaten overvol, de leerkrachten speelden een wedstrijdje “om het meest ziek” en de directeur zat dagelijks in de haren te wroeten.
Nog een geluk dat ik mijn allereerste onderwijsstapjes elders heb gezet. Dat ik weet hoe het wél kan en zou moeten zijn. Dat was mijn enige strohalm waarvan ik mezelf constant moest overtuigen. Ja, ik had de nodige competenties, ja, ik had de juiste instelling, ja, ik was een goede leerkracht. Toch? Bevestigingen, schouderklopjes, dankbaarheid bleven echter uit.
En nu dus dat laatste weekend! De allerlaatste verbeteringen die ik op mij neem voor die school!
Laat de vakantie beginnen, laat ik de verloren tijd met m’n lief inhalen, laat ik ook hier weer regelmatig mijn gedachten komen droppen. De leuke, als het even kan.
“Een van de gevolgen van wederzijdse liefde is dat een slecht humeur door de ander ongemerkt wordt overgenomen.” (Alain)
“De échte liefde, zij die voorbij het oppervlakkige contact naar de volledige eenheid streeft, blijft een eeuwig gevecht tegen de eigen eenzaamheid, en tegen die van de andere.” (Marc Callewaert)
“Het is in de liefde als bij de muziek: de dissonanten zijn vreselijker naarmate zij dichter bij de harmonie liggen.” (Godfried Bomans)
“Liefde onderscheidt zich van een verhouding als storm van tocht.” (Hermann Bahr)
“Een liefde die niet bestand is tegen confrontatie met de werkelijkheid is er geen.” (Albert Camus)
“Liefde is op weg zijn naar: jezelf te vinden in elkaar.” (Toon Hermans)
Ben ik nu lui? Of ben ik echt de enige die vindt dat de maatschappij over de rooie aan het gaan is? Dat jachtige, dat haastige, dat moeten presteren… neen, ik kan er niet zo goed mee om. Nooit gekund, trouwens.
Is er nog sprake van gezinnen? Zoals ik het zie, zijn we allen gedegradeerd tot stompzinnige individuen die niet anders kunnen dan doorwerken. Huisgenoten die mekaar sporadisch ontmoeten aan de keukentafel of ergens op weg van de badkamer naar de kleerkast. Niemand treft hier schuld, overigens, want iedereen heeft deadlines te halen.
Crapuleus veel werken. Omdat een gezin niet meer kan teren op één loon. Omdat de kinderopvang betaald moet worden. Omdat er eten op de plank moet komen. Omdat de lening moet afbetaald geraken. Omdat we moeten overleven.
Welk leven overleven? Opstaan, werken, thuiskomen, werken (allez nu, in het onderwijs hebt ge toch schone uren?), gauw wat eten ineen klutsen, nog die laatste taak afwerken, tv kijken (en daarbij in slaap vallen), gaan slapen. Op vrijdag -mijn heilige vrijdag- is het thuiskomen en meteen beginnen afstoffen, stofzuigen, afwassen, het huisvuil sorteren en de rekeningen betalen. Zaterdag: winkelen en werken. Zondag = sociale contactendag. Samengevat: one big rush…
“Maar dat is nu eenmaal het leven”, zeggen sommigen met opgetrokken schouders en een onverschillige blik. Zo is ‘t leven? ZO is ‘t leven? Serieus nu, “zo” zou het niet mogen zijn. Dat kan onmógelijk de reden zijn waarom wij hier rondlopen. We missen de essentie, mensen!
We moeten terug naar de fundamentele reden van ons bestaan: reproductie. En niet op zo’n manier dat we onze offspring moeten achterlaten bij vreemden terwijl wij “moeten” gaan werken. Niet dat we de sleutel onder de deurmat moeten leggen. Ook niet dat we onze peuters een gsm geven met een grote “bel naar mama”-knop op.
Neem wat luxegas terug. Geniet van de ondergaande zon. Kíjk naar de lucht, naar de fluitende vogels, het groen dat ons nog rest. Snuif de wereld. Kweek zelf eens patatten en wat prei. Neem koeien en varkens. Werk voor jezelf en alleen omdat je eten nodig hebt. Maak kennis met de buren. Ga op vakantie bij jezelf. Beleef je kinderen. Laat je niet leven.
Vandaag las ik de 73 openstaande posts op mijn Google Reader. O ja, soms waar ik nog eens onzichtbaar rond in mijn blogkring.*wink*
Daarna dacht ik: laten we er óók nog eentje maken! (Je weet wel, in ware Meurissereclamestijl, met sjaal en muts op en zo… uhu).
Daarnet opende ik dit venster en… enneuh… euhm?
Wat zal ik eens vertellen…
Ow! Over die keer dat ik… nee, te melig. Ah wacht, misschien over de dagelijkse… hmm nope, te onbenullig. En school? Dat is nog steeds dezelfde klaagzang, weet je, en nu niet bepaald sticky leesvoer.
Hm. Ik probeer het later nog wel een keer. Zodra ik weer wat vrije tijd vind, op een nog treffelijk avonduur, de pc-kabel achter wederhelfts rug door friemel naar de overkant van de zetel, waar ik me languit tegen een groot rood donzig kussen nestel met de laptop op mijn schoot.
“Wat ben je aan ‘t doen, lieveke?”
“Goh, ik probeer nog eens te posten, maar heel raar: het gaat niet meer zo vlot als vroeger.”
Hij knikt en kijkt verder naar tv.
Pf, ik denk dat ik dit beestje maar eens dichtklap en richting overkant van de zetel kruip.
Er is geen fuck aan alleen opstaan. Het andere kussen onopgeklopt. De dons in één hoek gepropt.
Een tweede bord op tafel heeft geen zin. Zelfs niet met dat lekkere spek van jou erin. Goh ja, het vermindert de vaat, maar je weet dat die met twee toch sneller gaat.
Temptation kijken was vorige week nog hilarisch. Ons grinnikend wikkelen in voyeurisme. Des te blijer met ons eigen level van magnetisme. Nu kijk ik wat afwezig en vraag me af: waar ben jij mee bezig?
Je belt en je zegt dat de zon schijnt. Dat het daar warm is. En schoon. Een stukje paradijs. Zeker en vast de moeite, na zo’n vermoeiende reis. Of ik soms al in bed zit? Grappig, want jij bent er net uit. Een ontbijtbuffet zonder einde, met champagne, kaviaar en vers fruit.
Ik heb hier ook bananen liggen.
En ja, ik mis je.
