Lentesneeuw

Watch. Learn. Live.

Check out my plumbings! november 5, 2009

Ingedeeld onder: same old same old — lentesneeuw @ 2:22 pm

Maandag – 9.30 u.

Meneer de loodgieter manoeuvreert zijn grote bestelwagen op de krappe oprit van de juffer. Eindelijk. Juffer zit al drie weken te sukkelen met een lekkend toilet, een lekkende boiler en een andere boiler die al helemaal de geest heeft gegeven. Dat je die lekken pas ontdekt na een torenhoge waterfactuur is toch wel schandalig. Maar Juffer moet verstaan dat Loodgieter met een overvolle agenda zit en niet overal tegelijk kan zijn. Soit. Loodgieter haalt zijn werkbak boven en Juffer heeft niet veel anders te doen dan erop te staan kijken. De twee maken een praatje en komen zo te weten dat zij helaas weer single is en hij toch wel gelukkig getrouwd met twee mini-loodgietertjes. Na de eerste onwennige schoolstapjes van de oudste schakelt Loodgieter nonchalant over op zijn broer. De alleenstaande broer met de kuisziekte dan nog. Alles is altijd kraaknet in zijn “eigen” huis en ja, jammer, toch al een “hele” tijd alleen. Soms helpt hij eens mee met loodgieter op zijn ronde, al is hij niet zo tuk op vuile klusjes. Zonder dat ze er erg in hebben, zijn alle karweien afgewerkt en de kopjes koffie leeg. Juffer moet de komende dagen wel alles nog eens goed controleren op -weinig kans, maar je weet nooit- extra lekjes.

Woensdag – 11.00u

De extra lekjes zijn een feit en omdat het toilet nog niet is “opgespoten” met siliconen, ruikt de badkamer redelijk onfris. Juffer belt Loodgieter.

Donderdag – 13.OOu

Juffer ziet de bestelwagen al van ver komen en verwelkomt Loodgieter aan de deur. Bijna had ze de deur tegen de neus van diens broer gekwakt. De broer die nu toevallig ook mee was op ronde. Broer is niet zo knap als Loodgieter, maar lijkt wel even vriendelijk en goedlachs. De heren trekken eerst naar de keuken, waar onder mijn professionele belichting één dichting wordt aangeschroefd. Dat had ik inderdaad ook zelf kunnen doen. Daarna naar de badkamer, waar de ene de siliconenspuit hanteert, terwijl de andere goedkeurend toekijkt. Een grapje over niet blijven vastplakken met de kont en een voorstel tot redding indien dit wel zou gebeuren. Juffer lacht  ondeugend en doet er naar gewoonte nog een schep bovenop.

Grinnikend loopt het drietal de living in, waar  Loodgieter de stoof en de schouw opmerkt. Die moeten ook nog een beurt krijgen, stelt  hij vast, waarop Broer vindt dat hij er dan zeker moet bij zijn, want alleen aan die stoof zeulen is toch echt niet te doen. True. Alles hangt af van het verlof van Broer en er wordt een week vastgepind. De Juffer is best tevreden met de gaatjes die nu miraculeus zijn verschenen in Loodgieters agenda. En Broer zit er gelijk ook niets mee in om tijdens zijn verlof vuile klussen op te knappen. Als klap op de vuurpijl zal Loodgieter zélf naar Juffer bellen eens het zover is. Gesproken van een omgekeerde wereld zeg. Nog één klein detail: het telefoonnummer van Juffer… Juffer dicteert, Broer herhaalt en Loodgieter tokkelt ijverig op zijn gsm.

De heren lopen breed glimlachend de deur uit en stappen de grote bestelwagen in. Tot tweemaal zwaaien toe.

 

Addictions november 5, 2009

Ingedeeld onder: just a thought — lentesneeuw @ 11:45 am

Bon. Laten we het eens hebben over verslavingen. De niet te negeren lokroep van een vaak niet levend object of een nutteloze bezigheid. Het komt vooral voor als de mens zich verveelt of juist teveel stress beleeft. Dat alles gemixt met een schijnbaar gevoel van “niks beters te doen hebben”, want o ja, de mens heeft altíjd wel iets beters -nuttigers- te doen. Nuttige dingen zoals daar zijn kuisen, koken, eten, strijken, voorbereiden, verbeteren, zich wassen en aankleden en daklozen van de straat af helpen.

Mensen schreeuwen veel te snel en veel te theatraal: “Oh nee, ik ben verslaafd!”, maar als je al de voorgaande dingen nog kan combineren met die onweerstaanbare drang naar weet-ik-veel, dan ben je nog helemaal niet te ver heen. Dus, cut  the crap.

Verslaafd zijn doe je zo:

Je staat op en vliegt naar de powerknop van de pc, terwijl je eerste sigaret al bijna op is, nog voordat het senseoapparaat heeft gebiept. Je gooit de huisdieren wat eten toe, duwt ze op het kussen in de zetel, steekt de stoof aan en je installeert jezelf uitgebreid voor de pc. De tweede sigaret wordt aangestoken en je klikt je weg naar je eigenste boerderij waar de artisjokken al 78% gegroeid zijn en de aardbeien staan te blinken van rijpheid. Je plukt de aardbeien -dolblij met de ontvangst van 540 coins- en zaait op de vers omgeploegde grond wat pompoenen. Binnen 8 uur zijn die klaar om te oogsten, even rekenen en jawel, je zal tegen dan wel weer thuisgekomen zijn van de afspraak bij de kapper. Zoniet, zal je de kapper wel wat opjagen met de smoes dat je nog dringend bij de dokter moet.

Bij een derde sigaret ga je naar je eigenhandig uit de grond gestampte restaurant, waar de chicken potroast net klaar is om geserveerd te worden. Het heeft wel twee dagen geduurd vooraleer dat potje gestoofd was, maar het levert je wel een bom geld op! Daarmee kan je je restaurant weer wat groter maken, de tafeltjes herschikken en 300 vampire steaks beginnen bakken. En een level hoger it is! *straal*

Ondertussen heb je van de medeboeren een schaap, een koe en een hooibaal cadeau gekregen. Die moet je dan wel even accepteren en daarna goed nadenken waar je al dat moois zal neerzetten. De artisjokken zijn nu al 79% heen en hebben nog wel even te gaan.

Tijd voor het ochtendplasje. Zodra deze sigaret op is.

 

@!*?# november 4, 2009

Ingedeeld onder: the L word — lentesneeuw @ 5:05 pm

Of hij mijn brieven die ik voor hem schreef soms wilde.

Gooi maar in de vuilnisbak, zei hij.

 

Toe hundred! november 1, 2009

Ingedeeld onder: just a thought — lentesneeuw @ 1:26 pm

Dit is mijn tweehonderdste post.

Dít is mijn tweehonderdste post.

En ik ga het geen twee keer zeggen.

Bovendien nog op Allerheiligen zeg. Ik bedoel: what are the odds?!

Er is zelfs meer:

  • 200 = 1/2 van de meute volk dat gisterenavond door de straten van onze kleine gemeente griezelde. Een nooit eerder gezien vertoon!
  • 200 + 45 : 5 – 48 = het tijdstip waarop ik mijn wandeltenue inruilde voor een iets glamoureuzere versie om veel te laat, maar alsnog naar een verjaardagsfeestje te trekken.
  • 200 – 100 : 10 = het aantal gezegende drankjes dat ik naar binnen heulde. Dit bevat evenwel een paar kleine jenevertjes, wat het geheel nog aannemelijk maakt.
  • 200 x 5 – 565 : 5 x 0 = het fortuinlijke aantal keer dat ik aan de kant ben gezet door de arm der wet.
  • 200 : 50 = het onfortuinlijke aantal acute toiletbezoeken vandaag.
  • 200% = de inzet van de man om me mee te krijgen naar huis. Een zeer overdreven, wel entertainende, maar dus tevergeefse poging.
  • 200 = de factor waarmee mijn ego een boost heeft gekregen door dit alles.

 

 

Go! oktober 24, 2009

Ingedeeld onder: the L word — lentesneeuw @ 9:59 am

Wat doet een mens als hij eens te meer voor dat gapende gat van het onbekende komt te staan?

A: Luid jammerend ervoor gaan zitten met een Bridget Jonesfilm en bij de pakken Kleenex blijven zitten (al zijn die van het Colruytmerk al even absorberend).

B: Rechtsomkeert maken en verloren lopen in het verleden straatje zonder einde.

C: Een paar vrienden naar beneden gooien, jezelf een kleurrijk parachuutje ombinden, wachten tot de vrienden je vanuit het gat aanmoedigen en zeggen dat het oké is, eens twijfelend over de rand kijken en vaststellen dat je toch niet veel ziet, vervolgens achterom kijken en het erop houden dat het beter is zo, de parachuut nog eens checken, groot gejuich nu van de vrienden… ogen dicht, adem in en springen.

Ja, dat laatste lijkt me wel iets.

 

T.O. september 3, 2009

Ingedeeld onder: Uncategorized — lentesneeuw @ 6:47 pm

Effe…. met de gestrekte vingertoppen van de rechterhand tegen de gestrekte handpalm van de linkerhand… zo ja.

Effe een time-out inlassen gedurende die eerste weken.

See ya when I get there!

 

ça a quelque chose augustus 25, 2009

Ingedeeld onder: Uncategorized — lentesneeuw @ 10:58 am

Het heeft wel iets, als hij Frans praat. Impeccable is zijn grammatica en très naturelles zijn die typische tussenwerpsels. Zelfs qua uitspraak gaat hij moeiteloos over op de nasale klanken, quoi. Terwijl ik hem bezig hoor, vraag ik me af waarom wij Vlamingen het altijd zo goed willen doen, die effort willen maken om ons aan te passen tot in de kleinste details. We zijn natuurlijk gezegend met een ongelooflijk flexibel strottenhoofd en een aangeboren talent om zowat alle talen vlekkeloos te reproduceren.

Frans is niet zo mijn ding, maar toch heeft het iets. Hem te zien zitten aan de keukentafel, plugjes in zijn oren, pc voor zijn neus. Hij zit in een conference call, maar dan wel met verwaaide haren en een Micky Mouse peignoir aan. En dan die Franse ernst erbij. En -voor zover ik weet- niets anders onder die peignoir.

 

Poes met ballen augustus 24, 2009

Ingedeeld onder: Uncategorized — lentesneeuw @ 10:57 am
Tags: , ,

We hadden Freggel al bestempeld als “de soutsgirl” en Smurf als de “chichimadam”.

Freggel die de stofzuiger trotseert, terwijl Smurf al kirrend achter het kookfornuis kruipt. Freggel die overal stoutmoedig opspringt en Smurf die de rust in haar mand opzoekt. Freggel die als eerste durft te proeven van een garnaaltje en Smurf die het zaakje niet meteen vertrouwt. Smurf die echt zagend kan miauwen en Freggel, voor wie het allemaal eender blijft.

Twee zussen uit hetzelfde nest, maar die ene heeft ballen, moesten we toegeven.

Toen ik ze daarnet binnenzette, merkte ik dat Freggel écht wel ballen heeft! And come to think of it… gisteren zat zij (hij) zich te wassen en kwam er iets roods uitgefloept vanonder. Ik dacht al: “Amai, die wassen zich wel grondig, zo alles binnenstebuiten keren.”

Een vergelijkende test leerde ons dat er inderdaad toch een verschil zit daar beneden, tussen Freggel en Smurf. En dat de “verdikking” bij Freggel net iets te veel lijkt op twee balletjes. Het internet vertelde ons dat we eigenlijk moesten kijken naar de afstand tussen genitale en anale opening. Hm. De katten nog eens omgedraaid en jawel, overduidelijk: Freggel heeft ergens een pietje verstopt, de sloeber…

Wel schrikken, de idee van ons overwegend vrouwelijk huishouden opeens moeten veranderen. Denken dat je met twee lieve katinnen zit, en dan blijkt de ene een sproeiende kater te worden.

Het goeie nieuws -zo blijkt- is dat een castratie goedkoper is dan een sterilisatie :)

 

Bo-ho-ring augustus 23, 2009

Ingedeeld onder: Uncategorized — lentesneeuw @ 5:18 pm
Tags: ,

Verveling is een onaangenaam gevoel van lusteloosheid, van desinteresse, van hangerigheid, grenzend aan ergernis. Verveling treedt op als alle dingen die leuk en interessant zijn om te doen niet kunnen of niet mogen, en men toch geen zin heeft om niets te doen. Verveling kan het gevolg zijn van een gebrek aan prikkels, of van prikkels die als saai, eentonig of repetitief ervaren worden.

“Verveling is het verlangen naar verlangens“, schrijft Tolstoi ergens in Anna Karenina. Daarmee duidt hij de eerste soort van verveling aan: een futloze landerigheid, het nergens zin in hebben, een gebrek aan energie dat vaak resulteert in gapen en slaperigheid. De tweede soort van verveling is meer een verlangen naar prikkels, naar sensaties: een gefrustreerde radeloosheid, het niet weten wat te doen, een ongedurigheid die kan resulteren in baldadigheid of zelfs vandalisme. (Source: Wikipedia)

Een deur of twee inslaan, jah! Dat ga ik doen. Of nee… dan moet ik het weer opkuisen en daar heb ik nu ook geen zin in.

De zon? Ze straalt? Maar ik heb ook geen goesting om me in bikini op het terras te installeren met een goed boek of zo. Terrasvrienden ontbreken me ook vandaag.

De katten spinnen. Ik probeer mee te doen, maar ze voelen niet veel voor een triootje.

Allez, ‘t is al over zessen… straks weer etenstijd. Misschien daarna een goeie film op tv?

Soms hé… soms geraakt een mens verveeld door zijn eigen verveling. ‘t Is weer zondag.

 

Hello! augustus 20, 2009

Ingedeeld onder: Uncategorized — lentesneeuw @ 1:57 pm
Tags: , ,

Net gehoord op de radio en ik kon mezelf er niet van weerhouden vingers te flikkeren, tenen te krullen, mee te springen op de maat en de katten meermaals te begroeten met een luide “Hello!” Deze laatsten besloten er niet al te veel aandacht aan te besteden en zich verder te wassen.

En nu allemaal!