Lentesneeuw

Best wel troep, dacht ik op zaterdagmorgen. Vijf maanden windstilte waar ik dan nog voor betaal ook! En elke dag moeten aan denken. En elke keer de bijgedachte “voor welke heilige?”. Bovendien was ik vergeten bij de apotheek te gaan en zodoende had ik geen verse oogst meer liggen.

Dus besloot ik op zaterdagmorgen mijn lijf terug te eisen van de wetenschap. Míjn huishouding, míjn hormonen, míjn eitjes die al vijftien jaar worden onderdrukt. Leisteeeer? Slik. Mogen we dan nu eindelijk eens springen? Slik. Neenig, ge moogt niet. Maar allez, waaro… .Slik. Die you undeveloped beast of nature! Waaaaaah. Die! Mwoehaaaa. Slik.

Oh, ik voel mij gelijk opgeblazen in die pilvrije week. Allez nu, ik heb zo van die nare stemmingswisselingen. Shit, ik ben er één vergeten. Damnit, nu zijn ze te vroeg hé!

Deze en nog veel meer pilgerelateerde kwalen heb ik dus samen met het lege doosje in de vuilnisbak gekieperd. Ha! Men zegge dat ge er puisten van krijgt en slappe tieten. Maar dat zal me worst wezen. Ik wil wel eens weten wat een karrenvracht pillerij met een vrouwenlichaam doet. Of liever, wat het doet eens het volledig zelfstandig en gezond mag functioneren.

Laat de wijzer der weegschaal naar beneden gaan! Laat de echte vrouw in mij naar voren treden! Laat ik mezelf herontdekken! Laat ik gezond en wel in mijn vel zitten. Laat het libido maar komen!

Alhoewel?

Euhm.

Laat de voorraad rubbers maar aanrukken!

Al is dat geheel niet aan de orde nu.

Euhm?

Madam heeft weer haar aandacht gehad.

Madam heeft yet another phone number.

Madam vond de gast achter dat phone number wel tof, maar is hij wel goed genoeg?

Madam vond vriend van gast nog toffer, maar die was bezet.

Typisch!

Je hebt het vast al meegemaakt. Een puist. Het doet steeds meer zeer, naarmate het zich vult met pus. Je checkt het geval regelmatig en vraagt je af of je al zou mogen duwen. Je weet dat je eigenlijk niet zou mogen duwen, maar je verlangt al naar dat zalige moment waarop de gele smurrie zich een weg naar buiten catapulteert (die tegen de spiegel zijn de tofste, weet iedereen). Maar wat bovenal geweldig deugd doet, is de wegebbende druk van de eens veel te gespannen puistenhuid. Het doet gewoon pijn, een puist, punt.

Maar wie heeft dit al meegemaakt? Een puist in je oor. Ja, d’erin. Het doet ook steeds meer zeer, naarmate het zich vult met pus. Niet alleen in je oor, maar ook je oorschelp krijgt gaandeweg last van de druk. Je pulkt en je prutst met je pink om de puistenfase te achterhalen, maar dat is geweldig moeilijk zonder visuele bevestiging. Je weet alleen dat het zeer doet en dat je daar zo snel mogelijk verlichting wil. Een wattenstaafje, een thermometer, een pincet. Het haalt allemaal niet veel uit. Dus je neemt een naaldje en hanteert het ding met de meeste zorg richting oorgat. Je prikt een keer en voelt. Geen pus. Je prikt nog een keer en nog steeds niets. Best gevaarlijk, dus je staakt de actie en spuit je oor vol met ontsmettingsmiddel.

Een nachtje slapen heeft nog geen soelaas gebracht. Het niet kunnen zien maakt je gek en dat je er beter zou afblijven is al lang geen optie meer.

Het enige voordeel dat je erin ziet, is dat niemand het zal merken op het feestje vanavond. Tenzij het ding open springt en iemand vraagt: Hé, wat is dat daar aan je oorlel?

“Brandweer Gent, goeiemorgen?

Brand, zegt u?”

Tjah.

Hoe puur en ongegeneerd

de schaamstreken flaneren

bierbuiken die bulderen

billen die in bloei staan

en allerlei borstjes

met vrouwen aan

meneer, voorwaar

een geweldig exemplaar

neen, ik keek niet

ik zie alleen

dat ieder wel iets heeft

en tegelijk zo niets

benijdbaar

Kooklust

Met gretige borsten staat begeerte aan het aanrecht

zoent het zaad uit tomaten, kijkt naar het zwellen

van beslag onder vochtige doek. Haar hand liefkoost

de haas van een jonge stier, zijn zoekende tong

is gemaakt voor de hare, verzaligd streelt ze

zijn ballen de pan in. Hartstocht

is een keukenprinses met aanraakbare huid,

donzig als deeg, geurig als boter, een weerloze

van bot bevrijde eend die naakt wil zijn

als een olijf in olie, een perzik op sap.

Ze wil zich ontleden op het hakblok, betast worden

door gulzige vingers en gloeiend verslonden.

Een vis zijn, zwemmend in roomsaus

gewiegd, gekend, begeerd, genoten.

(Marjoleine de Vos, Zeehond graag, 2000)

Of hoe je niet alle gedichten in alle poëziebundels kunt checken, vooraleer je ze aan de leerlingen geeft met de opdracht: zoek eens een gedicht dat je leuk vindt.

*grijns*

Er was eens een man van mysterie

die voegde uit pure miserie

een vrouw toe op chat

maar later bleek dat

zij hem wiste op dag nummer drie

Read this post carefully and do so under the right circumstances. Therefore, please click on the play-button first:

Tegen alle verwachtingen in trof ik Mysterious Man daarnet online aan in een geblokkeerd hoekje. Tiens, dacht ik. Moet die niet naast zijn vrouw in de zetel zitten kijken naar twee jengelende kinders? Want ja, hoe verklaar je anders dat iemand maar eens per week op msn kan komen? Wellicht het moment dat íemand in huis haar wekelijkse koffieklets of calorieverbranding is gaan doen, right.

Ik vraag naar dat meisje, of hij er niets meer van weet. Neen, niets. Ik vraag of hij een faceboekprofiel heeft. Neen, daar doet hij niet aan mee. Ik concludeer zwart op wit dat ik dan toch niet veel meer te zeggen heb tegen iemand die ik niet ken en waarvan ik geen bewijzen heb. Hij zou voor een magische oplossing zorgen. Ha! This guy is getting funnier by the minute. Ik wens hem veel succes bij deze niet zo heel moeilijke zoektocht. Dag gezegd en weer in het blokkeerhoekje gedumpt.

Het gebrek aan bewijzen bewijst op zich dat deze persoon ofwel:

• mijn e-mailadres heeft gekregen van iemand die me heeft aangeprezen (wreed positief bekeken) of van iemand die me een hak wil zetten (realistischer).
• mij persoonlijk kent en terug contact wil (alweder optimistisch) of mij simpelweg een hak wil zetten (again, meer aannemelijk, al vind ik van mezelf dat ik nog niet eens zo’n slecht vel ben).

In dat laatste geval kán het zijn dat deze persoon hier meeleest.

This message will selfdestruct within five seconds

Oké. Dus. Krijg ik vorige week een melding: of ik deze persoon wil toevoegen aan mijn msn-contacten. 1. Ik ken dit e-mailadres helemaal niet 2. De persoon erachter al helemaal niet 3. Ik heb niet eens mijn eigen e-mailadres zitten rondstrooien 4. En toch ben ik te curieus.

Dus. Ik voeg deze persoon toe, niet wetende of het een mannelijk of vrouwelijk sujet betreft. Dit wordt algauw opgeklaard als ik vraag: wie bent u en wat komt u hier doen? Geen foto in dat fotohoekje daarboven trouwens. De persoon typt een weloverwogen smiley met krulmond: “Ik zat te chatten met een meisje en die heeft me dit e-mailadres gegeven. Blijkbaar het verkeerde?” 1. Ik zat alleszins niet op één of andere anonieme chat 2. Ik ben dus zeker niet dat meisje 3. How the fuck heeft dat meisje een toch wel redelijk uniek e-mailadres als het mijne kunnen bedenken? 4. Who the hell is dat meisje? 5. Is het wel een meisje? 6. Wie wil er mij hier inluizen?

“Wil je mij erin luizen?”, vraag ik bits (bits zijn in chattaal is niet gemakkelijk, maar een smiley met ontblootte tanden doet min of meer de job). “Nee”, zegt hij verontschuldigend (smiley met blozende wangen). Ergens word ik wel zeer verleid door het mysterieuze gehalte van deze ontmoeting. Whoever it is, he knows my weak spot!

Dus, ik vraag door. “Foto?” (zonder al te veel smiley’s, want dat wekt een al te vriendelijke sfeer). En ik krijg een foto. Maar of het de juiste is? Juist. Hij wil ook een foto. Nem. Eat that! Aja natuurlijk zie ik er ook best leuk uit. Toch wel een zeer toevallige speling van het lot hé, zeg. Amai amai, ja. (NOT). “Wat doe je in ‘t dagelijkse leven?” “Leerkracht”, zegt hij. “Ah, welke vakken?” “Nederlands”. Riiiight. Het wordt een standaard gesprek met standaard informatie. Ik laat nog maar eens verstaan dat ik de boel niet vertrouw en dat ik dringend wat moet werken voor school. Jaja, leuke ontmoeting, uhu. Zal ik hem dan maar deleten? 1. Ik weet nog niet wie het is! 2. Dan kom ik zelfs nooit de ware toedracht van dit alles te weten! 3. Te curieus 4. Nog even laten staan.

Vandaag. Mysterious Man genaamd “m” (toeval?) komt online na welgeteld een week. God ja, denk ik, die heb ik niet eens gewist. Uiteraard komt hij die toffe dame nog eens goeiedag zeggen. Tijd om mijn Sherlockgenen hun werk te laten doen. Welke handboeken gebruik je zoal? Welke leerstof moet je geven in de derde graad? Hoe ga jij om met de leerlingen? Dju. Hij weet correcte antwoorden op alles. Directe antwoorden ook, dus google kan geen hulplijn geweest zijn. En verdammt, hij weet wel weg met woorden. Hij vormt zelfs meermaals een intellectuele uitdaging. Ik keer terug op het bizarre van dit alles. Maar aan hem zal ik de waarheid zeker niet ontfutselen, dus dat spoor loopt dood. Ik beslis wat dieper te graven in zijn persoon, hopend op één of ander herkenningspunt, een clue, het bewijs dat dit alles één groot opgezet spel is. Damn, hij heeft dezelfde twisted mind. Gedurfde praat zelfs. Subtiel gevlei. Ik betrap mezelf op een luide bulderlach. Godver. Hij weet de knopjes staan.

De namiddag wordt weggechat zonder dat ik het besef. Hij moet dan in bad, want hij heeft een etentje met drie koppels waar hij toch wel een beetje tegenop kijkt. Hij analyseert zijn singlehood op eenzelfde relativerende, ironische toon, doch met optimistische naklank. Serieuze klap, het gaat hem ook wel af. Ik vergeet af en toe hoe hij in mijn msn-lijst is beland en beschouw hem dus op die onbewaakte momenten als een integer iemand. Dat we precies wel veel gelijkenissen hebben? Help.

1. Nee, we spreken niet af 2. Eventuele visuals zullen pas plaatsvinden ná een duchtig geanalyseerde audio 3. Een eventuele afspraak zal énkel op een druk belopen/bezeten plaats mogelijk zijn 4. Een nieuwe chatsessie volgende week kan natuurlijk geen kwaad 5. Ik vertrouw het nog steeds niet 6. Wie is die vent? 7. Is het wel een vent? 8. Wie was dat meisje begod? 9. Bizar spannend! 10. Neenee, enkel bizar. 11. Really?

Het ziet er best wel zielig uit allemaal. De normaal zo stoere kerel die nu het onderspit moet delven. Half verdoofd wankelt hij door het huis, botst tegen de zetel, kotst tegen het tv-meubel, laat zich uiteindelijk vallen.  Ga maar liggen, vent, geef maar op. Raar,  kijkers blijven staren in het ijle, alsof er achter ons nog iets te zien valt.

Het is zover, zegt ze.

Het is gebeurd, zegt ze een half uur later.

Hij ligt er vredig bij, ver weg van deze wereld, en merkt niet eens dat hij zichzelf beplast heeft.

Zouden mensen dat nu ook doen?

Ik zie mezelf weer liggen. Ik ween en weet niet goed waarom. Ik ben aan het praten. Of dat probeer ik toch. Een hand wrijft het haar van mijn voorhoofd weg. Een stem stoot sussende klanken uit. Pijn. Nee, niet alleen in mijn buik. De stem zegt dat ze het weet. Twee keer zelfs. En dat het zoveel voorkomt. Bij haar dochter ook. Dus dit is niet mijn moeder? Niet wanhopen. Waarover ging het ook alweer? Ik brei nog wat zinnen aan elkaar. Koud. Leeg. Laat ik nu steken vallen? Zo belachelijk. Zo moe. Ze maant me zachtjes aan tot slapen. Ik wil wel en het mag ook. Want ze weet het toch.