Sommigen onder jullie wisten het al. Ik mocht vandaag gaan solliciteren voor een zeer interessante aanbieding.
Al gauw bleek dat ik niet de enige uitgenodigde was… Een stuk of 5 stoeltjes stonden te pronken in de gang. Daarop al drie wachtenden. Een medesollicitante wist me te vertellen dat het al de hele morgen aan de gang was. Twintig minuten per kandidaat. Hm. O ja, en dat de vragen zeer serieus waren: “Hoe ziet u uw rol binnen het katholieke onderwijs?” “Hoe gaat u om met discipline in de klas? Stel u komt binnen en…”
Ah zo. Het betreft hier dus een échte formele sollicitatie. Ik doe het bovenste knopje van mijn blousje dan toch maar dicht en trek het hele geval strak.
Een tijdje later zit ik voor drie heren op leeftijd. De afgevaardigde van dit, de verantwoordelijke voor dat en of course, mijnheer de directeur. Ik lach vriendelijk en geef mijn beste handdruk. Zo’n stevige, die overloopt van zelfvertrouwen.
Het gaat al vlug over mijn reis naar het buitenland, of ik daar de man van mijn leven niet heb gevonden en waar ik daar dan toch heb geslapen? Belangrijk, inderdaad! 
) Verder willen ze ook nog weten wat die “ongehuwd” op mijn cv precies inhoudt. Ik zeg: “Tja, single hé.” Stilte en een paar blikken die ik zo niet direct kan thuisbrengen. Kunnen ze het niet geloven misschien? Ik ga verder met: “Ik zal te kieskeurig zijn zeker?” Ze schieten in een lach, waarna er eentje zegt: “Dat heb jíj gezegd hé.”
Mja… de toon was al gezet. Daarna heb ik hen nog een beetje meer onder tafel gebabbeld )
Doe zo eens niet zelfvoldaan, denkt u? Wel… ik mag dat doen. Ik MOET dat zelfs doen. Ik vind mezelf gewoon een goeie leerkracht. Maar ik besef ook wel dat ik nog veel te leren heb.
Soit. Ze gaan me dus zo snel mogelijk iets laten weten.
Uw mening