Lentesneeuw

Lok ik dat uit of zo, bij mannen? Dat ze allemaal een farse teut moeten opzetten tegen mij? Dat ze moeten tonen hoezeer ze wel gewild zijn, hoezeer ze de keur hebben van bij die en die te gaan. Opscheppen over dates die zijn geweest en dates die nog moeten komen. En met moeite een woord reppen over hoe de onze is geweest. Ik zeg wel degelijk man-NEN in al hun pluraliteit, want de laatste exemplaren die ik ben tegengekomen, zijn dus allemaal zo.

Willen ze mij op dergelijke manier meer zin doen krijgen in hen? By playing hard to get? Wel, dat pakt niet bij mij, integendeel. Mijn reactie is zeer nuchter en zakelijk: “Ga dan bij die en die, haja.” Wat daarbij heel jammer is (voor hen althans), is dat ik hierdoor haast een aversie krijg van iemand waarin ik initieel nog enig potentieel zag.

Of jaag ik hen schrik aan? Ben ik too much too handle, misschien? Ik zeg het altijd wel eerlijk en rechtuit, ja. Maar als ik iemand graag nog terug wil zien, zal ik die bewust geen tweederangsgevoel geven. Wil ik iemand liever niet meer in mijn buurt, dan zeg ik dat ook. Alles wat daartussen ligt staat voor mij gelijk aan “met iemands voeten spelen”.

Ik stel een volgende date ook maar één keer voor. Als zij daarop willen reageren met een hautaine flair van “goh, wonen er nog andere knappe grieten in jouw straat?” (ha ha ha), dan hoeft het al helemaal niet meer voor mij.

Dear god! Waar zijn de gentlemen van vroeger? Waar zijn de moeitedoeners? De serieuzeriken? De mannen die nog enig respect tonen voor een vrouw die ze nota bene nog helemaal niet kennen? Wat lóópt er nog rond op deze f*cking planeet dat op íets trekt?