Mijn leven is een aaneenschakeling van impulsen. Op m’n twaalfde verkondigde ik al dat mijn levensmotto “carpe diem” was. Toen wist ik nog niet zo goed wat het betekende. Ik vond het vooral chique klinken, als één of andere vriendenpoëzie ernaar vroeg.
Maar ik ben dat motto m’n hele leven blijven meedragen en weet ondertussen wel wat het inhoudt. Vooral tijdens de voorbije twee jaar schreeuw ik het uit bij hoog en laag.
Ik ben geen goeie planner, of liever, ik maak niet zo graag plannen lang van tevoren. Je weet nooit of er nog iets anders en/of beters tussenkomt… Noem het misschien egoïsme, maar voor mij is dat “keeping all options open”. Veelal gaat dat gepaard met “meepakken wat ge kunt” en “genieten van het moment”. Carpe diem dus.
Zoals gisteren. Was ik weer eens duchtig mijn impulsieve zelve. Dat ik niet vroeg hoefde op te staan deze morgen, telde natuurlijk ook mee. Gezellig was het wel, raar alleszins, risicovol ergens ook. Maar ik leef nog, dus da’s goed. En wat er voor de rest van komt? Dat heb je dan ook met impulsiviteit… ‘t is nooit berekend of met zekerheid te zeggen.
Ach wat, ik ga m’n slaap wat inhalen in de zetel en vooral genieten van dát moment.
Uw mening