Oké. Ik moet wel een complex geval zijn. De volgende keer dat ik op date vertrek, zal ik een groot plakkaat meenemen met flikkerlichtjes: “complex geval”.
Natuurlijk, ‘t is maar wat je complex noemt. Voor mezelf ben ik helemaal niet ingewikkeld, want ik weet precies wat ik denk en wil. Hoe ik me daarnaar gedraag, daar kan ik moeilijk zelf over oordelen. Maar blijkbaar is er een discrepantie tussen die twee. Blijkbaar. Not my words.
Ik zou enerzijds blijk geven van een grote interesse, een grote mond, een grote avontuurlijkheid, maar als puntje bij paaltje komt, zou ik me geen houding weten aan te meten. Euhm. Right. Again… not my words. Terwijl ik dacht dat ik het toch op voorhand duidelijk had uitgelegd hoe ik tegen eerste dates aankijk en wat ik verwacht (of in mijn geval helemaal niet verwacht).
Maar meneer heeft zijn goesting niet gekregen en dan gaat de testosteronbal aan ‘t rollen. Denk ik. Zal zo wel iets zijn. En meneer geeft daar dan een ongelooflijk laffe draai aan dat hij het niet ziet zitten om tegen mijn muur op te boksen. Hij steekt zijn energie liever in iets wat binnen de kortste keren wel “iets” oplevert. Dat zal wel wezen, beste vriend!
De uiterlijke kalmte zelve (innerlijk is dat wel wat anders), “begrijp” ik zijn hele pseudo-uitleg en laat ‘m voor wat hij is. Heeft het enig nut tegen iemand in te gaan die je nog geen 24u kent? Laat staan grote beloftes te maken… Maar hij wilde blijkbaar toch graven naar de reden van mijn muur. Tot dan wist hij iets vaag over “unfinished business” vooraleer ik me echt zou kunnen openstellen. Daarmee kan een vreemde het wel doen, dacht ik, zonder ‘m te kwetsen of god weet wat. Maar neen.
He popped the question: “Zijn er nog anderen misschien?” En ik zei: “Ja, toch wel. Weet je, in tegenstelling tot wat jij denkt durf ik wel te springen en in ‘t leven te duiken, maar ik heb verschillende springplanken, you see.” En dat… had ik beter niet gezegd. Maar dan… had hij er beter niet naar gevraagd. Juist of juist? Trouwens, wie is er nog zo naïef in deze wereld om te denken dat een mens geen sociaal leven heeft, net voor je iemand nieuw ontmoet? Weird people, I’m telling you!!
Meneer zegt me dus dat ik hem maar moet contacteren als ik weet van welke springplank ik uiteindelijk wil duiken. Hoe kan ik dat nu weten als ik nog niet eens gezwommen heb met de personen in kwestie? Een beetje pootje baden, kuieren in troebel water… weet je wel. Maar zo wil hij het niet uitpluizen. Geen probleem, zijn volste recht.
Kan er mij iemand uitleggen waarom hij me daarna in ‘t holst van de nacht een sms stuurt om te vragen of ik 1. wakker ben (hallooo??) en 2. soms op msn vertoef (euhm??). Sorry maat, ik heb mijn bikini al lang weer ingewisseld voor een skipak.
Ik ben de piste in. De zwarte.
Uw mening