Lentesneeuw

“Plaats nu CD-rom met Windows XP Home Edition Service Pack 3 om systeemstabiliteit te behouden.”

Shit. Bij de laatste virusscan is er iets gedetecteerd, iets vervangen door iets anders wat niet veilig is. “Iets”… u ziet, ik heb er de knoppen verstand van.

Die CD-rom zit niet in mijn doos met allerlei andere cd-roms die belangrijk zijn. Neen. Die CD-rom ligt wellicht nog waar ik ‘m twee jaar geleden heb achtergelaten, toen ik met valies en al mijn huis met ex aan de voordeur liet staan.

Shit. Diezelfde ex die nog maar eens een charme-offensief is gestart zo’n week geleden. Hij is er rotsvast van overtuigd dat hij toen de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt, dat wij twee voor elkaar bestemd zijn, dat hij zich leeg voelt zonder mij, verloren waarachtig. Het is nog maar de vierde keer op twee jaar tijd dat hij zo eens de pedalen verliest.

Ik heb al op alle mogelijke manieren “neen” gezegd. Boos, gelaten, empatisch, onverschillig, lief, zonder woorden, met veel woorden, snerend en schertsend de laatste keer.

Shit. En nu heb ik hem moeten vragen of hij die CD-rom van Windows XP (MIJN CD-rom) nog vindt, ergens in die doos in de kast naast ZIJN pc nu. En wellicht, als hij hem heeft gevonden, zal ik er wel om moeten, want ja, het is MIJN CD-rom en MIJN probleem.

Dat probleem vertaalt zich nu nog steeds in een klein venstertje in het midden van mijn scherm. Als ik op annuleren klik, dan vraagt hij me of ik werkelijk de systeemstabiliteit in het gedrang wil laten komen en die “ietsen” wil laten vervangen door die andere “ietsen”, waar ik helemaal niet om heb gevraagd!

Shit dus. En nu krijg ik maar geen antwoord terug op die sms!