Lentesneeuw

God zeg… was ik helemaal vergeten dat ik had beloofd om iets te gaan drinken met iemand… deze middag! Uit beleefdheid, weet je wel, en met mijn whatever-attitude van de voorbije weken was ik er maar op ingegaan.

Ik had deze gast in een cafeetje ontmoet, hadden toen wel leuk gebabbeld, waren de week erna of zo een cinemaatje gaan doen en daarna terug leuk gebabbeld. Niets meer. Het was ook niet de bedoeling om meer te zoeken of te willen. En van zijn kant ook niet, zegt hij. Daarna was hij op reis vertrokken. Bij zijn thuiskomst laat hij me weten hoe het is geweest en of ik zin had om nog iets te gaan drinken. Ik zei dat het na mijn halve week aan zee wel kon. Vandaag dus. Hij zou me nog smsen voor verdere details.

Nu, een week in het leven van Lentesneeuw is láng. Niet alleen gebeurt er vanalles tegelijk en terzelfdertijd, ook mijn muts schuift van de ene kant naar de andere, zo om de vier uur eens. Nieuwe mensen leren kennen is wel tof, maar je moet er wel iets mee zijn, vind ik. Zo om de maand eens “iets gaan drinken” zonder dat daar tussenin communicatie is… daar zie ik niet bepaald het nut van in. Maar ik had het beloofd… en beloftes moet je nu eenmaal nakomen.

Vandaag dus… om half 11 deze morgen… terwijl ik nog uitgestrekt in mijn bed aan het overwegen was om op te staan, komt die sms: “Om 13u daar. Is dat goed?” Oh dear. Was ik dus helemaal vergeten! Kon hij gisteren al niet eens een sms sturen? Maar nee… zo twee uur voor de eigenlijke afspraak! En ik heb niet zoveel zin om gezellig te keuvelen vandaag. En al zeker niet om me op te maken. ‘t Zal es gauw met de kam door m’n haar zijn, wat water in m’n gezicht, mijn allerflodderigste kleren aan en ter plaatse mijn geïnteresseerde blik opzetten.

Lieve vriendjes, wat hebben wij hieruit geleerd? Beloof aan een quasi vreemde nooit iets van een week tevoren! Toch als je Lentesneeuw heet.