Ik vraag het nog. Ik vráág het nog! “Mevrouw, die schoenen zijn toch aan halve prijs, zoals het daar op dat rek staat aangegeven hé?”
“Jaja”, zegt ze en bliept de code met een glimlach weg. Ik keek al niet meer naar de display wegens te druk bezig met bankkaart zoeken in veel te grote handtas.
“Dat is dan zoveel, mevrouw”. Tiens… hoe? Maar ik steek mijn kaartje gewillig in de gleuf. Bliep-bliep. Weg geld. Welkom drie nieuwe paar schoenen. Het derde paar was dus het fameuze “aan halve prijs”-paar dat er zo leuk uitzag. Ik moest en zou ze dus hebben, ookal had ik ze niet echt nodig. Ik wandel buiten, bekijk het reçuutje, wandel weer binnen…
“Mevrouw, u had toch gezegd dat ze aan halve prijs waren? Maar u hebt ze volledig gerekend.”
“Ah”, zegt de gérante die er is komen bijstaan aan het bewuste rek, “dat plakkaatje van -50% geldt alleen voor deze twee paar schoenen hier vooraan.” “Ah…”, zeg ik. Ik onderdruk een volgende zin waarin ik zou gezegd hebben dat dit toch wel zeer onduidelijk staat aangegeven en dat het bovendien niet kan dat er maar twee paar -lelijke- schoenen in solden staan op dat ganse rek!
Maar mijn gedachten dwalen al evenzeer af naar de schoendoos in mijn zak, naar het grijze paar leutige schoentjes met punttipjes en lage hiel, met een knopje op vanvoor en geruit motief achteraan. Ik druip af, helemaal het tegenovergestelde zeggende: “Sorry, ik had het niet gezien. En daarbij, verkocht is verkocht hé!”
Right. Alsof ik maar aan de staart van mijn ezel heb te trekken. Ik haal geen voldoening uit shoppen. Tijdens misschien nog een beetje, maar achteraf helemaal niet. Had ik nu Angelina Jolie geheten, het zou m’n kleinste teen nog niet deren, maar nu… verdorie, ik heb gewoon een vierde gespendeerd van wat er nog op mijn rekening stond! Maar oké, ik troost mezelf met de gedachte dat er nog wat loon en stempelgeld met vertraging op me af komt (toch wel complex, die bezoldiging in het onderwijs!).
Enfin. Madame hier heeft nieuwe -toffe- schoenen. Dat wilde ik dus eigenlijk komen vertellen.
Uw mening