Lentesneeuw

Haar lijstje met potentieel was misschien wel de hopeloosheid nabij. De resem mannen die ze tot nu toe had ontmoet. De dates met een achterliggende reden.

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield
vertel het aan de wind
die in de bomen klimt…

Spontaan dacht ze aan haar favoriete gedicht. Mocht zij morgen doodgaan… wie van haar lijstje zou als eerste op de begrafenis staan? Wie zou vol tranen vooraan gaan zitten? Wie zou stilletjes achteraan blijven staan? Misschien één enkele avond indachtig, waarin er niets anders had bestaan dan… Dat zou pas een teken van liefde zijn, dacht ze.

Maar velen zouden niet eens weten wat er was gebeurd. Want velen kenden alleen haar e-mailadres. Ja goed, ook wel haar nummer, maar daar belden ze zelden naar. Wat er haar trouwens deed aan denken… en ze rommelde op de tast ijverig in haar tas.

Raar toch. Vroeger was bellen heel normaal. Het was het enige communicatiemiddel op lange afstand, waarmee je ongestoord iemand kon spreken. Je belde en je zei wat er te zeggen viel. Zelfs voor de kleinste prietpraat. Maar met de komst van het internet werd het telefoonnummer plots heel privé. Een mysterieuze waas slokte de tien cijfers genadeloos op. Een waar mirakel als je ze nu te pakken krijgt van iemand die je –ook al bij wonder- eens de moeite vindt. En je stuurt dan best eerst nog een mail om te vragen of en wanneer je mag bellen. Want je zou toch niet willen dat je stoort?

Ze had haar gsm gevonden. Dan gaan we nu over tot de vraag van de dag. Zou haar gsm de recordstilte verlengen tot vier volledige dagen? En jawel, de tijd is nu twintig over twaalf. Een nieuwe dag is begonnen en nog steeds niemand die me mist!

Ze zuchtte het sarcasme weg. Ach ja, zij had zelf ook geen enkele sms verstuurd of een belletje gedaan. Ze zou zelfs niet weten naar wie. Of jawel, naar één iemand, naar “hem”. Maar daar zag ze het nut niet meer van in. Hij miste haar duidelijk niet. Zodus, voor haar eigen emotionele goed: schrappen dan maar!