Lentesneeuw

Om temidden van de vakantie maar eens met een moeilijk woord binnen te vallen.

Hypochondrie, ziektevrees of ziektefobie. Noem het wat je wil, maar soms vrees ik dat ik zelfs daaraan lijd. Vroeger was ik helemaal niet zo. Toen was ik jong, dartel en onbezorgd. Niets wat een kusje niet zou kunnen genezen.

Nu sla ik bij de minste anomaliteit in paniek. Na een periode van nagelbijtend hopen dat het overgaat, ga ik dan toch bij de dokter. Tijdens het onderzoek sla ik hem om de oren met termen die ik op het internet heb gevonden. Ja, meestal heb ik mijn diagnose al klaar, nog vóór ik binnenkom. De dokter negeert mijn uitleg doorgaans en zegt op het einde dat het maar een niemendalletje is. Dat is dan 20 euro alsjeblief.

Ik heb al veel zulke 20-euro-niemendalletjes uitgegeven. Vooral de voorbije maanden was het erg. Zo had ik anderhalve maand geleden tandpijn en raakte ervan overtuigd dat mijn tand los stond. Die zou dus zeker en vast uitvallen en op mijn jonge leeftijd zou ik een stifttand mogen laten steken. De tandarts zag niets, maar dan ook helemaal niets! Ik geloofde hem niet. Waarom doet het dan pijn? “Je mag er zo niet aan prutsen hé!”, had hij me toegesnauwd.

Ook de gyneacoloog heeft me al twee keer op een half jaar tijd zien binnenstuiven, helemaal over m’n toeren. Hij is dan nog zo vriendelijk mij een consultatie net na zijn uren te geven. “Ik denk dat ik een geslachtsziekte heb”, was mijn bevinding. En de tweede keer voegde ik er nog een “nu ben ik het zeker” aan toe. Dan lig ik met mijn benen in de daartoe bestemde beugels en met de harteklop in mijn keel zijn mimiek met arendsogen te volgen. “Ik kan niets vinden wat niet normaal is”, zegt hij dan. “Weet je ‘t zeker?”, vraag ik angstig, “want ik denk aan…” en dan som ik een hele resem ziektes op, waarbij hij steeds meer een ongelovige blik opzet. “Maak je zo eens geen zorgen” is zijn finale antwoord. En dan zwijg ik.

Er staan nog een aantal kwaaltjes te wachten op dit moment. Ik ben aan het twijfelen of ik er wel voor bij de dokter zou gaan. Zo denk ik dat…

• ik knobbeltjes op mijn stembanden heb, omdat ik constant hees ben. Het kan nog veel erger zijn, want ik weet (dit ís bewezen!) dat ik aanleg heb voor hypertyroïdie (een te snel werkende schildklier). Wie weet heeft het ding ondertussen een proportie van jewelste aangenomen en zit het te duwen op mijn stembanden.
• ik een huidziekte heb, want het is nu al meer dan een maand dat de huid op mijn oogleden rood ziet, droog staat en heel soms jeukt (of denk ik dat alleen maar?). Nivea helpt niet en vooral ‘s morgens valt de roodheid hard op. Zo raar dat het aan beide kanten is. Van gewoon eczeem is dus geen sprake… denk ik. Als ik het erger wil maken, kan ik zelfs denken aan klierkoorts, want ik loop wel moe de laatste tijd en geraak maar niet uitgeslapen. Ook die hypertyroïdie is een mogelijkse verklaring, want dat heeft ook effect op de ogen. Nu ja, eerder op de oogbollen en niet zozeer op de leden. Maar ik leg de link wel.
• ik het spastisch colon heb. Ook wel het prikkelbaar-darmsyndroom genoemd. Mijn stoelgang komt op veel te regelmatige tijdstippen en is redelijk je-weet-wel. Door de verhoogde activiteit aldaar zit ik dan ook nog met een ander pijnlijk probleem. Dear god.

Just tell me I’m getting old, or something.