Lentesneeuw

Hadden ze me geld gegeven voor al die posts die ik al over het ganse net heb achtergelaten de voorbije jaren, ik was al stinkend rijk geworden. Maar helaas. Ondertussen schrijf ik vlijtig door, want ik heb eigenlijk niet veel anders te doen.

Beginnende leerkracht zijn is onverdienstelijk, wist je dat? Zeker tijdens die grote vakantie, waarin je als een werkloze ronddoolt in huis. Meer in huis dan daarbuiten, want ja, we moeten dan nog uitgerekend in de vakantie heel hard op onze centen letten (beginnende leerkracht zei ik, beginnend!) Daarbij komt nog het schuldgevoel, want je voelt je echt wel een tamzak, alsof je wat loopt aan te lummelen de ganse dag door.

Maar ik kan er ook niets aan doen dat het vakantie is! En ik kan er ook niets aan doen dat de pannenkoekenmannen mijn aanbod om bij hen te komen werken straal vergeten waren! Dus ik werk er niet en heb geen extra drinkgeld voor mijn nakende reis.

Pff. Echt schijt.

Toen ik terug kwam van een bezoek aan de bank, verlangde ik stilletjes terug naar een nine-to-fiverke. Gewoon werken, op een bureau, de taken doen die er liggen, een meeting houden hier of daar, koffiepauze om 10u én nog eentje om 15u10. Kletske doen met de collega’s ondertussen. Om 17u boel oppakken en naar huis. Vlam, deur dicht werk. Vlam, deur open eigen kot. En op ‘t einde van de maand kassa-kassa. Ik ben verdorie licentiate en waar sta ik op mijn zevenentwintigste?

Aja, en dan zit ik naar ‘t schijnt nog met een kruin op mijn kop die heeft beslist om grijs te worden!