Ik kreeg een berichtje van goeie vriend slash persoonlijke taxichauffeur van enkele dagen geleden. Laat ik hem vanaf nu maar H. noemen. Dat praat wat makkelijker.
H’s berichtje dus. Dat hij het wat moeilijk heeft gehad. En geheel onverwacht schrok ik. Letterlijk een dikke oei. Hij worstelt nog met een aantal zaken, dat weet ik wel. Maar toch bekroop mij een angst. Het zou toch niets met mij te maken hebben? Met die mogelijke ons die traag en gestaag in wording is?
Zie je, het is echt niet meer gemakkelijk eens je ouder bent. Verdamme toch! Bij deze wil ik ook al de voorgangers eens deftig bedanken voor de teleurstellingen, het aantrekken en afstoten, de twijfels, de kleine en grote ergernissen, de droom die na vele jaren dan toch nog aan diggelen raakte. Bijzonder veel dank daarvoor, want daardoor worstel ik nu dus ook.
Nu! Het moment waarop ik eens iemand ontmoet die op vele vlakken mijn gelijke te noemen is. Iemand met vele gelijklopende interesses, met een even grote intelligentie, met charmes en humor en kwaliteiten die je maar zelden in één pakket tegenkomt. Nu dus.
Maar diep vanbinnen kan ik me niet laten gaan. Ik kan niet “vallen”, zoals ik het hem al heb uitgelegd. Ik worstel en ik denk. En hij ook. Dat we het beiden doen, maakt dat we mekaar verstaan en de nodige tijd nemen, maar tegelijk werkt het ook beangstigend. We praten er open over en komen tot de conclusie dat de tijd nog niet rijp is. Buitenstaanders zien het gebeuren en begrijpen niet waarom dit nog niet verder is gegaan.
Schrik, zeg ik u.
Uw mening