Ik kreeg een berichtje van goeie vriend slash persoonlijke taxichauffeur van enkele dagen geleden. Laat ik hem vanaf nu maar H. noemen. Dat praat wat makkelijker.
H’s berichtje dus. Dat hij het wat moeilijk heeft gehad. En geheel onverwacht schrok ik. Letterlijk een dikke oei. Hij worstelt nog met een aantal zaken, dat weet ik wel. Maar toch bekroop mij een angst. Het zou toch niets met mij te maken hebben? Met die mogelijke ons die traag en gestaag in wording is?
Zie je, het is echt niet meer gemakkelijk eens je ouder bent. Verdamme toch! Bij deze wil ik ook al de voorgangers eens deftig bedanken voor de teleurstellingen, het aantrekken en afstoten, de twijfels, de kleine en grote ergernissen, de droom die na vele jaren dan toch nog aan diggelen raakte. Bijzonder veel dank daarvoor, want daardoor worstel ik nu dus ook.
Nu! Het moment waarop ik eens iemand ontmoet die op vele vlakken mijn gelijke te noemen is. Iemand met vele gelijklopende interesses, met een even grote intelligentie, met charmes en humor en kwaliteiten die je maar zelden in één pakket tegenkomt. Nu dus.
Maar diep vanbinnen kan ik me niet laten gaan. Ik kan niet “vallen”, zoals ik het hem al heb uitgelegd. Ik worstel en ik denk. En hij ook. Dat we het beiden doen, maakt dat we mekaar verstaan en de nodige tijd nemen, maar tegelijk werkt het ook beangstigend. We praten er open over en komen tot de conclusie dat de tijd nog niet rijp is. Buitenstaanders zien het gebeuren en begrijpen niet waarom dit nog niet verder is gegaan.
Schrik, zeg ik u.
Soms zou een mens gewoon zijn/haar verstand moeten kunnen uitschakelen en gewoon de dingen op zich af laten komen …
Juist… heel juist
s
Nu ben ik wel effe in de war, ofwel is het de gemengde optie die ik over het hoofd zie.
Maar deze post gaat over een “hem”, in de categorie “the L word” (jaja ik ken mijn series) en in uw persoonlijke info staat dat je mannen verafschuwt.:$
@ summer ghost: kijk ook eens bij “lentesneeuw kickt op…” ;o)
Indeed, can’t live with them, but sure as hell not without either!
Sorry trouwens voor je avatar. Ik kies dat zelf niet
s
En bedankt voor je bezoekje!
Lentesneeuw toch.
Een relatie gaat in de eerste plaats om gevoelens.
Je kan praten tot je er bij neer. Niks mis met praten, het helpt, geeft inzicht maar een sluitende rationele verklaring zal je nooit vinden. Het zal altijd het gevoel zijn dat primeert. Als je jong bent overheerst het gevoel dominant. Bij het ouder worden ga je een relatie meer van op afstand bekijken en laat je je niet zo gewillig meer meeslepen door je gevoelens of passie. Je denkt aan de toekomst en wat je met je leven wil en hoe een partner daar in kan passen. Het lijkt wel of jij een inwendig lijstje meedraagt, dat je systematisch overloopt ,met alle criteria waaraan je toekomstige moet beantwoorden.
Als het niet verder gaat weet jij , dat denk ik toch, diep in je hart heel goed waarom dat zo is. Bovendien kom je ook langzaam maar zeker in een wereldje waar de keuze steeds beperkter wordt en mensen ontmoet die +/- in een gelijkaardige situatie zitten als jij. Meer maturiteit en kritischer dus .Ik begrijp wel je, wil je een hoop ellende besparen door een foute keuze te vermijden en je wil passie, de vonk en het vuur dat daarop moet volgen.
Je zal al wel vriendinnen hebben die het leed en verdriet van een mislukte relatie hebben meegemaakt (hopelijk zonder kinderen). Je wil passionele liefde met een voor jou ideale partner met garantie. Jammer maar die is er niet. Je moet op jezelf vertrouwen en de mening van hele goeie vrienden (ouders bv) niet onderschatten. En dan die kinderwens die je zo duidelijk uitgesproken hebt en de biologische klok die maar verder tikt. Maar je hebt nog heel veel tijd .
T’ Is mijn mening maar en misschien zit ik er helemaal naast maar ik deel ze je in alle eerlijkheid mee.
@ Duvel: amaai, je weet dat ik ieders mening altijd respecteer. Ik vind het niet eens zo’n slechte hoor ;o) Mag ik al even meegeven dat mijn moeder hem als “sjiek” bestempelde? En idd, daar hecht ik ook wel veel belang aan, amongst other things…
) Mijn binnenste wil het alleszins rustig aan doen.
Wat je daar zegt is er meestal wel knal op: jong en zot vs ouder en rationeel, passie en vuur willen met de juiste zonder erbij te hoeven nadenken…
Denk je? Ik nog veel tijd? Let’s hope so
Een fijne reactie, Duvel. Het brandt al een tijdje op m’n lippen. Je bent de laatste tijd wel heel gemoedelijk in je reacties…
‘t Zal niet dikwijls gebeuren denk ik, maar deze keer geef ik Duvel overschot van gelijk … Tot een tweetal jaar geleden dacht ik zo absoluut niet, wou ik ook alles. Maar nu, verschillende levenservaringen rijker weet ik dat dit niet kan … ‘t Is het éne of het andere … en dat is daarom zéker niet slechter.
Ah, vrouwen, altijd zo ingewikkeld hé :p
Ja, vond een beetje een lelijke avatar, maar kom
PS een toffe tool voor uw Lastfm: http://www.last.fm/widgets
@ Summer ghost: dat tooltje stond al op m’n blog hoor ;o) Kijk maar naar “Smaakt het”. Siiig, prut in uw ogen?
het is daarmee dat ik het zeg, zo’n widget is veel interactiever en toffer, dan wat ge nu hebt staan :p
Ja, ‘k weet het… heb dat al geprobeerd, maar er was toen iets mee. ‘k Weet niet meer wat. Zal nog es proberen zie.
Ah, ‘k weet het weer: die code embedden in het tekstvak werkt hier niet. WordPress wil het niet omzetten zoals het hoort.
en back on topic. Eerlijk gezegd ben ik het niet eens met het rationeel en emotioneel onderscheid dat hier wordt gemaakt. Als mens ben je eerder rationeel of eerder emotioneel (met een heel gamma daartussen). Dat heeft niks met leeftijd te maken. Sommige mensen zijn op hun 70ste nog enorm emotioneel en passioneel en kunnen zich ergens heel snel volledig voor smijten, andere (zoals ondergetekende) zijn altijd rationeel. En geen van beide is het beste, alles heeft voordelen en nadelen.
Mensen, zoals jij en H. wss ook zijn niet echt uitgesproken emotioneel of rationeel denk ik. Wat wel zo is, en dat zeg je zelf ook wel, is dat je tijdens je leven heel wat dingen meemaakt, opslaat, herinneringen aanmaakt. Met andere woorden: ervaring. En als je zegt dat de tijd nog niet rijp is, dan is ze nog niet rijp. En het heeft zeker geen zin om overhaast plots dingen te beslissen, dus laat het rijpen. Dan zal je wel zien waar je uitkomt. En dat niet willen ‘vallen’, talk me about it. Door jarenlange training in het niet toelaten te ‘vallen’, weet ik niet of ik ooit nog de grond van dichtbij ga zien… ‘t is altijd iets hé
Time will tell…
Doe gewoon waar je je goed bij voelt, of je het nu vandaag doet, of volgende maand…
Van herkenbaarheid gesproken.
Emotioneel of rationeel? Hart of verstand?
Het is inderdaad dat evenwicht dat moet gezocht worden.
“Je moet je gevoel volgen” is het meest rationele antwoord.
Ik ben veel te lang single geweest door te veel op de foute mannen te vallen en tegen Zon heb ik me een hele tijd verzet.Zon was een rationele keuze,geen coup de foudre maar die is wel gekomen…
Mijn punt is dat ik het verstand wel laten primeren heb en ‘t heeft gelijk gekregen.
Nogmaals ik spreek enkel uit eigen ervaring…
@ Tom: niet overdreven rationeel, maar ook niet overdreven emotioneel… da’s mooi en heel juist samengevat! Ik heb al vaak gezegd: “Nu zitten we hier schoon hé!” en hij kan het alleen maar beamen
) Dan wordt er weer naar een luchtiger onderwerp overgegaan, een lach en een gniffel,… en we zijn weer opgelucht en content.
“Vallen”… het bestaat niet meer voor 25-plussers, me dunkt!
@ Saartje en Magetwameerzijn: thx! Dat is zowat de enige beste raad hé “volg je gevoel”… ik geef die raad zelf ook altijd mee (go figure). Maar allez, zo doen we het dus wel: we doen wat we willen en alleen wanneer we het willen.
@ Peggy: interesting
) … want ja, een verzet kan je ‘t bij mij ook wel noemen nu. Vooral een emotioneel verzet (dat misschien gevolgd zal worden door een rationele keuze).
Thanks for sharing!
@ Duvel: mooie reactie!
Heel herkenbaar, lentesneeuw. Maar af en toe moet je je verstand eens niet laten primeren en luisteren naar je gevoelens. Het is moeilijker wanneer je ouder bent, ik probeer het ook nog steeds te leren!
Het klopt inderdaad, waarom kun je gewoon niet rationeel zijn en bereken hoeveel slaagkans je hebt, zonder teveel emoties en dan eraan beginnen of gewoon verdergaan.
Altijd die gevoelens erbij hé… en nochtans is het dat nu net dat ons levendig houdt.
Ik worstel er ook mee zoals je weet en heb soms het gevoel dat ik eronder door ga, dat ik nog maar een fractie ben, van wie ik was, maar ik zou niet zonder mijn gevoelens willen verdergaan.
Veel succes
xx
kben vanmorgen bijna nog gevallen
Over de ‘zulle’, midden keuken bijna recht op mijn snufferd. Zo zag ik de grond ook nog ééns bijna van heel dichtbij 
Ik ga akkoord met zeezicht… je hebt er intussen genoeg over nagedacht. Misschien is het voor beiden tijd om jullie gevoelens te volgen…
Het punt voor mij blijft vaak: niet alleen wijzelf zijn veranderd bij het ouder worden en doorheen zoveel diverse ervaringen bij vriend en ook vijand. De droomprinsillusie werd ontkleed tot de basisbestanddelen die we voelen dat we nodig hebben om echt een relatie beginnen. We weten (ongeveer) wat we willen! (yeah) En deze bestanddelen worden meer en meer essentieel. Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker je toegeeft aan een relatie alvorens je deze bestanddelen herkent… of meer zelfs, alvorens je echt hebt kunnen testen dat de bestanddelen ‘echt’ zijn, blijvend, niet breken bij de eerste tegenslag. En hier kom ik dan bij puntje twee. Er gebeurt zoveel rondom ons. Prachtige koppels geven er de brui aan, een goede vriendin heeft weken hardzeer nadat die lieve jongen Dark Vader’s eigen Aardse kloon bleek. Wat vroeger in pakjespapier verkocht werd als ‘volhouden’ en ‘liefde is een werkwoord’ evolueerde naar ‘niet op je kop laten zitten’ of in extremis ‘ander en beter’ (blijkbaar in vele contexten toe te passen). In mijn ogen vooral een goede evolutie: als het niet kan, zijn er uitwegen. Zonder taboe. Alleen jammer dat het vaak zo (openlijk) negatief uitdraait. Er scheiden momenteel meer mensen dan er trouwen, met alle gevolgen van dien. En met deze omgeving… wel, je word er voorzichtiger van (of in mijn geval een ongelover, maar gelukkig gaat Soet het tegendeel bewijzen
…). Want neen, die pijn, die wil je niet. En met een onbewuste risicocalculatie (zijn we veel te bedreven in in onze rationele maatschappij) en uitvluchtjes als ‘als het ervan moèt komen met ons, zou het al gebeurd zijn’ blijven we dan wel eens op onze eigen tegel voortslowen. Begrijpelijk.
Maar een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Ik waagde een dikdik jaar geleden eveneens een grote sprong. En voor mij bleek het alvast de beste remedie tegen angst en non-geloof. Nooit ‘gevallen’, wel trial and error. Maxie noemde het ooit zo prachtig ‘een experimentje’. En wel… wat is het in de butterfly periode eigenlijk meer dan dat?
Trial and error, Lentesneeuw. Niet meer dan dat
Het is waarschijnlijk een domme vraag, maar als je hem als een “goed pakket” omschrijft, is dat dan door je verstand of je gevoel?
Trouwens, uiteindelijk weten wij, de buitenstaanders, er te weinig van af… alleen jullie 2 kunnen voelen wanneer de tijd rijp is voor meer.
Ik wens jullie alvast veel succes…
@Trits: zo op het eerste zich ken jij wel een beetje van psychologie hé Trits, was zwaar onder de indruk van je betoog ;o)
Als buitenstaander kan ik de situatie natuurlijk niet inschatten, dus ik wil alleen maar zeggen: als jullie geen zin hebben om overhaast te werk te gaan, dan is het goed en anders ook. Of je nu in zwijm valt bij de eerste aanblik of maanden of zelfs jaren goede vrienden bent en dan wel of niet besluit om een stapje verder te gaan, daar bestaan geen regels voor. Come what may!
Wat mij bij de reacties opvalt, is dat er niets over trauma’s wordt gezegd. (Trauma’s is een groot woord…maar soit, een nare ervaring dan maar.)
Het is nu eenmaal zo dat, als je in je jeugd enge ervaringen hebt meegemaakt…eender welke…je automatisch op bedenkingen gaat uitkomen.
Het ouder worden brengt dan ook mee dat je op die bepaalde vlakken heel voorzichtig wordt.
Het enige wat je hiertegen kunt doen, is proberen je open te stellen en te denken dat, wie je ook ontmoet, een andere persoonlijkheid heeft en elke persoon waar je interesse voor hebt, de kans te geven om open te bloeien.
En nu komt het…probeer dit allemaal maar eens uit als je nare ervaringen achter de rug hebt!
Lentesneeuw weet misschien waar ik op doel? (Ellen)
groetjes
@ Maike: I know… ik weet zeker waarover je het hebt
(
@ Mii: welja, zo pak ik het nu wel een beetje aan. We zien wel. Maar tegelijk vind ik het wel jammer dat het zo niet meer “zotgeweg” gaat.
@ Breeg: goh, goeie vraag. Ik denk een mix van beiden. Eerst was daar een gevoel van “da’s een toffe mens”, daarna de ratio die me influisterde “en hij heeft wat te bieden naar de toekomst toe”. Daarop antwoordde het gevoel weer “hm, dat zou wel fijn zijn, niet?” enz… eigenlijk wel een hele moeilijke vraag
s
@ Trits: ik moet Breeg bijstaan in zijn bewondering voor jouw uitleg. Je stelt me wel gerust hiermee. Komt er op neer dat je het maar kan weten, eens je probeert. En dat eerst verstand en dan pas gevoel toelaten ook een normale gang van zaken kan zijn. Hm
)
@ Tom: blijven proberen ;o)
@ Zeezicht: eerst gevoel en dan verstand. Moeilijk indeed…
Bedankt lieve mensen voor deze reacties!
@ sine metu: dat is nu net de vraag hé… misschien heb je wel gelijk. Misschien niet
) Hehe, ambetant zenne.
Weet je, of je nu schrik hebt of niet, je zal ooit toch ‘de stap’ moeten wagen, of het komt er nooit van…Dus waarom wachten?
Een vriend van mij heeft op een jaar tijd een buitenlands meisje leren kennen, haar naar hier gehaald en ermee getrouwd en dat gaat perfect, mijn schoonouders on the other hand zijn na meer dan 40 jaar, al allebei ver in de 60, alsnog uit elkaar gegaan, dus je weet het gewoon écht nóóit…Tenzij je het probeert en daar liefst niet te lang mee wacht…Je bent nu toch al in de fase dat het hoe dan ook pijn zal doen als hij ooit uit je leven mocht verdwijnen, dus wat valt er nog zo hardnekkig te beschermen door geen relatie aan te gaan?
oew oeoe oeoe oe oehoe oe?