Kijk, ik volg het niet hé en ik heb zeker geen kaas gegeten van de Olympische Spelen.
Maar ik snap toch iets niet.
Vanmorgen zeggen ze: De roeiers kunnen niet roeien wegens stormweer.
Daarna zeggen ze: De zeilers kunnen niet zeilen wegens te weinig wind.
Snapt er dát nu iemand??
Verdorie. Ik had nog zo gezworen een literair feest te maken van mijn honderdste post.
Niet dus. Compleet uit het oog verloren. Ik schrijf maar door zonder nadenken. Alleen bij het schrijven kan ik dat, niet nadenken. Terwijl ik eigenlijk toch nadenk. Maar omdat ik het er ongegeneerd kan uitfloepen, denk ik er daarna niet meer aan. Denken, wat een raar woord eigenlijk, als je dat zo tien keer traag na mekaar uitspreekt.
Maar goed. Ik roep deze post nu dus uit tot de honderd-en-tweede op WordPress. Hieperdepiep Hoeraaaa!
(En als mensen nu denken: fuck, die heeft ook niets anders te doen zeker? Jawel! Straks vertrek ik op koffieklets. Wat zoveel wil zeggen als samen zitten denken. Cool.)
Ik vind ze wel stoer, de mannen van Metallica. En jawel, mijn muziekkennis reikt hierin ietsje verder dan Nothing Else Matters. Bedank mijn ex daarvoor, die gans hun repertoire in de auto afspeelde, eerst tot treurens toe -maar da’s de meest befaamde rockband ALLER tijden! Ge moet dat léren graag horen!-, totdat ik zelf begon mee the mouthen en mijn hoofd lichtjes over en weer bewoog. Ik! Die tot dan alleen van R&B en Marco Borsato had gehouden.
Echt stoer vind ik ze, maar tegelijk ook schattig. Is er gisteren nog iemand opgebleven om op Canvas de documentaire Some Kind of Monster van hen te bekijken? Interessant! Want het blijken ook maar gewone mensen te zijn, met een gewone stem, gewone menselijke gevoelens. Ja, ik heb zelfs tranen gezien! Zij eten ook gewoon een boterhammeke na hun jamsessies en kijken toe terwijl de dochter haar eerste pirouette draait. Ook zij filosoferen over het leven en gebruiken daarbij intelligente bewoordingen. Nee, dit zijn geen leeghoofdige holbewoners.
Oké. In hun beginjaren zagen ze er ietsje wilder uit en hebben ze sex, drugs and rock-and-roll meer dan waar gemaakt. But in the end… grote chapeau voor deze muziekgenieën!
I give you: The Unforgiven by Metallica. Geweldige intro (ik smelt voor zulk een gitaarwerk) en een zeer diepgaande tekst.
Uw mening