Lentesneeuw

Ons moeder wordt toch echt wel een stereotiepe zestigplusser. Kent u die mensen die in het midden van de winkelgang abrupt stoppen om dan gewoon te staan kijken naar de 75 verschillende soorten hesp? Zo iemand is mijn moeder geworden. Dan kan ik het natuurlijk niet laten om te zeggen: “Moeder, stel u wat aan de kant. Er willen nog mensen passeren.” Kijkt ze me aan alsof ik chinees spreek. Kijk ik de mens achter haar aan met een flauw excuserende glimlach.

Vijf minuten later zie ik ze naar een andere kar schuifelen. In die kar stonden wel zes maal twee pakken Lenor en nog wat ander gerief. Op die pakken Lenor een grote oranje sticker “- 3 euro”. Ze haalde er één pak ongegeneerd uit om de sticker van dichtbij te inspecteren. Net als ik het opmerk en de mensen van wie de kar daadwerkelijk is, een beetje paniekerig naderen, roep ik uit: “Moeder! Wat doet ge nu, allez? Da’s uw kar niet!”. Die mensen keken ons aan alsof we de grootste senielen in de Colruyt waren. Ik lachte weer flauwtjes. En moeder zei dat ze in de Carrefour wel eens van die promotiekarren zetten met gerief in en waarom maakte ik er zo’n spel van, eigenlijk? En bots, met haar kar tegen andermans kar…

Oh dear. Maar ik zie ze graag, ons moeder. Alleen in de winkel loop ik er wijselijk altijd een meter achter.

En we doorkruisen de gangen. En we vergaren ons gerief voor de koude hapjes. En opeens zie ik de moeder van vriendin M lopen. En daarachter vriendin M zelf.

“Heeeeelaba!” roep ik. “Awel hier zie!”, roept zij. En we lachen ons alle vier een kriek. Nu ja, zo hard hebben we niet gelachen, maar geef toe, dit was best grappig. Ik gluur zijdelings in hun kar en zie daar chinese loempia’s liggen. “Good choice”, knipoog ik naar vriendin. Haar moeder vertelt dat ze op de baan zijn voor warme hapjes, want dat haar dochter bezoek krijgt vanavond van een goeie vriendin. Mijn moeder repliceert gespeeld verbaasd dat wij op trot zijn voor koude versnaperingen, want dat ik toch wel zeker niet heel toevallig op bezoek moet gaan? Ook bij een vriendin? ” ‘t Is toch nie waar, zekers?”

“Pas op, moeder. Laat die kar eens door.”

We staan in de frigo. Enkel in de Colruyt kan je met vijftig man tegelijk in een frigo kruipen en je op den duur zelf een vervrozen radijs voelen. Al snel zie ik de allerlekkerste tiramisu staan (voor als je echt eens geen zin hebt om ze zelf te maken). Vriendin M staat aan de overkant. “Hey mies”, roep ik langs de rekkenvullers heen, “ditte ook?” en ik wijs triomfantelijk naar de bom kalorieën. “Ja, doe maar!”

“Hehe. Tot straks hé ;o)”