Lentesneeuw

“En?”, vraagt zus ongeduldig aan telefoon.

“En? En?”, flikkeren moeders ogen als ik thuiskom.

“En? En? En?”, wil vriendin weten via mail.

Ik slaak een diepe zucht en wens zo hard dat ik er met geen woord had over gerept. Ik weet wel dat ze meeleven, oprecht en enthousiast. Volstrekt normaal dat ze erom vragen en ja, natuurlijk vind ik hun nieuwsgierigheid geweldig! Maar mannekes, het ligt écht niet meer zo simpel als ‘k vraag het aan.

Ik nestel me languit bij mezelf op de sofa en onderga een grondige analyse, te starten met de hamvraag: “What the HELL is wrong with me?”

Twee jaar vol vallen en opstaan. Soms zwaar vallen in de figuurlijke zin met dweeptoestanden en diepe verlangens. De keren dat ik echt hopeloos zot verliefd was, kreeg ik geen respons. Terug rechtkrabbelen it was. Maar ook kortstondige, avontuurlijke flirts waarin vrijheid voor alles stond. Jagen, verleiden, begeren, experimenteren. Daarbij ook de one-nights die het niet begrepen en opeens veel meer wilden. En ik die hen respectvol afwees.

Maar mijn god, wat verlangde ik ondertussen naar stabiliteit en genegenheid. Een maatje, een minnaar, beide zeveraar én redenaar. Allemaal in de juiste dosis aanwezig.

En nu komt het.

Wat ik ondertussen helemaal niet doorhad: ik leefde m’n leven en deed m’n eigen ding. Ik sta sterk en stevig en ben onderhand wel gewend aan het alleen zijn. Ik doe wat ik wil, wanneer ik het wil. Tot mijn grote verrassing moet ik dus vaststellen dat ik op korte tijd behoorlijk individualistisch ben geworden. Ik ben ik en zo ongeveer zal het lopen.

Mannekes, dat individualisme nekt me nu.

De voorbije dagen waren plezierig en plezant. Teder en warm. Nog steeds onschuldig, maar des te begrijpender. Iemand die met één been over mijn muur van kieskeurigheid staat. En wat is dan het fucking probleem?

Ik vraag me af of het wel goed gaat zo. Hoort het zo traag of niet? Moet het niet een dweperige verliefdheid zijn? Kan het rationeler ook? Tegelijk overweldigd zijn en teruggetrokken blijven. Je moet het maar kunnen.

Je moet het maar kunnen om niet te kunnen vallen.