“En?”, vraagt zus ongeduldig aan telefoon.
“En? En?”, flikkeren moeders ogen als ik thuiskom.
“En? En? En?”, wil vriendin weten via mail.
Ik slaak een diepe zucht en wens zo hard dat ik er met geen woord had over gerept. Ik weet wel dat ze meeleven, oprecht en enthousiast. Volstrekt normaal dat ze erom vragen en ja, natuurlijk vind ik hun nieuwsgierigheid geweldig! Maar mannekes, het ligt écht niet meer zo simpel als ‘k vraag het aan.
Ik nestel me languit bij mezelf op de sofa en onderga een grondige analyse, te starten met de hamvraag: “What the HELL is wrong with me?”
Twee jaar vol vallen en opstaan. Soms zwaar vallen in de figuurlijke zin met dweeptoestanden en diepe verlangens. De keren dat ik echt hopeloos zot verliefd was, kreeg ik geen respons. Terug rechtkrabbelen it was. Maar ook kortstondige, avontuurlijke flirts waarin vrijheid voor alles stond. Jagen, verleiden, begeren, experimenteren. Daarbij ook de one-nights die het niet begrepen en opeens veel meer wilden. En ik die hen respectvol afwees.
Maar mijn god, wat verlangde ik ondertussen naar stabiliteit en genegenheid. Een maatje, een minnaar, beide zeveraar én redenaar. Allemaal in de juiste dosis aanwezig.
En nu komt het.
Wat ik ondertussen helemaal niet doorhad: ik leefde m’n leven en deed m’n eigen ding. Ik sta sterk en stevig en ben onderhand wel gewend aan het alleen zijn. Ik doe wat ik wil, wanneer ik het wil. Tot mijn grote verrassing moet ik dus vaststellen dat ik op korte tijd behoorlijk individualistisch ben geworden. Ik ben ik en zo ongeveer zal het lopen.
Mannekes, dat individualisme nekt me nu.
De voorbije dagen waren plezierig en plezant. Teder en warm. Nog steeds onschuldig, maar des te begrijpender. Iemand die met één been over mijn muur van kieskeurigheid staat. En wat is dan het fucking probleem?
Ik vraag me af of het wel goed gaat zo. Hoort het zo traag of niet? Moet het niet een dweperige verliefdheid zijn? Kan het rationeler ook? Tegelijk overweldigd zijn en teruggetrokken blijven. Je moet het maar kunnen.
Je moet het maar kunnen om niet te kunnen vallen.
[Just my two cents-modus]
Neem je tijd voor elkaar, waarom alles overhaasten. Neem de tijd om elkaar goed te leren kennen en zachtjes, rustig naar elkaar toe te groeien. Misschien ontdek je in die tijd dat je rustig naar elkaar toegroeit wel iets dat je doet steigeren, of misschien ontdek je des te meer dat je geen reden hebt om te twijfelen. In elk geval, neem je tijd. Ik weet wel dat je zal zeggen: “Maar ik heb geen zin om er na zoveel tijd weer achter te komen dat ik er zoveel tijd heb ingestoken van mijn leven en weer voor niets.” Maar zo gaat het nu eenmaal. Die stap en die gevoelens kan je niet vermijden. Wie niet waagt, die niet wint.
En bovenal, geniet van elke seconde. Het leven is al saai en kort genoeg. Enjoy the times and the feelings you get.
[/Just my two cents-modus]
Ik ken het gevoel, je denk sterk te staan en eigenlijk allen wel aan te kunnen op je eentje en dan is er die ene dat dat gewoon van tafel veegt. Gevoelens, ga op je intuïtie af.
Prettig weekend xx
Dat individualisme is zoals nuchter zijn, je hebt een beter kijk op alles en je denkt wellicht 2 keer naar alvorens aan iets te beginnen. Liefde is fijn hoor, maar het zorgt er ook vaak voor dat we dan enkel de dingen zien die we zo graag willen zien….
Dat je te individualistisch zou zijn geworden, daar geloof ik niets van . Alleen zijn en van het leven genieten heeft ook zijn leuke kanten.
Ik heb je over heel die situatie in een vroegere reactie mijn mening al gegeven. Het enige wat ik daar nog aan toe kan voegen is:
1: de blauwe handdoeken zijn echt wel voor de poep.
2: als je in zijn badkamer waar de handdoeken zo
showroomachtig gestapeld liggen, ook nog een
badeendje hebt gevonden: asap wegwezen !
3: remember Jef
4: In plaats van jezelf suf te piekeren spendeer zoveel
mogelijk tijd samen. Komt er dan een dip , analyseer dan
maar hoe dat komt.
Omdat het toch een beetje stiller was op je blog dacht ik echt dat het “koekkenbak” was. Jammer dat het niet zo is.
Zijn het niet de mannen die normaliter last hebben van bindingsangst? Want dat ben je hier aan het beschrijven volgens mij.
Trouwens, laat je niet beïnvloeden door moeder, zus en vriendin want die zijn (net als wij trouwens) buitenstaanders. Alleen jij en die H. van je hebben hier inspraak.
Veel succes nog met je gepieker, hopelijk kom je eruit ;o)
@ iedereen:
Dank jullie wel voor deze reacties! En jullie hebben allemaal gelijk. Ik moet het maar op me af laten komen, go with the flow, niet zo veel nadenken en genieten van het moment. Ik moet m’n intuïtie volgen, doen waar ik me goed bij voel. En praten. Vooral erover praten met H. En dat doe ik dan ook.
Jullie geven me een nuchtere en objectieve kijk. H geeft me hetzelfde, maar dan privé. Daar vloeit wel rust uit voort. Te weten dat ik me helemaal niet druk hoef te maken over wat komt, want dat weten we toch nooit. Te weten dat hij zich niet druk maakt over ‘t feit dat ik me druk maak. Te weten dat het normaal is dat je na lange tijd single te zijn heel even mag panikeren. Vooral paniek om mezelf, want ik ontdek hier dingen waarvan ik niet wist dat ik zo was. En da’s best freaky.
We hebben geen glazen bol en dat maakt me bang. Maar weten dat ik bang mág zijn, is wellicht een goeie stap om de schrik te overwinnen.
Bedankt dus.
Uit uitgebreidde ervaring in een zelfde situatie, waar ik dus ook de rol had van de man hier, kan ik zeggen: geniet er gewoon van en probeer het eens. Natuurlijk is het emotioneel veiliger om in een situatie te zitten die je bekend is, maar als je er ees niet voor gaat ga je het nog berouwen en misschien bruggen opblazen of beschadigen en dat is moeilijk ongedaan te maken.
Soit, zo denk ik er over.
@ LS: wij begrijpen elkaar
@ Duvel: ook als het smurfenblauw is of superlicht lichtblauw?
zussen, mama’s en vriendinnen zeggen voor “en, en?” omdat het zo leuk is om over te horen vertellen. Als ik mijn single vriendinnen hoor vertellen over hun dates en over de mannen in hun leven vind ik dat ook altijd leuk om horen en we/ze willen gewoon meelevend zijn
Zeer herkenbaar gevoel. Heb er zelf zo vaak en zo lang mee geworsteld (nu soms nog hoor, maar ik werk er effectief aan om er steeds minder aan toe te geven)… en weet je, het doet me ergens ook wel deugd om te merken dat je zoveel bijval krijgt hier in blogland
Je bent niet de enige met die vragen! Natuurlijk lost dat het probleem niet op, maar social support is en blijft een duchtige buffer tegen blèhgevoelens (op lange termijn dus ook depressies, maar dat is wel een échte ziekte 
…). Het is gewoon fijn om begrepen te worden 
Nu, om er toch te eindigen met een positieve noot, of twee:
1. Mijn familie reageerde en reageerde (meelevend met bepaalde ‘miserie’ die ik achter de rug heb) steevast negatief als er vlindertjes aan te pas kwamen. Bij mij was de ‘en en en…’ eerder een ‘en en en, laat u niet vangen eh! Blijf maar alleen eh! Geen ellende meer eh!’. Als ik dit zo lees, vind ik de reactie bij jouw thuisfront echt reuzelief. Soms zal je dit wel aanvoelen als druk, maar zeker niet vergeten dat ze je graag zien en niets liever willen dan dat je gelukkig bent… met een lieve jongen aan je zijde! Als dàt geen stimulans is om je rustig meer en meer open te stellen
Wat dan uiteraard minder stimulerend werkt)
(pas op, ik zeg niet dat mijn familie mij dat niet gunt. zij gunnen mij evenzeer geluk… maar twijfelen helaas samen met mij mee aan het ‘nut’ van een relatie
2. Been there, en ben er ook geraakt. En mijn moto is en blijft: als het mij lukt, dan kan het bij iedereen! De beste raad die ik je kan meegeven, is (zoals hierboven ook gesuggereerd wordt) in eerste instantie jezelf even een week of zo verplichten om er niét bij stil te staan… en samen leuke dingen te doen, te genieten en je even te laten gaan. Met de ingebouwde zekerheid dat je de situatie na die week voor jezelf even evalueert. Zo ben ik er alleszins aan begonnen. En stilaan ben ik die periode van een week langer en langer beginnen maken. En heb ik mezelf geleerd om te ‘go’en with the flow’. En mijn zogenaamde ‘evaluaties’ zitten er nog steeds in, hoor. We hebben het zelfs opgenomen in de relatie (eigenlijk spontaan op initiatief van R.) en zo werken we er eigenlijk ook wel ‘samen’ aan. Samen aan mijn probleem. Nu ik erbij nadenk, is het eigenlijk wel mooi
Dus bij deze: mijn persoonlijke ervaring. Je bent een clever girl… dus, trust me, je komt er wel 
En anders denk je maar: als een Limburgs blondje dat kan… 
(gnigni)
Knuff!
@ SG: En jij denkt dat niet mis, integendeel.
@ Cijferkes: Idem hé
)
@ Syho: Jaja, begrijp me niet verkeerd… ik waardeer hun interesse heel erg! Alleen vind ik het jammer dat ik niet meteen dolenthousiast en met een brede smile kan antwoorden. En dat probleem ligt bij mezelf, wat ik met mijn post heb proberen te omschrijven.
@ Trits: Wow! Je zegt daar hoe blij je bent te zien dat er nog social support is in Blogland, maar meid, van deze reactie sta ik echt paf!! Megahartelijk bedankt daarvoor! Ja, het is fijn om begrepen te worden. En Ja, daarom schrijven we ook een beetje, niet? Het werkt therapeutisch, dat wegschrijven. Met internet kwam die factor van interactie er dan ook nog bij!
p But seriously, het doet me ergens ook freaken.
) Dat is toch zowat een ultiem bewijs dat het heel goed zit tussen jullie. Het wederzijds respect is al zeker heel groot. Schoon en doe zo verder!! Wat H en ik ook al van meet af aan doen, is er veel over praten. Babbelen en analyseren, wat me wel rustig maakt, want hij blijkt het allemaal te begrijpen!
Soit! To the point!
1. Ai… die negatieve uitingen van je familie moeten allerminst leuk geweest zijn! Ik kreeg die ook wel in het begin van mijn singlehood. “Kijk uit je doppen hé nu!”. Mja. Maar nu zijn ze gelijk wel gelukkig dat ik toch nog van straat zal geraken
2. Oh. Da’s echt wel ferm hoe jullie dat hebben aangepakt en er nu nog samen aan werken
Dus… met zovele gelijklopende en welgemeende reacties, kan ik niet anders dan me rustig voelen. Hoe het verder verloopt, weet er niemand. Hoe ik mezelf daarbij ga voelen, dat kan ik natuurlijk wel een beetje sturen. Zit het goed, dan zit het gewoonweg goed. Simpel. Die denkwijze ga ik een beetje meer voor ogen houden!
Bedankt nog eens @ iedereen. Dikke appreciatiekus!!
En nu moet ik me echt klaarmaken om binnen een tweetal uur te staan shaken op de weide van de Expo (VTM LIVE, yeaaaah). Maar Marco is ziek? En Clouseau zou vervangen? Damn.
Tata!
En toch is “vallen” een schone deugd…