Lentesneeuw

Watch. Learn. Live.

Da beast – strike one! augustus 25, 2008

Gearchiveerd onder: schoolperikelen — lentesneeuw @ 5:52 pm
Tags: , ,

Da Beast did a mailke this namiddag to da directeur of a school that something leek: full time Dutch geven to students TSO en BSO. That was ik already gewoon!

Da Beast got telefoon a small uurke later. It was da same directeur!

Da directeur said that he me wel once wilde zien.

Tomorrow of zo?

Yes, said da Beast.

‘t Is nen date.

Light die roze candles dus nog maar ne keer! :o )

 

Oneliners augustus 25, 2008

Gearchiveerd onder: just a thought — lentesneeuw @ 2:29 pm
Tags: , , , , ,

Een paar oneliners uit de oude doos. Of hoe eenieder verschillend is.

-Elke gelijkenis met bestaande personen uit mijn lezerspubliek berust op louter toeval!-

Hij: “Mag het licht uit alstublieft?”

Hij: “Ah neen hé! Nu heb je ‘t verbrod!” Ik: “Allez, toch supergrappig dat Mika net op de radio is met sucking too hard on your lollipop! Nee? Nou, sja…”

Hij: “Pf. Zo gaat het niet. Heb je geen doekje?”

Hij: “Laten we samen stinken.”

Hij: “Kom hier, lekker dier van plezier, da’k er hem in zwier!”

Hij: “Wat zit daar op jouw poep geplakt? Ah, ‘t zijn twee vijf frankstukken!”

Be my guest om het rijtje aan te vullen…

 

Behold the beast augustus 25, 2008

Gearchiveerd onder: schoolperikelen — lentesneeuw @ 12:05 pm
Tags: , , , , ,

[Twee weken terug, gehurkt kruid aan het wieden samen met de onderdirectrice (don't ask)]

Zij: “En waarom zou je hier niet mogen herbeginnen? Je hebt je toch goed ingewerkt?”

Ik: “Ja, dat wel en ik zou hier heel graag opnieuw staan, maar wat als al die mensen(*) terugkeren uit ziekteverlof? Dan krijgen de andere jonge leerkrachten voorrang voor de uurtjes die nog overblijven en heb ik… niets.”

Zij: “Haja, zo bekeken.”

(*) voornamelijk wegens psychologische redenen *slik*

[Vorige vrijdag, aan telefoon met de onderdirectrice, terwijl de directeur ook in haar bureau staat]

Zij: “Directeur, mag ze herbeginnen?”

Hij van in de verte: “Neen.”

Zij: “Hoe neen? Weet u het zeker dat er geen uren zijn voor haar? Voor Lentesneeuw hé?”

Ik hoor haar plaatsvervangende teleurstelling na nog een paar gedempte woorden. Ze richt zich weer tot mij…

Zij: “Hoe jammer toch… maar als we je nodig hebben, hoor je het zeker! Veel succes met je zoektocht!”

Ik: “Dank u.”

En zo komt het dat ik deze week verander in een sollicitatiebeest. De tanden bloot en de klauwen gescherpt. Ik weet u wel te vinden, full timeke!

 

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.