[Twee weken terug, gehurkt kruid aan het wieden samen met de onderdirectrice (don't ask)]
Zij: “En waarom zou je hier niet mogen herbeginnen? Je hebt je toch goed ingewerkt?”
Ik: “Ja, dat wel en ik zou hier heel graag opnieuw staan, maar wat als al die mensen(*) terugkeren uit ziekteverlof? Dan krijgen de andere jonge leerkrachten voorrang voor de uurtjes die nog overblijven en heb ik… niets.”
Zij: “Haja, zo bekeken.”
(*) voornamelijk wegens psychologische redenen *slik*
[Vorige vrijdag, aan telefoon met de onderdirectrice, terwijl de directeur ook in haar bureau staat]
Zij: “Directeur, mag ze herbeginnen?”
Hij van in de verte: “Neen.”
Zij: “Hoe neen? Weet u het zeker dat er geen uren zijn voor haar? Voor Lentesneeuw hé?”
Ik hoor haar plaatsvervangende teleurstelling na nog een paar gedempte woorden. Ze richt zich weer tot mij…
Zij: “Hoe jammer toch… maar als we je nodig hebben, hoor je het zeker! Veel succes met je zoektocht!”
Ik: “Dank u.”
En zo komt het dat ik deze week verander in een sollicitatiebeest. De tanden bloot en de klauwen gescherpt. Ik weet u wel te vinden, full timeke!
Uw mening