Nu even – rustig – zitten. Placeert u kind. In kleermakerszit, zoals je dat het liefste doet. Leg het masker af, doe die sjieke rok uit. Laat de boeken nog een uurtje opzij liggen. Maak je hoofd maar eens leeg. Schrijf eens wat. Iets wat écht is.
Echt?
- Echt is dat ik zelfs in mijn rustpauzes zit te surfen naar informatie over klasmanagement. Echt is dat ik soms wel twijfel of ik me niet te “losjes” opstel voor de klas. Soms heb ik ze helemaal mee, soms helemaal niet. Je voelt je dan schrikwekkend alleen staan tegenover een twintigtal jongvolwassen individuen die ook volwaardig mens zijn. Met (g)een mening, (g)een goesting, (g)een interesse. Maak ik de les net niet boeiend genoeg? Straal ik niet genoeg gezag uit? Hm. Moeilijk om jezelf te evalueren. Maar ik kan niet iemand anders zijn. Ik kan niet binnenkomen in de klas met een streng gezicht. Ik vertik het om vijf minuten te blijven doordrammen over hoe onrespectvol hun geroezemoes is. Ik zwijg tot zij zwijgen. Om dan één of twee zinnen op kalme toon te zeggen. Akkoord, daarna gaat het weer heel wat beter, maar ze hervallen sowieso. Nota’s? Straf? Not my style.
- Echt is dat ik het aan dit werktempo nooit zal volhouden. Mijn volledige weekend ging non-stop (of toch bijna) naar voorbereidingen en lesmateriaal bijeen scharrelen. O ja, klein detail dat de handboeken er nu nóg niet zijn. Oké. Eens ze er wel zijn, zal het wel vlugger gaan. Maar dan stop ik denk ik nóg teveel tijd in het voorbereiden. En dan heb ik nog niets te verbeteren gehad de voorbije dagen. Djeez.
- Echt is dat ik geen tijd heb om aan liefde te denken.
Niets is nog echt écht.
Uw mening