Lentesneeuw

“Mevrouw, kan ik je onder de middag even spreken?”

Ze staat aan de deur van de leraarskamer en zegt het ietwat op gedempte toon. Ik wacht met een vragende blik op de reden, maar die wil ze klaarblijkelijk nog niet kwijt. Ze kijkt wat onzeker, verontschuldigend haast. Ik zeg: “Ja, natuurlijk. Laten we hier afspreken straks, goed?”

Twee uur later staat ze er. Een beetje afzijdig van de rest, wachtend op mij. Ik bemerk nog steeds de twijfel in haar ogen. Of we niet ergens binnen kunnen gaan, in een leegstaand lokaal of zo? Op dit moment bedenk ik mij dat het niet over de taak tegen volgende week zal gaan.

We gaan zitten, recht tegenover elkaar, een beetje casual. En ze begint. Over haar studiekeuze en of ze niet beter zou gaan werken eens ze achttien wordt dit jaar. Over haar stugge ouders, over geen luisterend oor vinden. Ik geef mijn visie en stel me begrijpend op. Uiteindelijk is het haar keuze, als ze maar weet dat een diploma heel belangrijk is. We zijn inmiddels een veertig minuten verder.

“O ja,” zegt ze, “en dan is er nog een tweede ding”. Ik ben net bezig m’n jas weer aan het dichtknopen, klaar voor het toezicht in de refter. “Ja?”, vraag ik. “Drie weken geleden is het uitgeraakt met mijn lief.” Ah, denk ik, daar komt de kat op de koord met -hoe kan het ook anders- liefdesperikelen. Ik geef het kind een meelevende blik. “Ja want…” stamelt ze verder, “…ik heb zware gevoelens gekregen voor een ander.”

“Oei,” zeg ik, “dat kan al eens gebeuren, nietwaar”.

“Maar ‘t is onmogelijk”, antwoordt ze.

Ik maak aanstalten om ondertussen al naar buiten te lopen en wil net beginnen over hoe communicatie toch zo belangrijk is in het leven, dat ze haar gevoelens zeker kenbaar moet maken. Maar ze valt me snel in de rede: “Want het is mijn leerkracht Nederlands waar ik verliefd op ben.”

“Ah…zo.” Ik doe weer een pas achteruit en kijk het meisje aan. Vraag me niet met welke blik. Aan haar baggy jeans en kort funkkapsel had ik wel al vermoed dat ze eerder voor de meisjes was. Maar de reden waarom ze altijd volop meewerkte in de klas, dat ze meestal eerst in de rij stond, dat ze het dubbele aantal bladzijden had volgeschreven dan gevraagd voor een taak… daar had ik niet het flauwste benul van.