Lentesneeuw

Beroer me niet. Wakker mij niet aan. Geen zoete woorden. Ik kan ze niet goed aan. Het is moeilijk, weet je, om niet iets te zien. Want het is net dat wat ik verlang. Ik smacht naar aandacht. Zwak en klein. Ik ben bang. En ongeloof, meneer. Het zal nooit wat zijn. Nooit wat worden. Neen, ik heb het niet over ons. Maar in mijn leven, op dat vlak. Bij anderen gaat het met veel meer gemak. En ik. Ik blijf achter op het perron. Met mijn valiesje vol gedoe. Ergens ben ik dat ook wel moe. Maar ik wacht netjes achter de witte lijn en probeer fier te zijn. Op wat ik ben en kan. Wat ik doe. En dan. Dan vraag ik me weer af hoe het komt. Verdomd. Waarom lukt het me niet? Zie je, ik word ongeduldig. Niemand anders op het perron. Ik zit daar en ik wacht. Passief. Op een lief.