Lentesneeuw

Wisten jullie dat 190 op de autostrade een  ongemeen vervelende druk zet op je oren? Zelfs al zaten we “veilig” in zijn dikke Volvo, het donderende geluid begon gevaarlijk te lijken op dat van mijn Polo’tje tegen 140. Wat zoveel wil zeggen als: help.

Wist je dat het op die manier maar twintig minuten duurt om van Leuven naar Heusden-Zolder te rijden? Wist je dat er achter het parcours aldaar geweldig riante villa’s staan met soms wel twee zwembaden in de tuin?

Hijzelf had nu nog geen zwembad, zei hij, maar zou het niet prachtig zijn als hij het daar ergens liet uitgraven? Hij wees triomfantelijk naar een hoopje struiken. Het was donker en dus zag ik het niet zo goed. Dat zei ik dan ook eerlijk: “Ik zie het niet zo goed”.
Ach, welja, de tuinman was ziek, liet hij zich ontvallen, en de poetsvrouw was nu ook net opgestapt. Het huis met strakke inrichting bleef dus een beetje alleen achter, omdat hijzelf vooral in Luxemburg verbleef. Zijn hoofdverblijf, by the way. Ah, en daar! Aan die teaken meubels hadden zich al ontelbare barbecues afgespeeld!

Ik ging terug binnen en nam een slok van m’n cola. Wat ik dacht nu? Ha! Ik moest glimlachen. “Zo’n levensstijl ben ik niet… euhm…gewoon”, probeerde ik. Maar hij ontkrachtte. Hij was maar een jongen van normale, doodsimpele afkomst. Ik keek naar de glazen vitrine achter mij. Daar lagen tentoongesteld tussen blinkend kristal: een visitekaartje van Hof Van Cleve en een polsbandje van Roland Garros. “Jaaaja”, lachte ik vet. Ik stak het niet onder stoelen of banken.

Of ik hem nu aan het uitlachen was.

Dat had hij me eerder in het Leuvense restaurant ook al gevraagd. “Maar weet je, ik hou niet zo van carrièrejagers. Een beetje, oké nog, maar een hoge businessman zoals jij? Iemand die dan nog regelmatig in de kranten wordt vernoemd? Wat zit jij in ‘s hemelsnaam toch op chatrooms te doen…” Ik begon de mossels in mijn paëlla met de hand open te prutsen. What the hell.

Waarom hield ik me zo bescheiden? Waarom veroordeelde ik mensen met geld? Iedereen houdt toch een beetje van luxe, niet? “Neen.” Oké, hij zou ook zonder kunnen, bewijzen zijn verre extreem avontuurlijke reizen. “Ha! Maar dat is om jouw materiële wereld eens te kunnen ontlopen. En jij kan je die extremiteiten veroorloven, wat dan weer een luxe op zich is.”

“En nog eens iets. Praat jij altijd zo uiterst mooi AN? Bij je vrienden ook? Bij je ouders?” Neen, natuurlijk niet, maar hij moest nu toch een beetje indruk maken op mij. “Denk je? Vind je echt? Zou het niet beter zijn jezelf te kunnen zijn?” Touché, zei hij. Die zat.

Ik dronk mijn glas leeg en plofte het neer. Het wankelde en kwam zonder vallen tot stilstand. Ik had teveel op. En een fles van jouw allerbeste rode wijn, had hij de ober bevolen. Pffrt. Wijn. Rode dan nog! Een kriek bij het eten zou me meer gesmaakt hebben. Maar dat vond hij niet echt kunnen in deze keet. Stond het überhaupt wel op de kaart?

Toch bedankt voor het etentje op jouw Visakosten. Je bent m’n type niet. Niet qua uiterlijk en eigenlijk ook niet zo qua inborst. Toegegeven, je zat wel stoer in je lederen autozetel, zo achteruit geleund, op allerlei knopjes aan het duwen, onderwijl je Blackberry aan het lezen en op een haar na de zijkant van een vrachtwagen gemist. Rood of groen. Die zijn compleet evenwaardig voor jou. Het flitste, inderdaad. Maar jij bleef er ijzig kalm bij, want die gele nummerplaat van jou met een zwarte L ervoor… die kunnen ze niets maken.

Grappig wereldje.