Koppigaards september 11, 2008
Ik heb al een paar dagen bevallig gezelschap tijdens mijn autoritten naar en van het werk. Wel grappig om te volgen hoe ze zich krampachtig vasthoudt, telkens ik optrek. Ja, ‘t is een zij. Dat had ik meteen gezien aan haar koppige gedrag.
‘s Morgens, in alle vroegte en dauw zit ze mij al op te wachten aan mijn autospiegel. Vol trots toont ze haar spinsels van de nacht ervoor. En elke morgen zeg ik weer: Goed gedaan, meid! En gaan we die spinsels er dan nu weer afrijden? Ze schudt verschrikt het hoofdje en baant zich een weg naar boven, van zodra ik de deur met een smak laat toevallen.
Vooral op de autostrade houdt ze zich kranig in haar hoekje. Soms kruipt ze zelfs even achter het binnenframe van de spiegel en komt dan weer piepen, van zodra ze voelt dat we aan vaart moeten inboeten. Ja meid, we zitten weer op de gewone baan. Kom er maar uit.
Tegen dat mijn lessen erop zitten en ik weer in mijn auto stap, hangt ze speels te bengelen aan alweer een nieuw crocheerwerkje. Ik glimlach. Ze heeft het duidelijk nog niet door. Wat een afstand, dacht ik. Voor zo’n klein mormel. Maar ik laat ze doen natuurlijk. Koppigaards veranderen niet zomaar van gedacht, weet je.
Echt september 8, 2008
Nu even – rustig – zitten. Placeert u kind. In kleermakerszit, zoals je dat het liefste doet. Leg het masker af, doe die sjieke rok uit. Laat de boeken nog een uurtje opzij liggen. Maak je hoofd maar eens leeg. Schrijf eens wat. Iets wat écht is.
Echt?
- Echt is dat ik zelfs in mijn rustpauzes zit te surfen naar informatie over klasmanagement. Echt is dat ik soms wel twijfel of ik me niet te “losjes” opstel voor de klas. Soms heb ik ze helemaal mee, soms helemaal niet. Je voelt je dan schrikwekkend alleen staan tegenover een twintigtal jongvolwassen individuen die ook volwaardig mens zijn. Met (g)een mening, (g)een goesting, (g)een interesse. Maak ik de les net niet boeiend genoeg? Straal ik niet genoeg gezag uit? Hm. Moeilijk om jezelf te evalueren. Maar ik kan niet iemand anders zijn. Ik kan niet binnenkomen in de klas met een streng gezicht. Ik vertik het om vijf minuten te blijven doordrammen over hoe onrespectvol hun geroezemoes is. Ik zwijg tot zij zwijgen. Om dan één of twee zinnen op kalme toon te zeggen. Akkoord, daarna gaat het weer heel wat beter, maar ze hervallen sowieso. Nota’s? Straf? Not my style.
- Echt is dat ik het aan dit werktempo nooit zal volhouden. Mijn volledige weekend ging non-stop (of toch bijna) naar voorbereidingen en lesmateriaal bijeen scharrelen. O ja, klein detail dat de handboeken er nu nóg niet zijn. Oké. Eens ze er wel zijn, zal het wel vlugger gaan. Maar dan stop ik denk ik nóg teveel tijd in het voorbereiden. En dan heb ik nog niets te verbeteren gehad de voorbije dagen. Djeez.
- Echt is dat ik geen tijd heb om aan liefde te denken.
Niets is nog echt écht.
PARSH(R)IP september 7, 2008
Beste lezer,
Wij ontvingen het verzoek om uw PARSHIP-profiel te verwijderen.
Derhalve is uw profiel met de gebruikersnaam PB5WML6N gewist op
07.09.2008 21:34:45. Ook al uw persoonlijke gegevens zijn
inmiddels uit ons bestand verwijderd.
We betreuren het u als lid te verliezen, maar bedanken u voor
het vertrouwen. En bovenal hopen wij natuurlijk dat u een
geschikte partner hebt gevonden, of deze snel vindt.
[blah blah -blahblahblah- blah - blah]
Vriendelijke groet,
PARSHIP
PARSHIP [update]* september 6, 2008
Hoe doen ze het?
Zitten ze met tientallen naast mekaar in een muffe zaal? De ene pc naast de andere? Of hoort deze job thuis onder de rubriek “bijverdiensten” en werkt het gros comfortabel maar genadeloos van thuis uit? Hoeveel worden ze ervoor betaald, eigenlijk, om van negen tot vijf priemend door de nieuw aangemaakte profielen te grasduinen? Beducht op aanstootgevende inhoud, op reclame voor andere datingsites en vooral op de vrijgave van persoonlijke gegevens, zoals daar zijn telefoonnummers en e-mailadressen. Flauweriken!
Lezen ze werkelijk elke letter van wat wij, serieuze singles, intypen? Want ik kan me niet voorstellen dat daar ingenieuze programma’s voor bestaan om mijn verdoezeld e-mailadres te kunnen ontcijferen. Ik ken wel leukere jobs, meneer of mevrouw die mijn profiel heeft gelezen. Zieligaards!
Ze denken toch niet dat ik voor drie maand lidmaatschap 150 euro ga neertellen? Om wat te doen? Om die drie berichten van om en bij de 90 woorden te kunnen lezen? Ik kan zo ook wel al raden wat de heerschappen mij willen vragen. En oké. Ik neem aan dat het een serieus onderbouwde site is, waarvoor de bedenkers wel enig respect willen. Maar 150 euro minimum?! Eén euro per contact lijkt me al billijk genoeg. Geldwolven!
* uiteraard is mijn lichtgeraaktheid in deze post ferm overdreven. Of dacht u nou echt dat dit de domper op mijn anders wel fijne dag was? Neen. Zo wanhopig zijn we nog niet ;o)
PARSHIP september 6, 2008
Als de krant er al reclame voor wil maken, dacht ik, dan moet het al “serieus” zijn.
PARSHIP: Op zoek naar de partner die perfect bij u past? Met de psychologische PARSHIP-test maakt u kennis met serieuze singles en vindt u uw ware liefde gegarandeerd.
Oh. Psycho-testjes! En oh. Serieuze singles!
Daar wilde ik het fijne van weten en aldus registreerde ik me op deze zeer professioneel uitziende site. Een niet-serieuze single zou inderdaad de uitgebreide psychologische test al niet kunnen volhouden. Ik deed dat wel, uiteraard.
Het is wel eens tof om je eigen persoonlijkheid, gewoontes en karaktereigenschappen (24 in totaal!) geanalyseerd te zien in grafieken. Alles klopte. Daarbij ook advies over welk karakter jouw ideale partner best heeft om samen nog lang en gelukkig te leven. Interessant!
Een volgende klik leidt je direct naar de lijst van mannen waarmee het supergoed zou klikken. 90% compatibiliteit met een ingenieur uit Vlaams-Brabant, 87% met een fotograaf uit Oost-Vlaanderen en ga zo maar door. Als er spanningsvelden zouden zijn op eender welk gebied, maakt de site je daar ook attent op. Geweldig!
Vervolgens kan je een “Ijsbreker” sturen naar iemand die je wel bevalt. Nog voordat ik mijn keuze kon maken, kreeg ik er zelf al zo eentje in mijn virtuele bus. Een lijstje met vier vragen, waar je onafhankelijk van mekaar op moest antwoorden. De vragende partij had ook een “inzet” meegegeven. Indien we vier gelijke antwoorden gaven, kreeg ik een foto van hem te zien. Spannend!
Nog even zijn profiel gecheckt, zijn begeleidend tekstje over zichzelf en ja, het leek wel wat.
Op drie van de vier vraagjes hadden we beiden hetzelfde antwoord gegeven, wat meneer precies al genoeg vond, want nog geen vijf minuten later kreeg ik in mijn hotmailbus de vraag tot “contact” en de boodschap dat hij me een foto had gestuurd met persoonlijke tekst van 88 woorden via PARSHIP zelf. Grappig!
Opnieuw naar “mijn PARSHIP”-pagina en openklikken die boel!
OPENKLIKKEN!
Hallo?
Wilt u deze of andere berichten nu lezen? Als premium-lid kunt u onze service zes maanden lang onbeperkt gebruiken. Word nu premium-lid!
12 maanden lid –> 262 euro
6 maanden lid –> 179 euro
3 maanden lid –> 150 euro
Dat vond mijn zoektocht naar de ideale partner toch net ietsje teveel. My cunning mind vond een oplossing, however! Als het “pakt” tenminste, want alles wat je neerschrijft in je extra info-vakje wordt gecontroleerd. Ik heb er subtiel het eerste deel van mijn hotmail adres achtergelaten en een “wie hier creatief weet mee om te gaan, vindt me direct zonder onnodig veel geld uit te geven.”
Eens zien of het door de controle geraakt ten eerste en of het mannenvolk deze hint snapt.
A helpful twist of fate september 2, 2008
Ja hoor. Ik ben er nog steeds op dit late uur [1:36] …
Nee, ik zou niet echt komen klagen over die 7 uur dat ik hier al voor mijn pc-scherm gekluisterd zit, al surfend, zoekend, puffend en blazend. Want, oké, het heeft allemaal met m’n werk te maken en oké, met het feit dat ik voor één bepaalde klas maar geen handboek vind, samen met tig andere Vlaamse leerkrachten die soortgelijke noodkreten slaken op allerhande fora.
Eigenlijk wilde ik nog even komen vertellen wat voor een godsgeschenk er uit de hemel is gevallen deze avond. En nog maar eens het bewijs leveren dat toeval niet bestaat.
Flasback naar zo’n zes uur geleden. Ik schuim het internet af en klik op alles wat te maken heeft met “Zakelijke Communicatie Nederlands”. De moed zakt me steeds meer in de schoenen, want wát begod moet ik mijn leerlingen morgen voorschotelen? Het vak is totaal nieuw voor mij en het leerplan blijft heel vaag over de eigenlijke leerstofonderwerpen.
En dan beland ik op een forum met bovenaan mijn zelfde vraag. Enkele reacties verder een antwoord van een naam die mij wel heel bekend in de oren klinkt. De jongedame -ik mag wel collega zeggen- had geantwoord dat zij al enkele jaren het vak geeft en ondertussen een eigen cursus heeft uitgewerkt. Zij schiet ons groentjes graag ter hulp, zegt ze enthousiast. Maar die naam… god, vanwaar ken ik die? *lightbulb* Maar natuurlijk! Een vriendin van mijn vroegere hogeschoolvriendin! Helemaal vanuit het verre Limburg 
)
Waarop de bal aan het rollen ging: belletje, binnenkomend smsje met nummer, nog een belletje (“Hey, lang geleeeeden!”), binnenstromende mailtjes, en nog eentje… en nog eentje. Woooooow! Heb ik dus gans haar cursus zomaar gekregen! En een jaarplan! En toetsen!
Maar! Hoewel ik haar oneindig dankbaar ben voor al dit materiaal, blijft het een blanco elektronische cursus. Dus moet ik eerst zelf nog alle invulvragen en oefeningen correct oplossen. Vandaar alsnog het lange zoeken, puffen en blazen. Maar ik heb nu tenminste een houvast. Thank god!
Dus… hoe raar kan het lot lopen?
Wat me opeens deed terugdenken aan dit hier. Ja, er zou mij een bekend persoon een handje toesteken in mijn job. Een fulltime heeft enigszins een beetje op zich laten wachten. En ja, ik zou nog moeten opletten voor hogere instanties (en héb ik vandaag de zoveelste verkeersboete in m’n bus gekregen? Grmpf). Een partner en een dood punt daarna. Jammer genoeg ook hier check.
Benieuwd dus in welke puntjes nog meer waarheid zal schuilen.
En dit is een verdomd lange post geworden, zo in ‘t midden van de nacht!
De geur van stress en troeven september 1, 2008
Een wel zeer interessant topic dat Tom heeft aangesneden bij m’n vorige post. Ik zal misschien niet moeten wachten tot een volgende confrontatie met m’n ex. Ik kan het gewoon uitproberen op de leerlingen. Hah!
My first day at school it was. Met grotere klassen dan ooit en ferme zweetbuien tot gevolg. Ja, ik ben een stresszweter. Was ik dan nog zo STOM geweest om een synthetisch pulletje aan te trekken deze morgen! Ik hoop maar dat de geur zich beperkt heeft tot een onopvallende vijf centimeter verder dan m’n oksels. Zoniet, dan dear god please laat mijn leerlingen taalkundig zwaar tekort schieten om daarvoor een bijnaam uit te vinden. (En ja, naar ‘t schijnt zouden inlegkruisjes *nú ook met bloesemgeur!* omgekeerd in je T-shirt geplakt helpen, ik wéét het!)
De eerste lessen vielen alvast mee. Na mezelf voorgesteld te hebben (“Amai mevrouw, schrijven is uw hobby? Pff!”) en ze dan een woordje uitleg te geven bij het fenomeen “bloggen”, mochten ze zelf een fiche invullen met eigen hobby’s (“roken, rondhangen en slapen”), hun troeven (“Mevrouw, wat is dat?”) en één minpuntje (“Grof en onbeschoft doen”).
Maar wat me hier vooral is opgevallen, en dat betreur ik eigenlijk wel, is dat er velen niets vonden als troef.
“Allez kom Pietje, waar ben je goed in?”
“Niks mevrouw.”
“Niks? Dat kan niet! Wat doe je graag? Laat eens zien bij je hobby’s.”
“Rondrijden met de brommer.”
“Awel dan. Sleutel je zelf ook aan je brommer?”
“Bwaja.”
“En wat doe je dan?”
“Chappementen vervangen.”
“En rijdt hij nadien nog, jouw brommer?”
“Ja.”
“Awel, dan kan je goed aan je brommer sleutelen. Schrijf dat maar op!”
Uw mening