Hetzelfde bed delen. Dezelfde handdoek gebruiken na de douche. Uit dezelfde anderhalve literfles drinken. Samen in de zetel. Samen winkelen, feesten, reizen, lachen en huilen.
Maar laat één ding duidelijk zijn: Lentesneeuw doesn’t share food!
Voila. *grijns*
Ooit zou ik weer de drang krijgen om te schrijven. Zoveel was zeker. Alleen wist ik niet wanneer.
Het hield me ook niet echt bezig, om eerlijk te zijn. Ik kon al mijn dwalingen en dralingen nu kwijt aan hem. Wat meer is: hij keek daarbij zelfs niet één keer richting dichtstbijzijnde nooduitgang. Sterk, geloof me. Maar ook voor mij ging alles verbazingwekkend naturel. Er werd geen mentale checklist afgevinkt deze keer. Geen afrekeningen op rare trekjes, luttele onvolkomenheden of twijfelachtige verledens. Van één naar twee, het went wonderlijk snel.
Ondertussen had ik ook een nieuwe thuis om aan te wennen. En dat duurt toch wel even voor je beseft dat het allemaal van jou is. Dat het oké is om je totaal op je gemak te voelen. Dat je niet meer loopt te zoeken naar het wc-papier. Dat je de laatste nipper vindt om in bed te blijven liggen en toch nog op tijd op het werk geraakt. Dat je naakt door de living flaneert zonder schaamte. Eens dát moment er komt, is het hoogste gewenningsniveau bereikt, me dunkt.
So this is it. Het moment waarop ik mijn draai heb gevonden. Alles netjes in de plooi. Volgens mij meteen ook de verklaring van mijn terugkomst.
Alleen jammer dat ik nog steeds niet kan schrijven zonder een constante aanvoer van nicotine en cola light, merk ik nu.
Lasagne of ravioli vandaag? Geen idee. Zegt u het maar. Vóór nieuwjaar had ik niet te kiezen. Vorig jaar was het wat de pot in petto had. Maar ik had wel het geluk dat moeders kooksels altijd smaakten. In tijden als deze besef ik dat natuurlijk des te meer.
Tijden waarin ik mijn eigen oprit opstuif, mijn eigen sleutel in mijn eigen deur steek, mijn eigen mazoutvuur aansteek, mijn eigen post uit de bus haal (veel is het nog niet, toegegeven), mijn eigen diepvries opentrek om te kiezen uit mijn eigenhandig gekochte boodschappen. Ik glimlach voldaan terwijl ik mijn eigen tv de stilte laat doorbreken.
Ravioli of lasagne? Het bestek in deze lade of de andere? De zetel hier of daar? Hoe zet je volgens Ikea een kleerkast in elkaar? En waarvoor dient deze vijs dan wel? Is dat een scheur in de muur? Ja dus. Is tasso echt vervelend om tegen de muur te plakken? Uhu. Zouden die miezerige gordijnen de wasmachine overleven? Nope. Zijn dat nieuwe gordijnen voor maar tien euro? Jah! En vooral: welke senseosensatie wil ik vandaag beleven?
Vele keuzes al gemaakt, vele vragen reeds beantwoord de voorbije twee maanden. En ik trots.
En hij ook.
Lasagne dan maar!
Uw mening