Lentesneeuw begint vandaag aan haar laatste weekend all work no play! Je mag die uitdrukking vrij letterlijk nemen, want de weekends waarin de woorden “voorbereiding”, “verbetering” en “rotschool” niet voorkwamen, zijn dit schooljaar op één hand te tellen. Dat was in de week trouwens niet anders.
Yep, onderwijs vergt veel tijd en energie in het begin. En jaja, we hebben “toch wel veel vakantie”, maar dat is louter ter compensatie van de weken onafgebroken hard labeur. Zo zie ik dat. Ik heb er zelf voor gekozen? Ook waar, net zoals ik graag op de pc de lessen in mekaar steek en steeds streef naar een toffe en duidelijke cursus. Voel je de maar al komen?
Als je werkt in een school waar het met de orde en tucht grandioos mis loopt, waar de directeurzetel op een duiventil lijkt, waar de leerlingen uit het meest crapuleuze hout gesneden zijn en de collega’s op Russische spionnen lijken, dan is het gewoonweg niet leuk om in het onderwijs te staan. Menig cv is hier ondertussen al de deur uitgevlogen, op zoek naar een groenere overkant.
Werkweekends en strontweken. Gefrustreerd thuiskomen omdat je elke les weer het strengste van jezelf moest geven. Moegetubd over welke straffen ik nu weer moest uitdokteren. Onverwachtse toets, de leerling op de gang zetten, de klas laten uitvegen, buitenzetten, de les stilleggen, bij de directeur sturen, nota’s met tuchtstempels, straf schrijven? Laat me niet lachen, zeiden ze. En daar stond ik dan. Stonden “we” daar, want het was al evenzeer een probleem bij de andere leerkrachten (maar dat was meestal publiek geheim). De strafstudies zaten overvol, de leerkrachten speelden een wedstrijdje “om het meest ziek” en de directeur zat dagelijks in de haren te wroeten.
Nog een geluk dat ik mijn allereerste onderwijsstapjes elders heb gezet. Dat ik weet hoe het wél kan en zou moeten zijn. Dat was mijn enige strohalm waarvan ik mezelf constant moest overtuigen. Ja, ik had de nodige competenties, ja, ik had de juiste instelling, ja, ik was een goede leerkracht. Toch? Bevestigingen, schouderklopjes, dankbaarheid bleven echter uit.
En nu dus dat laatste weekend! De allerlaatste verbeteringen die ik op mij neem voor die school!
Laat de vakantie beginnen, laat ik de verloren tijd met m’n lief inhalen, laat ik ook hier weer regelmatig mijn gedachten komen droppen. De leuke, als het even kan.
Uw mening