Lentesneeuw

De eerste vakantiemorgen! Alvast mijn excuses, want het is niet mijn bedoeling om het zo ostentatief in jullie neusharen te wrijven… Maar mijn eerste vakantiemorgen it is.

Lang geleden dat ik zo fris ben opgestaan en al neuriënd een koffiepadje in de senseo liet vallen. Zelfs de radio draaide naar mijn gevoel opeens vrolijkere plaatsjes. Mijn lief zei dat ik “zot” was om tegelijk met hem op te staan, dat ik beter wat zou blijven liggen en dáárvan genieten. Of misschien laat zijn ochtendhumeur maar moeilijk vakantiehebbende pottenkijkers toe?

Terwijl hij onder de douche stond, heb ik me dan maar ontfermd over de huisvuilzakken en het papier en karton bijeengescharreld om nog net op tijd alles buiten te zetten in mijnen négligé. Een mistige morgen trouwens.

Toen hij de deur uit gekust en gewuifd was, heb ik in ware MaFlodderstijl alle reclameblaadjes bekeken. Nog zoiets waar ik al maanden de tijd niet meer voor had genomen. Kopje koffie en sigaretje erbij. Een dikke zwarte viltstift en omcirkelen maar! (Ja, ik duid de wannahaves graag aan.) Deze keer staat een crosstrainer in promotie voor een schamele 100 euro!

Daarna voor de pc om e-mails te checken (helaas nog geen enkel antwoord op sollicitaties) en mijn virtuele contacten te onderhouden. Just like the old days! Ook hier weer met een sigaret en koffie, het raam open met uitzicht op het braakliggende terrein naast ons. In wezen een ruwbouw die enkele jaren geleden al werd stopgezet wegens echtelijke problemen. De muren van anderhalve meter hoog staan gelukkig ver genoeg uit het zicht, en zo kijk ik uit op het stukje land wat de tuin moest wezen. Ondertussen al een wapperend tafereel van onkruid, waarvan de zaadjes jammerlijk ook onze tuin komen bevruchten.

Waarom vertel ik dat nu allemaal? Omdat onze huisbaas vindt dat deze toestand ondertussen welletjes is geweest. Omdat er ook een hele grote berg grond en grind ligt, net naast de omheining die onze tuinen scheidt en eigenlijk ook een stuk op de eigendom van onze huisbaas. Plus, het is geen zicht.

Ben ik eindelijk aanbeland op het punt waar ik wilde komen, namelijk: pottenkijkers.

Gezeten aan mijn pc’tje in nerdy slaapkledij en ongewassen kop, raam open, sigaret in de hand… staan er plots twee jonge heren aan mijn raam. We verschieten alle drie. Ik bedenk direct dat ik zonder beha in een baggy t-shirt zit te roken. Wie weet wat zij dachten. “Goeiemorgen, wij komen de eigendom opmeten in verband met dat geval van hiernaast.” Verontschuldigende blik. “Je zal ons hier nog wel een tijdje zien rondlopen.” Ik lach. “Ah oké. Ik zal de gordijnen wel dichttrekken als ik naar de badkamer trek.” Lousy answer, I know…

Maar inderdaad, terwijl ik hier zit te schrijven, lopen de heren af en aan. En telkens ze voorbij mijn raam passeren doet de ene hard zijn best om te doen alsof ik niet besta. De andere kijkt wel, maar steeds met die verontschuldigende blik. Ik knik instemmend en schrijf verder over hen. Hehe.