Arromanches, pal in het midden van de Normandische kust. Gelogeerd in een tweesterrenhotelletje (zolang het ontbijt maar lekker is) om vandaaruit de landingskust te verkennen.De zon gaat onder, net als we aankomen. Er liggen grote spookachtige dingen voor de kust in een halve cirkel. In het museum leren we dat het overblijfselen zijn van een ingenieus bedachte, in 48 uur opgebouwde, drijvende haven.
Bayeux. Eerst en vooral bekend om zijn tapisserie, maar dat is nu niet meteen onze prioriteit. Honger! Meneer kiest, zoals altijd, voor een nog niet eerder geproefd gerecht: gesmolten Chaumes vergezeld van sla en een patat in zure room. Een volledige Chaumes dus. Volledig, met bittere korst en al…
Ook niet onbelangrijk in Normandië: cider en Calvados. Na een uitgebreide degustatie komt mijn Franse tong los, al is het nog met beaucoup de chevaux dedans. Mais on ne se tire rien de là zenne. We beslissen de kweker gelukkig te maken met een grote bestelling alcoholbevattende dranken en krijgen er zelfs een gratis pot confituur bovenop. Très beau de vous, madame!
En dan het serieuze werk. Ik had me al afgevraagd wat al die bordjes langs de weg wilden zeggen: Batterie de si, batterie de la. Dat zijn dus de terreinen waar den Duits zat ingebunkerd. Zeer indrukwekkend, te lopen waar zij 65 jaar geleden de Franse kust onder schot hielden.
Longues sur Mer en haar batterie. De enige waar het originele geschut nog in de bunkers is blijven staan. Dat ze nog intact zijn, bewijst dat de Duitse constructies haast niet kapot te krijgen waren. De afloop van D-Day is iedereen bekend, maar hier besef je dus tegen welke prijs.
“Walk silently and with respect”. We komen op US grondgebied. Tienduizenden soldaten, waarvan het merendeel niet verder is geraakt dan het strand… ook hier word je stil van. Amerikaanse gezinnen waren hier rond, op zoek naar hun dearest. We voelen plaatsvervangende trots. En zere voeten.
Uw mening