Lentesneeuw

Ze zeggen wel eens dat ik veeleisend ben. Niet zomaar “veel eisen”, neen, ik ben gulzig, wil alles en dan wel meteen. Daarbij wen ik redelijk snel aan het gegevene, zodat ik altijd maar meer en beter wil. Plus, het moet gebeuren zoals ik het mij had voorgesteld. Om kort te gaan, ik ben “nooit content”. Dat zeggen ze wel eens over mij.

Nu kan ik mij best wel verplaatsen in hun schoenen, mezelf bezig zien en horen vanuit hun standpunt. En ik beaam. Ik ben moeilijk tevreden te stellen. Ik sta regelmatig stil bij m’n eigen gedrag. Dat is dan toch positief, vind ik. Maar denken en voelen zijn twee verschillende dingen.

Ookal besef ik dat ik weer eens teveel in sprookjestermen aan het denken ben, ik blijf toch een soort gemis ervaren. Een gemis aan… ik kan het niet echt benoemen. Aandacht is het eerste wat in me opkomt. Al krijg ik dat wel. Maar misschien niet genoeg? Of niet op de manier die ik me had voorgesteld? Die dag, dat uur, net op dat moment?

Want dat gevoel is geen constante. Gelukkig, ja. Maar wat is dat toch met mij? Ik zoek de reden bij mezelf, maar ik “voel” dat ik het niet anders kan bekijken dan vanuit mijn eigen “gevoel”.

Dan “denk” ik: stop met denken en wees tevreden met wat je hebt.