Ze zeggen wel eens dat ik veeleisend ben. Niet zomaar “veel eisen”, neen, ik ben gulzig, wil alles en dan wel meteen. Daarbij wen ik redelijk snel aan het gegevene, zodat ik altijd maar meer en beter wil. Plus, het moet gebeuren zoals ik het mij had voorgesteld. Om kort te gaan, ik ben “nooit content”. Dat zeggen ze wel eens over mij.
Nu kan ik mij best wel verplaatsen in hun schoenen, mezelf bezig zien en horen vanuit hun standpunt. En ik beaam. Ik ben moeilijk tevreden te stellen. Ik sta regelmatig stil bij m’n eigen gedrag. Dat is dan toch positief, vind ik. Maar denken en voelen zijn twee verschillende dingen.
Ookal besef ik dat ik weer eens teveel in sprookjestermen aan het denken ben, ik blijf toch een soort gemis ervaren. Een gemis aan… ik kan het niet echt benoemen. Aandacht is het eerste wat in me opkomt. Al krijg ik dat wel. Maar misschien niet genoeg? Of niet op de manier die ik me had voorgesteld? Die dag, dat uur, net op dat moment?
Want dat gevoel is geen constante. Gelukkig, ja. Maar wat is dat toch met mij? Ik zoek de reden bij mezelf, maar ik “voel” dat ik het niet anders kan bekijken dan vanuit mijn eigen “gevoel”.
Dan “denk” ik: stop met denken en wees tevreden met wat je hebt.
Op een bepaald moment, bij een bepaalde gebeurtenis/ervaring, zal je beseffen dat je maar beter van kleine en grote dingen kan genieten die je hebt en ze waarderen omdat je ze hebt (niet alleen materiële dingen), ipv innerlijke onrust te blijven cultiveren, op zoek naar iets wat je niet kan benoemen (en dus wellicht een illusie is). Ik hoop het althans voor je.
En gelijk heb je, Margo. Ik denk ook al wat zo’n bepaalde gebeurtenis kan zijn. And that puts everything in perspective…
En verder vrees ik dat dit ook wel een beetje eigen is aan ons vrouwelijk species
Ik ken geen vriendin die niet te kampen heeft met de dagdaaglijkse gevoelsmatige ‘realitycheck’. Combi denkmotor. In welke vorm dan ook. Om van mezelf maar te zwijgen. Zolang je niet begint te ‘vermoeden’ dat ‘jij dan wel ergens iets verkeerd doet’ (een fenomeen waarmee ik start 2009 nogal mee kampte), meen ik alleszins dat er nog niet meteen van een probleem gesproken kan worden. Gewoon, idd, herfocussen nu en dan. Het glas halfvol zien en niet bijna empty. It sure works for me…
Moeilijk nietwaar… wanneer is het tevreden zijn met wat je hebt en wanneer is het je neerleggen bij wat je hebt… ik worstel er ook mee. Dus Trits, niet alleen de vrouwelijke species kampt er mee hoor!
Perspectief hé… daar gaat het om zeker?
Wel, wat ik vooral onthou uit jullie reacties is dat het “normaal” is. Zowel vrouwen als mannen hebben hier wel eens last van? Pfew, dan ben ik toch nog niet zo freaky.
Trits, je vat het geweldig samen.
Breeg, vooral dat “neerleggen bij…” is er knal op.
En ik wil er nog aan toevoegen dat “liefde dagelijks werken aan is”…