Lentesneeuw

Watch. Learn. Live.

Bemerking juli 20, 2009

Gearchiveerd onder: just a thought — lentesneeuw @ 4:01 pm

Valt het op? Ik heb eens… nee, ik neem eens de tijd om rond te lummelen. Hier, op het net. Omdat ik graag lees. Mijn boekenkast waar ik o zo trots op ben en die per se in de living moest staan pronken, staat nog vol met ongelezen voer. Maar dat is nog niet half zo interessant als the real stuff. Onnoemelijk veel boeiender zijn andermans levens, gedachten en gevoelens.

U mag gerust weten dat ik graag eens binnensluip in uw leven. Kom piepen door de spleet van het gordijn (want dat is toch wat u wil?). Bij sommigen denk ik er het mijne van en klik ik verder. Bij anderen blijf ik hangen, omdat ze het zo verdomd goed op papier kunnen zetten.

Voor alle WordPressgebruikers: hebt u ooit al eens op dat pijltje uiterst rechts geklikt, naast Blog Info? Dat is een snelle manier om door willekeurige blogs te lanterfanten. Leuk om te doen op een -zonnige, oké, maar winderige- dag als deze. Op zoek naar een paar nieuwe levens.

Maar groot was de ontgoocheling bij het zien van zoveel zever en nitwitterij… Blogs bestaande uit alleen maar een titel, blogs van bedrijven, blogs van freaks allerhande. Hm. Geen enkele “normale” blog. Blogs zoals de uwe en de mijne zijn dus niet zo makkelijk meer te vinden. Bloggers die open en bloot vertellen én die dat doen op een aangename manier zijn eerder schaars.

Aldus mijn bemerking van deze namiddag.

 

Mother nature and its power juli 20, 2009

Gearchiveerd onder: same old same old — lentesneeuw @ 12:04 pm
Tags: , ,

Een dierenvriend? Jazeker. Maar deze boomkwekersdochter is ook opgegroeid op het platteland en weet als geen ander dat er niets in te brengen is tegen de soms meedogenloze wil van moeder natuur. Met het recht van de sterkste tracht de natuur zichzelf in balans te houden. Wie zijn wij om daar een stokje voor te steken… or for that matter… sloten antibiotica, oogzalfjes en neusdruppels?

Onze katjes hebben de niesziekte. We hebben ze in die armtierige staat opgevangen en trachten ze er nu vanaf te helpen. Maar deze ziekte blijkt geen simpele verkoudheid… Na wat googlen blijkt het een hardnekkig virus te zijn, waar antbiotica dus geen sikkepit aan verhelpen. Ze krijgen het wel, zij het dan om bijkomende infecties te bestrijden.

De dagelijkse worsteling om die pil welgemikt in hun keelgat te droppen duurt daarmee voort. Goed wetende dat hun opgezwollen oogjes en reutelende neusjes daarmee niet zullen genezen. We verzachten deze ongemakken wel door zalf en druppels, die ook niet zonder slag of stoot in het betreffende oog of neusgat belanden.

Maar voor de rest moeten de katjes het dus zelf doen. Zelf genoeg resistentie opbouwen om het virus uit hun pluizige lijfjes te krijgen. Een paar dagen leken ze dat verbluffend goed te doen, aangesterkt, speels, helder… om vandaag weer allebei met één oog dichtgeëtterd en het derde ooglid freakily ver heen wakker te worden. Ze liggen weer stilletjes in hun mandje om regelmatig opgeschrikt te worden door hun eigen genies.

Kijk, dan moet je als baasje weten dat ‘ocharme’ niet helpt en dat je je hoofd dient te buigen voor de natuur. O jawel, ik heb direct onze dierenartse gebeld. Nog een échte, weetjewel. Een robuuste vrouw die, net zoals ik, zware bedenkingen heeft bij het horen van de nieuwste trend “chemotherapie voor huisdieren”. Ze zei zelf dat we nu niet al te zot veel geld moesten uitgeven aan allerhande medicatie en dat tijd raad zou brengen. Nog één kuurtje antibiotica (“misschien eens een andere soort proberen…”), maar verder moeten we het lot laten beslissen.

Ze hebben alleszins al goed gegeten deze middag.

 

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.