Lentesneeuw

Op aanvraag van en omdat ik er zelf ook graag een paar woordekens aan kwijt wil: U2 en zijn 360-gradenshow.

Voor mij de allereerste keer dat ik deze wereldband in een stadion zou te zien krijgen. Voor Zoetie -ja, hij is fan- de zevende maal. Onderweg naar Amsterdam zit hij dan ook mijn verwachtingen de stratosfeer in te jagen met verhalen over wervelend spektakel, zinderend stemgeluid en een nooit eerder beleefde sfeer. Hm. Sounds like fun. Maar de eeuwige criticaster in mij houdt het hoofd nog wat koel en zal zelf wel uitmaken wat ze ervan vindt. Live concerten, er is zoveel dat tegelijk juist moet lopen, wil het een succes zijn.

Wij Belgen zijn vooruitziend, of sommigen toch, en we arriveren netjes vier uur van tevoren in de parkingdungeons van de kolossale ArenA. Je “parkingticket voor evenementen” van tevoren betalen lijkt een goed idee om achteraf fileleed aan de automaten te vermijden. Hebben we dat al in België, trouwens? Wordt het dan niet eens dringend tijd?

Door elke luidspreker rondom het stadion klinkt U2-muziek. De rij -of liever wanordelijke horde- mensen met ticket voor het middenplein staan, hangen of liggen te wachten tussen dranghekkens tot de deuren openen. En dat doen ze zo te zien al láng.  Een uitgelaten maar gezellige sfeer.

Wij hebben ondertussen ‘het bevriende koppel’ gevonden en vliegen samen in de Heineken. Bier is nooit mijn favoriet geweest, maar bij gebrek aan Kriek en mazout giet ik het bittere vocht vlot naar binnen. Het is laf weer. En we hebben dorst. En mijn vertrouwde cola-light is op dit moment “plooien”, geef toe.

Nooit gedacht dat Heineken zo straf was, eerlijk gezegd. Dat de man van het andere koppel dit ook vond, stelde mijn ego gerust. De rest besloot dat het dringend tijd werd voor eten. “Mijn hoogtepunt bij alle evenementen!”, lalde ik luid. En Zoetie gaf me een vuile blik die iets weg had van cultuurbarbaar.

Al even barbaars was de “supersaté met patat” die we daarna op een fatsoenlijke manier probeerden naar binnen te krijgen. De Hollandse “satésaus” (warme pindakaasbrij) was echt niet te vreten. Zoetie hield er een niet zo apetijtelijk uitziende satésaustepel aan over. Don’t ask.

En toen werd het tijd om onze -praise the lord- zitplaatsen te gaan zoeken. In déze toestand en warmte tussen díe middenmeute gaan staan, dat zou echt niet goed geweest zijn voor m’n evenwichtsorgaan. Restte ons nog één vraag: waar waren de tickets van het bevriende koppel nu gebleven?

Terwijl zij beteuterd op hun stappen terugkeerden en dat een hele tijd bleven doen, besloten wij niet langer meer op hen te wachten bij die eerste paal aan de ingang van Noord B in dit warmteonweder.  Zonder tegensms noch schuldgevoel stapten we dapper door de security richting vak 112.

Dat waren nogal een stel uitgelezen zitjes die het bevriende koppel voor ons had losgepeuterd! Zo vlak achter het podium! En met een 360° tour komt dat natuurlijk wel effkes goed uit!

“Any word from them yet?” “Nope”, zei Zoetie. En we keken verder naar Snow Patrol, die het beste van zichzelf stonden te geven. Toen al had ik een onwennig gevoel aan de oren en ik zei dat ook: “Zoetie, mijn oren doen zeer.” Maar Zoetie repliceerde dat het nogal wiedes was bij een concert: “Toch geen ouwe zaag aan ‘t worden zeker?”

Nadat Snow Patrol met veel gejuich het podium had verlaten, vond mijn ego het welletjes. Mijn verstandig lief ging wel even ne cola halen en bracht, zowaar, het verloren gewaande koppel mee. “Allez zeg, tussen de t-shirten die je had gekocht? Komt dat tegen! Snowpatrol? Zeer goed!”

Om half tien -de winnaar van deze weddenschap kreeg een pint cadeau!- doven dan eindelijk de lichten en wordt de waarde van het grootse alienachtige podium duidelijk. Bono and his posse have arrived! Zitten wordt staan, één voet in de maat, daarna twee, handen in de lucht, konten van links naar rechts. O ja, het merendeel van de songs kunnen we meeschreeuwen en het podium geeft nog allerlei snufjes prijs. Al vond ik de laservest van Bono er wel wat over… en het geluid… ik was niet de enige met kommetjes over de oren. Bono’s stem -praat die altijd zo hoog?- verzoop werkelijk in de muziek en dat kan toch nooit de bedoeling geweest zijn?

Voorts een kleine tribute aan The King of Pop en een oproep tot vrede en veel geld voor Aids- en malariapatiënten. Dat U2 zich politiek en sociaal engageert, weten we al langer. Het had wel iets, vond ik, en dit soort intermezzo’s duurden precies lang genoeg om je net niet in een hersenspoelende sekte te wanen. Komaan gast, we hebben al 75 euro betaald voor je muziek. Neem daar dan 5 euro per persoon vanaf en…

Het allerlaatste wat ik over dit uitje kwijt wil, bestrijkt een periode van maar liefst anderhalf uur. Eén uur en dertig minuten. Want zolang duurt het om van je parkeerplaats naar de uitgang van de ArenAk*tparking te geraken, waar, ironie ironie, de slagbomen permanent waren opengezet en dat handige “parkeerticket voor evenementen” dus je reinste geldverspilling blijkt.

Nog eens twee uur later zijn we thuis. Het was zijn geld -en de satésaustepel- wel waard, mij hoor je niet klagen. Maar qua zang, spektakel en amusement hoeven Clouseau en Marco Borsato zeker niet onder te doen. Voila.