“Ik zou vandaag de katjes eens willen buiten laten op het terras”, zei ik hem aan de voordeur. Zoetie had zijn splinternieuwe fiets aan de hand. Hoewel hij er tot 3 uur deze nacht aan zitten sleutelen had, was het ding nog steeds niet berijdenswaardig.
Molecule, mijn gat ja. Oké, je kan er kloppen doen en wat mij betreft heeft iedereen daar het volste recht toe, maar weet dan wel effkes dat je die kloppen niet zo ineengeklopt meekrijgt als je wel denkt. Elke, maar dan ook élke vijs moet je nog eens vastdraaien. Zelfs de vijzen die verstopt zitten achter een dekseltje waarvan je het bestaan niet eens wist, omdat het netjes meegespoten werd met de kleur van het frame. Vele fucking hells later staat het stuur toch al vast. Daarna heb ik hem in al zijn kregeligheid laten doen. Een kregeligheid die eigenlijk al tot stand was gekomen tijdens de vier uur daarvoor, toen hij mijn logge (een zwaardere is toch beter, madam) crosstrainer in elkaar had zitten zwoegen.
Een vrouw moet dus weten wanneer ze haar man best even alleen laat…
Deze morgen hoorde ik tot wat zijn nachtelijk bricoleren had geleid: de banden staan nog altijd plat wegens een zichzelf opblazende fietspomp en de voorrem blijft hangen. “Toch al een degelijke fiets”, bemerkte ik moedig. En ik waagde me begod op nog gladder ijs: “Weet je, mijn vader is hobbyfietser en kan daar goed mee overweg. Hij heeft het juiste gereedschap en de kennis van de goeie ouwe tijd. Misschien…?” Een kleine stilte waarin hij wellicht zijn ego raadpleegde en daarna een toegeeflijk knikje. Ja, dat zou misschien enigszins toch nog niet zo’n slecht idee zijn.
En daar stonden we dan. Ik aan de voordeur met enkel een slaap-T-shirtje aan. Zoetie klaar om te voet met de fiets richting schoonouders te gaan. “Ik zou vandaag de katjes eens willen buiten laten op het terras”, en terwijl ik dat zeg, bemerken we beiden een zwart-wit geval aan mijn autoband. De straatkant. Dus niet het veilig omheinde terras. Ik was duidelijk de deur van de living vergeten dicht te trekken en de kat -who can blame her- had haar eerste buitenlucht gesnoven.
Instinctief zwijgen we en ik doe vliegensvlug een duik naar beneden. In één soepele beweging grijp ik de achterste poten, gooi ik haar saltogewijs naar binnen en trek de deur hard dicht. Dicht dus. De deur. Die, zoals de meeste voordeuren, enkel met een sleutel open te krijgen is. Ik trek een zuur gezicht bij het horen van de klik. De sleutel… binnen?
Alsof ik de hele wereld wilde duidelijk maken dat het vandaag de warmste dag wordt van het jaar. En dat doe je natuurlijk het best door in je onderbroek buiten te gaan staan.
Uw mening