Zijn smsje haalt me uit mijn dagdroom (alsof ik dat ‘s nachts nog niet genoeg doe, zelfpijniging I tell ya). Dat we zondag worden verwacht bij zijn moeder voor Antwerpse moederdag. Flits. Ik val met mijn gat, pardoes, terug in mijn bureaustoel anno 2009.
De voorbije twee uur was ik nog vijf kilo lichter, single en avontuurlijk bezig aan de andere kant van de wereld. Een sabbatachtig half jaartje was het, van maart tot augustus 2007. Tussen de kangoeroes, eucalyptusbomen, witte stranden en dorre woestijnen. Naast metgezellen die al even op zoek waren als ik. Naar onszelf.
Ik bekijk de foto’s en filmpjes, zie en hoor mezelf bezig, als was het iemand anders. Ben ik dat? Ik? Hoe anders toch… Ik glimlach, schaterlach, word weer stil. Ik herbeleef. Toegegeven, ik had wel guts op dat moment in mijn leven. Alles laten vallen, op m’n eentje ervandoor, het Vlaamse leven on hold gezet en vastberaden een nieuw begin te vinden. Weg. Ver ver weg van hier.
Maar ik vond het. Het zelfvertrouwen, de courage, het doel. Het, wat voor iedereen wel anders zal zijn, evenals de weg ernaartoe. Bij thuiskomst was mijn rugzak een pak lichter en tegelijk zoveel rijker. Ik kon de wereld aan. Dat was dan ook wat ik antwoordde op de vraag hoe ik me toen voelde, zo na die lange reis. Alsof de wereld aan mijn voeten lag en ik er maar over hoefde te huppelen.
Een mens vergeet zo snel. Ik vergeet te snel. Hoeveel we kunnen bereiken, als we het maar hard genoeg willen. Met de mouwen opgestroopt en de tanden bloot. En onderweg blijven relativeren. No worries mate 
Niet slecht dus, om af en toe die rugzak weer te openen en je te laten bedwelmen door de eigenhandig ingepakte geur van euforie. Voor een prikje!
Het leven neemt soms rare wendingen hé joh ;o). Als ik me bedenk dat ik jaren geleden concrete emigreerplannen heb gehad … en door allerlei omstandigheden toch in ons kikkerlandje ben blijven hangen …
Maar ik kijk er ook met een heel aangenaam gevoel naar terug, heb jaren lang het gevoel gehad van ‘thuiskomen’ in dat land … Nu is’t voor mij een mooie herinnering waar ik wel eens rustig van word als het me hier effe niet gaat … ;o).
There’s so much more to life than the world we live in. En zo belangrijk om jezelf daar regelmatig aan te herinneren. Enerzijds om te relativeren. Anderzijds om je ball-gehalte nog eens figuurlijk onder ogen te zien. Mijn rugzak wordt met het jaar rijker en zoveel lichter, en daar wil ik nu eens lekker nièts aan veranderen zie. Want er is gewoon so much more. And I wanna taste and see it all. Nem.
Hear hear, girls!
*trippelt voorzichtig voorbij om het girls-onderonsje niet te storen*
groet,
Tom
*stopt met tetteren en kijkt de meiden vragend aan*
“Hoorden jullie nu ook net iets?”
*hoorde niks maar voelde wel een zacht briesje …*
héhé … ;o)
“De voorbije 2 uur was ik nog 5 kilo lichter, singel,… bezig aan de andere kant van de wereld…”
Ik weet dat de tijd geweldig vliegt bij jou, lentesneeuw, maar zo hard gaat ‘t leven nu ook weer niet vooruit, hé
Hm, jammer… ‘t zou omgekeerd mogen werken wat die 5 kilo betreft. Zou het leven niet prachtig zijn dan?
Ik zou er vandaag alleszins al niet zo slechtgezind bijlopen met mijn pas aangevat dieet
een vree schoon en wijs stukske, … mate
Af en toe wat dagdromen mag… als je daarna weer met je beide voetjes op de grond komt!
Wezenlijk interessant! Ben je eventueel van plan nog meer van dit soort artikels te schrijven? Laten we het hopen. Ik ben ten minste erg verrast. Ga bovenal zo door.