En gelukkig dat ik was. En blij dat ik chauffeur kon spelen voor nicht en neef die, nu ze een weekje ouderloos thuis zitten, zelf hun frigo moeten vullen. En plezier dat ik had bij het zien van zoveel vuiligheid in hun winkelkar. En zingen dat ik deed, toen ik terug naar huis reed en daardoor niet goed oplette toen ik het hofgat opreed.
En wit dat die streep zag, zo op de zijkant van mijn zwarte auto. En aan het hek was er natuurlijk niets. En de witte verf waste er gelukkig een beetje af. En er bleven maar enkele krasjes over. En gelukkig geen blutsen.
Maar we blijven happy. Want het moest toch een happy dag worden, niet?
En… een… HAPPY… day… zal… het… gvd… worden!
Ik zit ook met een mooie witte ‘kras’ op mijn vulkaanzwarte auto… En ze wrijft niet meer af, en op sommige plaatsen is mijn verf zelfs weg tot op het blank metaal én er is wel een serieuze buil in… En ik zit er voor niks tussen! Het is vermoedelijk (voor 98% zeker) gebeurd op de parking van mijn werk. En natuurlijk géén briefje tussen de ruitenwisser natuurlijk…
Khad eigenlijk liever zelf ergens tegengereden, dan moest ik alleen maar pissed op mezelf zijn…
groet,
Tom
ps: met nog eens goed polijsten krijg je de resterende krasjes er ook nog uit! Eén ding staat vast: ik wil geen zwarte auto meer! Hoe mooi het ook is, je ziet er alles op.
Ajajaj, dat is precies ook niet al te best (maar dat wist je dus al)
Yep, polijsten, dat was ook wat ik ervan dacht. Maar ik heb zo geen machine!
Kheb zo van die exemplaren in de vriendinnenbende die in dergelijke situaties gewoonweg even giechelen bij de woorden ‘whoooops’. Wat zou het soms toch zàlig zijn als…
… als?
Hier ben ik ook effe curieus ja …
.
Awel, ‘ne overbezorgde mens als ik dat ook zou kunnen eh
Ge wilt ni weten hoe happy ge dan door het leven danst;-)