Ik doe hard mijn best om niet te luisteren naar mijn hormonen. Ze schreeuwen immers dat ik de 30 nabij ben. Nuja, ik moet er eerst nog 29 worden. Maar dan nog, ze trekken en sleuren aan mijn instinct dat het geen mooie bedoening te noemen valt. Toch negeer ik dat, want ik weet wel dat het er in de toekomst van zal komen. Anders had wederhelft zijn valiesje al helemaal niet op mijn deurdrempel moeten zetten.
Maar mijn sociale netwerk maakt het mij nu niet bepaald gemakkelijk met al de “probeerders”, de bolle buikjes en de vers uitgeperste snoetjes. Gisteren nog een aangekondigde zwangerschap en vandaag foto’s van “onzen tweeden”.
Geduld, zegt men dan?
Uw mening