Ik had ze lange tijd aan de kant laten liggen. Vroeger, toen vriendin M en ik niet wisten wat te doen op onze luie vakantiedagen, verdiepten we er ons wel eens in. De lichten werden gedimd, het tafelkleed gladgestreken, een kaars of twee erbij, een wierrookstokje… en toen haalden we ze boven. Onze tarotkaarten. Het was maar een spel, weetjewel.
Maar toch hoopten we stiekem dat de waarheid op tafel lag, dat die ene prins inderdaad niet lang meer op zich zou laten wachten, dat we elk twee gezonde kinderen zouden krijgen en dat we ons over geld geen zorgen hoefden te maken.
Quatsch, zeggen vele mensen. Begrijpelijk, zeg ik. En toch… weet u nog die keer dat ik bij een waarzegger ben geweest? Diezelfde die verbazingwekkend tot in detail het liefdesleven van vriendin M had voorspeld en gelijk heeft gekregen. Mja, mijn geest blijft er toch door geprikkeld.
Dus vandaag, een luie vakantiedag waarop ik even niet weet wat te doen, kijk ik richting boekenkast en merk ik mijn kaarten weer op. Goh, waarom niet? Dus ik leg ze. Met duidelijke vragen in het achterhoofd. En hoe is het toch mogelijk dat ik uit 56 kaarten net díe kaarten trek die qua onderwerp volledig knal op het onderwerp in mijn gedachten zitten. Jaaaaja, zeggen jullie, alles is voor interpretatie vatbaar… maar neen, zeg ik -en ik wil jullie gerust de technische uitleg verschaffen, maar dat is een post op zich- het is nondepietjes toch weer straf. Het resultaat was trouwens bemoedigend.
Voor interpretatie vatbaar 
Uw mening