Lentesneeuw

Dag lieve kuttertjes van me

Het is me hier wat in de kuthut. Sta me toe even stoom af te laten of medelijden te zoeken, zoals je wil. Feit is dat ziek én alleen zijn niet de allergrappigste combinatie is.

Een kleine kutimpressie: Je wordt wakker in een koud en stil huis en vraagt aan de spiegel of het nu al beter gaat. Bwa, zeg je, het is alleszins niet verslechterd. Je herinnert je de pillen die je “tijdens het eten” moest slikken en dus moet je wel met lange tanden ontbijten. Je vreest al voor het brood, want je hebt nu al een tijd geen vers kunnen halen. Maar er zijn geen groen/witte plekken te bespeuren, dus je smeert er twee. Je bekijkt de charcuterie en vraagt je af of dat nog wel zo koosjer is. Je ruikt niets -maar dus werkelijk NIETS- en je beseft dat je niemand anders kan laten ruiken. Op goede hoop dan maar. Een koffietje? Graag. En je sleffert in slow motion opnieuw naar de keuken. Je nek is stijf en je beeldt je in dat iemand er eens stevig in kneedt, tegelijk bemoedigende woorden fluistert. Je neemt je vitaminen, je breekt de reuzenpillen in twee, je kokhalst bij het inslikken en je hoest veel te ongezond. Jaja, het gaat wel. Buiten regent het. Er hangt een herfstblad tegen het raam geplakt. Triest tafereel. Nog triester zijn de 60 kutleesportfolio’s die liggen te wachten. De radio kan misschien nog soelaas brengen, maar telkens je je omdraait begint het ding te ruisen. De enige zender waarbij hij het niet doet, is een regionale waar met een zwaar accent de plaatselijke voetbaluitslagen worden voorgelezen. Kutradio. Dan maar de pc proberen. Daar zitten een heleboel mensen vrolijke berichten de wereld in te sturen. Je kan er zelf niets van diezelfde aard aan toevoegen. Ellendig. En die druk op je kaken zet weer op. Hoe klein kan je eigen wereld toch zijn en hoe allesoverheersend een slecht gevoel. Een gevoel van missen ook. Let er toch maar voor op dat de klop niet later komt, zeiden ze, en misschien hebben ze wel gelijk nu. Het besef. Nu natuurlijk tot de tweehonderdvijftigste versterkt. Nu je aan de zetel en medicatie gekluisterd zit, nu je feestjes moet afzeggen, nu je noodgedwongen voor jezelf moet zorgen. Kut.