Dag lieve kuttertjes van me
Het is me hier wat in de kuthut. Sta me toe even stoom af te laten of medelijden te zoeken, zoals je wil. Feit is dat ziek én alleen zijn niet de allergrappigste combinatie is.
Een kleine kutimpressie: Je wordt wakker in een koud en stil huis en vraagt aan de spiegel of het nu al beter gaat. Bwa, zeg je, het is alleszins niet verslechterd. Je herinnert je de pillen die je “tijdens het eten” moest slikken en dus moet je wel met lange tanden ontbijten. Je vreest al voor het brood, want je hebt nu al een tijd geen vers kunnen halen. Maar er zijn geen groen/witte plekken te bespeuren, dus je smeert er twee. Je bekijkt de charcuterie en vraagt je af of dat nog wel zo koosjer is. Je ruikt niets -maar dus werkelijk NIETS- en je beseft dat je niemand anders kan laten ruiken. Op goede hoop dan maar. Een koffietje? Graag. En je sleffert in slow motion opnieuw naar de keuken. Je nek is stijf en je beeldt je in dat iemand er eens stevig in kneedt, tegelijk bemoedigende woorden fluistert. Je neemt je vitaminen, je breekt de reuzenpillen in twee, je kokhalst bij het inslikken en je hoest veel te ongezond. Jaja, het gaat wel. Buiten regent het. Er hangt een herfstblad tegen het raam geplakt. Triest tafereel. Nog triester zijn de 60 kutleesportfolio’s die liggen te wachten. De radio kan misschien nog soelaas brengen, maar telkens je je omdraait begint het ding te ruisen. De enige zender waarbij hij het niet doet, is een regionale waar met een zwaar accent de plaatselijke voetbaluitslagen worden voorgelezen. Kutradio. Dan maar de pc proberen. Daar zitten een heleboel mensen vrolijke berichten de wereld in te sturen. Je kan er zelf niets van diezelfde aard aan toevoegen. Ellendig. En die druk op je kaken zet weer op. Hoe klein kan je eigen wereld toch zijn en hoe allesoverheersend een slecht gevoel. Een gevoel van missen ook. Let er toch maar voor op dat de klop niet later komt, zeiden ze, en misschien hebben ze wel gelijk nu. Het besef. Nu natuurlijk tot de tweehonderdvijftigste versterkt. Nu je aan de zetel en medicatie gekluisterd zit, nu je feestjes moet afzeggen, nu je noodgedwongen voor jezelf moet zorgen. Kut.
Dit kuttertje (wat een woord ;o)) komt gewoon even naast jou in de zetel zitten en je over jouw bol aaien … niet méér en niet minder …
xox
Dankeweeeeel lief Stekelvrouwtje!
Hmm, ik moet niet zeggen dat ik snap wat je bedoelt zeker?
Ik loop zelf ook al enkele weken tussen ziek en gezond zijn rond (ja, kopvalling, maak nu eens een keuze: breek helemaal door of ga weg). Voor mijn plezier hang ik volledig af van anderen. Of nee, dat is niet juist. Voor voldoening hang ik volledig af van anderen. Ik kan natuurlijk wel plezier maken op mijn eentje, maar dat duurt ook maar net zolang tot de DVD duurt ofzo. Dan is het ook weer: en wat nu? Te mottig om te gaan slapen, niets of niemand om iets tegen te zeggen. En voor je het weet heb je weer een hele uitzending van ‘Poker after dark’ gezien, zit je je tien minuten te irriteren bij belspelletjes en zap je 2-3 keer alle digitale kanalen (hoeveel zijn het er? 50? 80? 100?) af om tot de conclusie te komen dat er werkelijk niks meer uitgezonden wordt dat de moeite is. Van pure miserie ga je dan nog maar anderhalf uur zinloos rondsurfen op het internet en duikel je dan om 4u ‘s ochtends je ijskoud bed in… Alweer een avond zinvol besteed! Goe bezig!
Ik weet trouwens niet wat het ergst is: het gemis en het zich slecht voelen ondergaan, of het tenvolle beseffen dat er een gemis is en dat je je slecht voelt.
Maar hey, als je wat opgepept bent en wat minder snot produceert, dan kom je maar af naar het perron. Er is nog plaats op mijn bankje en dan flikkeren we elk een oordopje van mijn iPod in het oor en leg ik wat happy muziek op.
groet,
Tom
Toch geen kutherrie hoop ik?
Ach Tom
… missen of beseffen dat je mist… het is even erg denk ik. Al gaat het over “gezelschap missen” en dus niet direct gelinkt aan een persoon. Ook dat is erg, come to think of it.
Singles kunnen erover meepraten, singles weten hoe kut het soms kan zijn. We kunnen dus wel nog beseffen dat we niet alleen zijn met dat gemis.
En ja, ik zal eens terugkeren naar dat perron. Heb daar trouwens een belangrijke zak laten staan. Iets met “positief” en “er het beste van maken” en ik dacht ook nog “contacten” of zoiets. Als je hem ziet staan, hou hem dan bij hé
Doe ik, die zak zal niet aan mijn aandacht ontsnappen.
Overigens is dat missen bij ook helemaal niet aan een persoon gelinkt. Het is gewoon een algemeen gevoel van tijd tot tijd. Gewoon iemand missen, dat hoeft zelfs helemaal niet relatiegebonden te zijn.
En nu kruip ik mijn nest in, het is al laat genoeg. Maar… het was een fijne avond.
groet,
Tom
zoveel kut. Wees gerust je zal niet lang alleen zijn met je ellende.
Heel wat behulpzame mannen zullen nu al googelend bij jou terecht komen;-)
das pas k
Dáár had ik ook al aan gedacht, helaas, na het posten van deze op zich niet seksgerelateerde titel :s
Ik sluit mij aan bij treiner… Mannen ruiken behoeftige jonkvrouwen net zoals haaien een druppel bloed kilometers van hen verwijderd ruiken! De boodschap is dus korte mette maken met die bacillen en met opgeheven hoofd… euhm… wachten!^^ Wat mezelf betreft, ik kan momenteel enorm genieten van mijn single-zijn, wat niet wil zeggen dat je niet op mijn uiterste medeleven kan rekenen.. Veel beterschap!
Bedankt heer Illiveris
en welkom ook. Even bij jou gaan snuisteren en ik zie dat je hetzelfde studiepad bent opgegaan als ik indertijd. Veel succes daarmee!
Btw: respect voor die pen van jou
Dankjewel jonkvrouwe Lentesneeuw.
Eerlijk gezegd voel ik mij hier telkens spontaan welkom. Ik vermoed dat jouw enorm leuk en fris wordpresstheme er iets mee te maken heeft, om nog maar van de rest te zwijgen natuurlijk…
Ik zal jou trouwens ook eens blogrollen, ik ben blogs met charisma aan het recruteren, vandaar…
Da’s inderdaad dikke kloterij! Knuf!
Jep,ik sluit me aan bij Treiner!Volledig.
Eerst genezen en dan genieten van het vrijgezellig leven,het heeft zo zijn leuke kanten…
Maar eerst warme citroen met honing drinken
Inderdaad allemaal wat lullig ja…
Verzorg je maar goed en rustig aan doen!
Kut seg. Ik ben ni mee.