Het is een bedenking die ik me de laatste tijd noodgedwongen moet maken bij het mannelijk volk dat zich in mijn richting werkt. Maar wat me daarbij nog meer zorgen baart: “Waaraan ligt dit?” Zijn we ondertussen al zover in de tijd gevorderd dat alle stevige steuren uit de vijver zijn gehengeld en dat er enkel nog sprot overschiet? Of heb ik nu een zwaar vertekend beeld gekregen van wat mijn zinnen nog enigszins kan prikkelen? Het kan ook liggen aan mijn stoere blik waarmee ik de nacht in trek, beducht op net-iets-te-veel-willers, maar waardoor ik ook net iets te veel mijn mannelijke kant toon en zo de net iets te vrouwelijke types aantrek. Oordeelt u zelf maar.
Hij houdt vlak voor mij halt en steekt één hand hoog en stopgewijs in de lucht. “Nee maar, wat hebben we hier?” Versteend in die pose laat hij zijn ogen gretig over mijn lijf glijden van boven naar beneden, en terug. Ik laat luchtig, doch gemeend, verstaan dat ik niet opgezet ben met die vrijpostigheid, waarop hij zijn glas whiskey-cola dropt naast mijn mazout. “Mazout? Maar kind toch, dat is zo… margi!” Zijn oogballen gaan alle kanten uit en er komt net geen “uhu” achteraan. Ik kijk achterom naar vriendin, laat een seconde mijn onderkaak vallen en schudt verbaasd vragend m’n hoofd. Als ik me omdraai, is zijn neus nog twee centimeter van de mijne verwijderd. Zijn adem ruikt zuur. Zijn accent veel te Gents. Dit moet een grap zijn. Een weddenschap, ja. Voor een gang-bangbeurt van zijn vier vriendjes die nu ongeveer achter een hoek plat liggen. Toch grijns ik, uitgedaagd door zijn farse teut, en begin een discussie over het al dan niet marginale aspect van een mazout. Nog meer theatraal vertoon. Grappig, dat wel. Maar so not masculine. Bovendien merkt vriendin op dat hij een zjielee draagt met ouderwetse knopen. Wie anders draagt nu nog v-hals-zjielees met knopen? Ik moest haar gelijk geven.
Niet zo ostentatief maar toch ook niet vrij van twijfel:
Hij komt het station uitgespurt op een manier waarop ik zelfs nog niet loop. Zijn leren jekker sluit nauw aan rond zijn horizontaal gestreept spannend truitje (leer ik later). En de broek laat ook al niet veel tot de verbeelding over. De stem had me al eerder teleurgesteld, met een lichte lispel en een stuntelige poging tot AN. Niet zozeer de zinsbouw of de woordkeuze, want die is prima op niveau, maar die uitspraak is zo… erover gewoon. Zeer vriendelijk en rustig, vastberaden ogen die je blinde vlek lijken te zoeken terwijl je je levensvisie prijsgeeft. Net als een goeie vriendin dat zou doen, als ze meelevend luistert. Het zittende plaatje klopt al helemaal niet: ik met één voet steunend op de andere knie, hij met het ene been strak over het andere. Zo net iets te afgeborsteld, te correct, te gevoelig. Te vrouwelijk?
Ja komt me zo bekend voor…
pas op,die die net niet te vrouwelijk zijn,zijn volgens mij wel interessant.ik heb besloten zoiets nu es uit te proberen.ik hou je op de hoogte!
Blij te lezen dat de bacteriën een andere weg gezocht hebben
Een nieuwe man of metroman dan? Vind die lijn zo moeilijk te trekken…
Doe mij gewoon een stoere, ongeschoren en viriele vent! Dan zou ik niet twijfelen :p
note to self : als ik ooit Lentesneeuw nog eens tegen het lijf loop dan zeker gene zjielee aandoen
Blijven rondkijken! Vroeg of laat ziet ge wel eens ene die met uw goesting is :-;
Ik draag constant gilets.. Maar ik ben dan ook het afgeborstelde type dat je nét niet zoekt denk ik.. :-p In tegenstelling tot breeg laat ik mij niet afschrikken door zoiets, ik blijf trouw aan mezelf.. Ik vind eigenlijk dat er tegenwoordig meer slonzen rondlopen dan iets anders.. Ik zou ze liever gilets zien dragen dan zo’n skatertrui met een kap.. Maar wie ben ik natuurlijk.. :-p
Ik draag gelukkig weinig zjielees en nooit met knoppen.
Thanx voor deze bevestiging van mijn mannelijkheid
Lentsneeuw … je maakt me blij !!! Blij om te lezen dat ik niet de enige ben die van die ‘rare kwieten’ tegenkom …
Oef … gelukkig … héhé …
grrr … tegenkomT dus … met ‘teee’
Ik had het gezegd dat ik het even zou overnemen hé
Lopen, zeg ik je, lopen! Voor je het weet, kruipt er zo een exemplaar tussen je lakens en dàn heb je het spek aan je been. Of net niet… Yikes!
Niet te plastisch formuleren, Trits… aub
Er loopt inderdaad veel sprot rond, toch meer dan vroeger denk ik, maar bij de vrouwen is dat ook zo. Hoeveel overbepoederde schminkdozen ik tegenkom in het weekend, ik kan ze niet op 21 handen tellen.. Het type vrouw/meisje dat zich het best voelt op een barkruk, met de knietjes over elkaar, neurotisch wikkelend met hun rechtervoetje, dat altijd in een botje of hakje zit, het sigaretje tussen het topje van hun wijs- en middelvingertje en hun arm rechtop, zodat hun sigaretje bijna altijd ter hoogte van hun oortje zit. Naast hen op de bar een glaasje champagne of iets dat veel geld kost. Geen vrouwen, maar seuten.
*zucht* zoveel ongenoegen in sprotland
tiens… ik ken da verhaal precies van ergens..?
nu heb ik zin in gerookte sprot…
En als ge van den duvel spreekt zie!
Welkom 
Noemt gij mij nu nen omo?
Nee nee, geenszins. Was meer in het licht van recentere schrijfsels bedoeld.