Lentesneeuw

Vannacht had ik weer die toffe droom. Die waarin ik publiekelijk te kakken word gezet. Ja, interpreteer dat maar vrij letterlijk.

Zo zat ik al eens temidden een groep kakkende mensen, volledig in Roman style. Of ik bevind me in toiletten met klapdeuren die op de verkeerde hoogte staan. Toiletten met deuren die niet meer sluiten, toiletten zonder deuren. Deze nacht zat ik op een strandtoilet: één toiletpot, gewoon, in het midden van het strand. En ik daarop. Angstvallig proberen alles te verbergen en aan het bedenken hoe ik elegant mijn kont zou kunnen afvegen met al die mensen om me heen. Word ik dan nog omver geduwd ook, met pot en al, zodat het goedje open en bloot kon liggen pronken in het zand. Tof ze.

Wat wil mijn onderbewustzijn mij vertellen? Dat ik bang ben om op m’n bek te gaan? Dat ik misschien toch wel toiletvrees heb? Neen, dat laatste is niet zo. Hoogstens leg ik een paar velletjes papier in de pot en sjas ik preventief door om alle geluid te verdoezelen. En o ja, ik zal er ook nooit aan beginnen als er vlak naast mij iemand binnenwandelt. Vijf deuren verder was er ook nog plaats, trut!

Het zal dus wel te maken hebben met de vrees onderuit te gaan. De anders zo grote mond het zwijgen opgelegd. Doordat men je pakt op je onvolmaaktheden bijvoorbeeld. Zoals wanneer iemand zegt dat je een beetje te mollig bent naar zijn goesting.