Het ziet er best wel zielig uit allemaal. De normaal zo stoere kerel die nu het onderspit moet delven. Half verdoofd wankelt hij door het huis, botst tegen de zetel, kotst tegen het tv-meubel, laat zich uiteindelijk vallen. Ga maar liggen, vent, geef maar op. Raar, kijkers blijven staren in het ijle, alsof er achter ons nog iets te zien valt.
Het is zover, zegt ze.
Het is gebeurd, zegt ze een half uur later.
Hij ligt er vredig bij, ver weg van deze wereld, en merkt niet eens dat hij zichzelf beplast heeft.
Zouden mensen dat nu ook doen?
Ik zie mezelf weer liggen. Ik ween en weet niet goed waarom. Ik ben aan het praten. Of dat probeer ik toch. Een hand wrijft het haar van mijn voorhoofd weg. Een stem stoot sussende klanken uit. Pijn. Nee, niet alleen in mijn buik. De stem zegt dat ze het weet. Twee keer zelfs. En dat het zoveel voorkomt. Bij haar dochter ook. Dus dit is niet mijn moeder? Niet wanhopen. Waarover ging het ook alweer? Ik brei nog wat zinnen aan elkaar. Koud. Leeg. Laat ik nu steken vallen? Zo belachelijk. Zo moe. Ze maant me zachtjes aan tot slapen. Ik wil wel en het mag ook. Want ze weet het toch.
Uw mening