Lentesneeuw

Oké. Dus. Krijg ik vorige week een melding: of ik deze persoon wil toevoegen aan mijn msn-contacten. 1. Ik ken dit e-mailadres helemaal niet 2. De persoon erachter al helemaal niet 3. Ik heb niet eens mijn eigen e-mailadres zitten rondstrooien 4. En toch ben ik te curieus.

Dus. Ik voeg deze persoon toe, niet wetende of het een mannelijk of vrouwelijk sujet betreft. Dit wordt algauw opgeklaard als ik vraag: wie bent u en wat komt u hier doen? Geen foto in dat fotohoekje daarboven trouwens. De persoon typt een weloverwogen smiley met krulmond: “Ik zat te chatten met een meisje en die heeft me dit e-mailadres gegeven. Blijkbaar het verkeerde?” 1. Ik zat alleszins niet op één of andere anonieme chat 2. Ik ben dus zeker niet dat meisje 3. How the fuck heeft dat meisje een toch wel redelijk uniek e-mailadres als het mijne kunnen bedenken? 4. Who the hell is dat meisje? 5. Is het wel een meisje? 6. Wie wil er mij hier inluizen?

“Wil je mij erin luizen?”, vraag ik bits (bits zijn in chattaal is niet gemakkelijk, maar een smiley met ontblootte tanden doet min of meer de job). “Nee”, zegt hij verontschuldigend (smiley met blozende wangen). Ergens word ik wel zeer verleid door het mysterieuze gehalte van deze ontmoeting. Whoever it is, he knows my weak spot!

Dus, ik vraag door. “Foto?” (zonder al te veel smiley’s, want dat wekt een al te vriendelijke sfeer). En ik krijg een foto. Maar of het de juiste is? Juist. Hij wil ook een foto. Nem. Eat that! Aja natuurlijk zie ik er ook best leuk uit. Toch wel een zeer toevallige speling van het lot hé, zeg. Amai amai, ja. (NOT). “Wat doe je in ‘t dagelijkse leven?” “Leerkracht”, zegt hij. “Ah, welke vakken?” “Nederlands”. Riiiight. Het wordt een standaard gesprek met standaard informatie. Ik laat nog maar eens verstaan dat ik de boel niet vertrouw en dat ik dringend wat moet werken voor school. Jaja, leuke ontmoeting, uhu. Zal ik hem dan maar deleten? 1. Ik weet nog niet wie het is! 2. Dan kom ik zelfs nooit de ware toedracht van dit alles te weten! 3. Te curieus 4. Nog even laten staan.

Vandaag. Mysterious Man genaamd “m” (toeval?) komt online na welgeteld een week. God ja, denk ik, die heb ik niet eens gewist. Uiteraard komt hij die toffe dame nog eens goeiedag zeggen. Tijd om mijn Sherlockgenen hun werk te laten doen. Welke handboeken gebruik je zoal? Welke leerstof moet je geven in de derde graad? Hoe ga jij om met de leerlingen? Dju. Hij weet correcte antwoorden op alles. Directe antwoorden ook, dus google kan geen hulplijn geweest zijn. En verdammt, hij weet wel weg met woorden. Hij vormt zelfs meermaals een intellectuele uitdaging. Ik keer terug op het bizarre van dit alles. Maar aan hem zal ik de waarheid zeker niet ontfutselen, dus dat spoor loopt dood. Ik beslis wat dieper te graven in zijn persoon, hopend op één of ander herkenningspunt, een clue, het bewijs dat dit alles één groot opgezet spel is. Damn, hij heeft dezelfde twisted mind. Gedurfde praat zelfs. Subtiel gevlei. Ik betrap mezelf op een luide bulderlach. Godver. Hij weet de knopjes staan.

De namiddag wordt weggechat zonder dat ik het besef. Hij moet dan in bad, want hij heeft een etentje met drie koppels waar hij toch wel een beetje tegenop kijkt. Hij analyseert zijn singlehood op eenzelfde relativerende, ironische toon, doch met optimistische naklank. Serieuze klap, het gaat hem ook wel af. Ik vergeet af en toe hoe hij in mijn msn-lijst is beland en beschouw hem dus op die onbewaakte momenten als een integer iemand. Dat we precies wel veel gelijkenissen hebben? Help.

1. Nee, we spreken niet af 2. Eventuele visuals zullen pas plaatsvinden ná een duchtig geanalyseerde audio 3. Een eventuele afspraak zal énkel op een druk belopen/bezeten plaats mogelijk zijn 4. Een nieuwe chatsessie volgende week kan natuurlijk geen kwaad 5. Ik vertrouw het nog steeds niet 6. Wie is die vent? 7. Is het wel een vent? 8. Wie was dat meisje begod? 9. Bizar spannend! 10. Neenee, enkel bizar. 11. Really?