Ik kan gerust Nander zijn. Dat is absoluut geen probleem voor mij. Ik zal zelfs meer zeggen, ik wíl niets liever dan Nander zijn.
Geen negeren meer aan. Niet langer te ontkennen. Als ik hem zie, dan krijg ik zo van die kriebels en mijn eten smaakt mij niet meer. Een paar dagen zonder en Nander wordt zot. That would be me. Slaap heb ik ook al niet. Ondertussen al dag drie zonder hem! Maar morgen zien we elkaar weer. En dan is ‘t koekenbak, ik zweer het u.
Dit is een overduidelijk geval van de emotie die de ratio tot moes vertrappelt (en ook een klein beetje te veel cava momenteel). Maar dat kan me nu eens geen barst schelen. Neen, het kan me niet deren.
Laat de mensen maar staren en vingerwijzend fezelen: “Kijkt! Oh, wat een schande! Hij loopt daar al met zijn Nander!”
Uw mening