Kan iemand mij verklaren waarom mannen (ja, in het meervoud, gezien de multipele en simultane aard van het gebeuren) zo frustrerend traag reageren op een mailtje of iets in die trend, terwijl ze eerst zélf te kennen gaven wel degelijk into it te zijn.
Als dat hun idee is van hard to get spelen, dan werkt zoiets bij mij alleen maar averechts.
Gedver, oelewappers!
Ik ben gefonkensoekenajou?
Ik ben gewoon gaan zoeken naar jou?
Ik ben gewoon kazoeke op jou?
Tiens.
Aaaaah! “Ik ben geFOCUST ZOEKEND naar jou”. Pff, ja zeg, eij vent.
Goed.
Dan stopt het hier.
Als ik in de war geraak omdat ik onze vriendschap met benefits niet kan plaatsen.
En jij wel.
Dan komt zoiets inderdaad tot een einde.
Jammer, maar best zo.
Ik had de agenda al half aan bord gekrijt, toen ik me omdraaide en mijn pupillen vroeg of het nog middagpauze was. De veertien hoofden hadden het begrepen en onder mijn stille, maar veelzeggende blik werd het van hun kant ook stil. Veertien? Het zijn er normaal toch maar dertien?
En inderdaad, in de linker achterhoek zat een jongen uit één van mijn andere klassen met zijn agenda open naarstig te pennen. De rest van de klas keek geamuseerd toe hoe ik in een milliseconde vaststelde dat er één te veel was. Opmerkelijk was de gelatenheid van de klas, alsof dit helemaal geen misplaatste grap was. Geen gepor, geen gegiechel, geen verwachtingsvol geschuifel. Dit was geen samenzwering, maar een eenmansdaad.
“Wel wel, we hebben er eentje te veel vandaag”, was het eerste wat ik spitsvondig uitbracht na die ene milliseconde. De jongen in kwestie keek glimlachend op. “Vanwaar de eer van uw bezoek, Pietje?” Pietje had geen zin in Geschiedenis en dacht maar wat Nederlands mee te volgen in een jaartje lager. Dat Pietje toch altijd stil is in mijn lessen en dat het nu toch ook geen probleem zou zijn, opperde hij. Ik wist niet meteen of ik me moest geflatteerd voelen, dan wel uitgedaagd.
Maar ik stuurde Pietje de laan uit. Met zachte hand, weliswaar, en veel gemor van zijn kant. De les ging verder zijn rustige gangetje en er werd met geen woord meer gerept over het incident.
Raar pietje.
En wie heeft er ZO nog eentje in huis gehad?
Hell yeah, the eighties rule! Ik heb dat nog gevraagd voor mijn Sint-Maarten, denk ik, én gekregen. Aldus speelde ik in mijn prinsessenkleed de volgende tonen:
Nooit geweten -tot nu- dat er Duits werd in gesproken trouwens. Aha!
Uw mening