Ik had de agenda al half aan bord gekrijt, toen ik me omdraaide en mijn pupillen vroeg of het nog middagpauze was. De veertien hoofden hadden het begrepen en onder mijn stille, maar veelzeggende blik werd het van hun kant ook stil. Veertien? Het zijn er normaal toch maar dertien?
En inderdaad, in de linker achterhoek zat een jongen uit één van mijn andere klassen met zijn agenda open naarstig te pennen. De rest van de klas keek geamuseerd toe hoe ik in een milliseconde vaststelde dat er één te veel was. Opmerkelijk was de gelatenheid van de klas, alsof dit helemaal geen misplaatste grap was. Geen gepor, geen gegiechel, geen verwachtingsvol geschuifel. Dit was geen samenzwering, maar een eenmansdaad.
“Wel wel, we hebben er eentje te veel vandaag”, was het eerste wat ik spitsvondig uitbracht na die ene milliseconde. De jongen in kwestie keek glimlachend op. “Vanwaar de eer van uw bezoek, Pietje?” Pietje had geen zin in Geschiedenis en dacht maar wat Nederlands mee te volgen in een jaartje lager. Dat Pietje toch altijd stil is in mijn lessen en dat het nu toch ook geen probleem zou zijn, opperde hij. Ik wist niet meteen of ik me moest geflatteerd voelen, dan wel uitgedaagd.
Maar ik stuurde Pietje de laan uit. Met zachte hand, weliswaar, en veel gemor van zijn kant. De les ging verder zijn rustige gangetje en er werd met geen woord meer gerept over het incident.
Raar pietje.
Uw mening