Lentesneeuw

“Het gaat je goed”, voegde hij er nog aan toe.

Sommige mensen staan toch zo hard te springen om een oordeel te vellen zonder ook maar één jota te beseffen van wat er gaande is. Wie weet werd ik vorige maand wel niet fataal omvergeknald door een bus (cliché, ik weet het) of  zat ik ondertussen al lang vast voor zware criminele feiten waarvan ik hier uiteraard helemaal geen letter had gepiept (dat zou pas ridicuul zijn). Of misschien had Lentesneeuw ondertussen al lang een ándere blog?

Feit blijft dat ik hem dankbaar ben, onze lolsmurf. Het was een korte maar allesomvattende -en tot op heden nog steeds niet gepubliceerde- reactie die me een groot inzicht heeft verschaft  in mijn eigen doen en -vooral dan- laten. Maar wat nog meer is: ik zit ondertussen al mijn tweede alinea neer te pennen op deze blog die ocharme nog met haken en ogen aaneen hangt.

Dus werkelijk bedankt, lolsmurf, om me een topic aan te reiken waarover ik nog pagina’s kan doorlullen met het verstand op nul. Want dat, mijn beste, is wel wat ik kan gebruiken momenteel. Daarom ook kom ik er hier de laatste zes maanden niet meer toe. Wat er precies scheelt, wil ik hier zelfs niet kwijt. Het is te veel, het gaat te diep en ik ben zelfs teruggegaan naar basics: schrijven met de pen in een schriftje.

Dan ligt mijn blog wel even stil, da’s waar. Ik wist niet dat mijn non-activiteit van dien aard was dat lezers zich daarover boos zouden maken. Tiens.

Maar het ging me goed hé. Goh ja… als jij het zegt.