Lentesneeuw

Ze vindt de laatste tijd geen nieuwe tijd meer en moest al even hard zoeken naar het knopje om een nieuw bericht te posten.

Ze wilde wel komen melden dat ze haar grote idool vandaag heeft ontmoet, vanalles wilde vragen, maar zich op slag het kneusje voelde en zich beperkte tot een sobere “zou je onze bibboeken willen signeren alsjeblief?”, terwijl ze dacht: “Ze is toch niet echt moeders mooiste.”

En toch…

Kristien, je hebt iets losgemaakt gedomme!

We horen het gepalaver al van ver komen.

“Alle-heez, zeg het mij dan toch!” smeekt mijn neefje . Acht jaar oud is hij en de jongste van vier broers. Dat hij onderhand wel weet hoe zich te verdedigen, is al lang geen verrassing meer. Dat Alex Agnew nog van hém zou kunnen leren, is een feit. Dat hij veel te veel weet voor zijn leeftijd ondervinden we nu.

Hij loopt samen met zijn broer van twaalf langs het keukenraam, zoals ze elke dag wel een paar keer doen. De straat oversteken en gaan kijken bij mémé en pépé hoeveel koeken er nog zijn, of er nog cola is, of de vakantie daar misschien iets meer te bieden heeft.

“Dag mémé, dag tante!” en ze komen mijn moeder en mij een dikke zoen geven. “Ah, de boys”, zeg ik, “hoe was ‘t op kamp?” De ogen van de kleinste schieten vol deugnieterij en de oudste stamelt er een vlugge “goed” uit. Ze waren druk in gesprek, juist, en ze doen dan ook ongestoord verder terwijl ze samen in één zetel ploffen.

“Gaat ge ‘t mij nu nog zeggen of wat?” vraagt de kleinste en dringt aan met een lichte duw. De oudste kijkt lichtjes gegeneerd doch geamuseerd naar mijn moeder en mij. “Maar nee, niet hier jong!” en dat is het moment waarop ik geïnteresseerd bijval, natuurlijk.

“Wat wil hij weten toch?”

“Hoe de kindjes gemaakt worden.”

Aha. Dé vraag. We beginnen met het activeren van de voorkennis.

“Wat weet je zelf al?” richt ik me tot de kleinste, terwijl de oudste begint te grinniken.

“Dat het zonder condoom moet, want met condoom kunnen er geen kindjes komen.”

“Ah zo. En verder?”

“Awel hé… de piemel moet in de spleet.”

“Hmhm”, bevestig ik. That sums it up quite well en ik wilde het hier ook bij laten. Dat is genoeg informatie voor een achtjarige, toch? Jongens hebben een piemel, meisjes hebben een spleet. Het één in het ander en hopla, kindjes. Easy! Waar maken die ouders zo’n spel van eigenlijk?

“Maar waarvoor dienen de pitten dan?” Het was blijkbaar een prangende vraag.

“De pitten?”

De oudste begint te schaterlachen. “Hij bedoelt de ballen, dat zijn je balletjes, broer!”

“Welja”, en hij wijst triomfantelijk naar onder, “ik denk altijd dat daar nectarinepitten in zitten.”

“Van een nectarine dan nog?”

“Uhu, want dat voelt toch zo? Maar wat doen die daar eigenlijk?”

“Euuh…” Ik stamel. Stamel ik? Damn.

De oudste komt tussenbeide, ontpopt zich tot een educatief verantwoorde broer en begint aan zijn onderwijsleergesprek, wellicht een perfecte kopie van zijn eerste les seksuele voorlichting. Mijn moeder stopt met de was op te vouwen, ik leun aandachtig naar voor.

“Broer, denk eens na. De piemel moet in de spleet. En dan? Wat moet er dan gebeuren om een kindje te maken?”

“De man moet vanboven liggen.”

“Aja?”

“Uhu, want de man moet wel kunnen duwen hé. En als hij vanonder ligt…” hij zakt onderuit in de zetel en zet het tafereel nu overduidelijke visuele kracht bij… “dan gaat dat toch helemaal niet!” Ze gibberen alletwee en ik wissel een glimlach uit met mijn moeder. We laten ze nog even begaan zo.

“Broer, wat gebeurt er dan na het duwen? Wat komt er uit de piemel?”

“Ah, er komt sperma uit.”

“Wat is dat, sperma?”

” ‘k Weet niet.”

“Dat zit dus in je balletjes hé. En dan komt dat sperma in de spleet van de vrouw.”

“Dus zo komt het kindje erin?” Wij bevestigen allemaal. “Dus… elke pit is een kindje? Dus… ik heb twee kindjes zitten daar beneden??”

“Maar nee, broer, allez… zat daar telkens een kindje, dan had ons vake vier ballen gehad!” Ze gieren het uit en moeder vindt het welletjes geweest. Dat is niet iets om mee te lachen en ge ziet waar tv en internet allemaal goed voor zijn.

Ik neem het weer over en vertel -nee, effekes serieus nu, wilt ge ‘t nog weten?- over miljoenen petieterige dikkopjes die rondzwemmen in zijn pitten. Hij lijkt niet echt op zijn gemak dat te horen en kijkt beteuterd naar beneden. En dat is nog maar het halve verhaal moet hij weten.

“Wat zit er dan bij de vrouw in haar buik, denkt ge? Waar al die dikkopjes naartoe zwemmen?” We kwamen tot de kern van de zaak. De apotheose. Nog eventjes vertellen over hoe eitje en dikkopje samensmelten tot een kindje, waarna dat kindje kan beginnen groeien in de buik van de mama en dat zou het zijn. Uitleg compleet.

“Nectarinevlees?”

Op je eentje door de Gentse straten drentelen en  je laten opslokken door de menigte. Even denken dat je enkel voor een spitburger en Axl Peleman kwam, maar dan opeens viavia tegenkomen en blijven plakken aan het dreupelkot. Eentje is geentje en zin wordt onzin. Vergeten dat je de heren niet al te lang zou ophouden en zie, je bougiet al over het plein met één van hen. Hoe heet je eigenlijk en waar gaan we heen? Maakt niet uit, morgen zijn we het toch vergeten.

Je slaagt er niet meer in om het ding waar geld uit komt te benoemen, maar dat is niet erg, want ze trakteren. Niet te veel meer. Je moet nog rijden. Natuurlijk mag je altijd mee met hen naar huis. Nog een pintje for the lady!

Is er een vriend in de zaal, vraag je aan dat ding waar je mee belt. Jaja, zegt het ding terug, en hij komt je zo meteen weghalen. Tijd voor iets bekends, iets veiligs en vertrouwds. Dag heren van de viavia, een waar genoegen was het wel. Nog eens bellen? Absoluut, zeg je, maar je meent het niet. Zij trouwens ook niet.

Je vliegt in bekende armen en ratelt wat over viaviaheren, dreupels, een ding waar geld uit komt, dringend toe aan water en blij dat hij er is. Waar gaan we heen?

Naar toffe mensen.