Het was alweer een tijd geleden dat ik mijn loopschoenen had aangetrokken, een drie kwartier langs de Schelde was gaan ploeteren, had besloten dat ik nog wel een soort van conditie had en ze -eens thuis- gerustgesteld terug in de kast had geworpen. Ik heb een knipperlichtrelatie met die dingen. Met sport in het algemeen. Elk jaar probeer ik het een paar keer, maar langer dan drie maanden hou ik het telkens nooit vol. Alles bij elkaar sport ik op jaarbasis zo’n klein half jaar en de rest van de tijd ben ik aan het proberen de draad op te pikken. Gesproken van de processie van Echternach -die er trouwens heel binnenkort weer aankomt (de dinsdag na Pinksteren, allen daarheen!) en waarbij de deelnemers aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken in de maat van de processiemars naar voren springen, afwisselend op hun linker- en rechtervoet, dixit Wikipedia. En ook nog: Dit is in 1947 zo ingesteld omdat het voormalige ritme (drie stappen naar voren en twee terug) voor te veel chaos zorgde.- Een weetje dat, geef toe, best hilarisch is.

Ik kan mijn denk- en gedragspatronen nog wel op duizend andere manieren uit de doeken doen, maar feit blijft dat mijn BMI te hoog is (26,6) en dat ik best 4 kg afval, wil ik op een normaal -nog net binnen de perken- gewicht komen. Of nee, toch niet. Dat is gelogen. Eigenlijk stond er 3,99 kg. Qua psychologische motivatie kan dit wel tellen, ook als je weet dat ik daarnet mijn onderbroek nog aan had op de weegschaal (minus 150 gram) en zeker omdat mijn lange en -de kapper zegt altijd dat ik zulks schoon en dik haar heb- ongetwijfeld zware lokken er morgen afgaan (minus 400 gram). Aha!

Dat maakt het ineens toch wel iets haalbaarder! Dat geeft een nog niet gewassen vrouwmens op woensdagochtend met klaarblijkelijk niets beter te doen opeens toch een heldere blik over lijf en leden!

Over leef en lijden.

Overleef en lijden.

Ik heb het tenminste geprobeerd.