Lentesneeuw

Een vrouw dient dringend te beseffen dat een man gelijk een elastiek is. Het heeft niets te maken met enig andere rekbare toestanden, neen. In den prille beginne zal deze man zich heel goed en “ontspannen” voelen bij zijn pas veroverde. Vol kracht en energie draagt hij haar op handen, doet vooral wat zij graag doet, krijgt dat heel apart gevoel vanbinnen als ze nog maar een scheet laat. Maar wat de vrouw niet beseft, is dat zijn elastiek vanaf dan stilletjes aan begint te rekken, want dat is nu eenmaal het lot van elastieken. Ze rekken uit, nietwaar. De man heeft zodanig veel van zichzelf gegeven dat hij als het ware zijn identiteit verliest. Zoiets trekt tegen en dus distantieert hij zich een beetje van lief en leed, schijnbaar zonder aanwijsbare reden. Vaak weet hij zelf niet waarom hij opeens meer tijd met de vrienden wil doorbrengen of liever van zijn territorium geniet dan mee te gaan met haar (en niet zelden met haar familie) naar een of andere boerenklucht in ‘t dorp. Het fenomeen wordt ook wel eens bestempeld als “in zijn hol kruipen”. Een man kan maar zoveel emoties aan, dames. Allerminst denigrerend bedoeld, heren. Maar goed, elastieken. Ze rekken en rekken verder weg van de wederhelft die zich op haar beurt steeds meer zorgen begint te maken. In het slechtste geval escaleert de boel met een verwijt dat hij haar niet graag ziet en als hij nog maar durft te beweren dat hij dat wel doet, dan toont hij dat precies nog niet goed genoeg. Vlam gaat de deur. En dat, dames, hadden we beter niet gedaan. Want weten jullie wat elastieken nog neigen te doen eens ze volledig zijn uitgerekt? Hmhm: terugspringen met een dubbel en dik overtuigende kracht… right in your own comforting lap! Daarvoor moeten de heren wel eerst even mijlenver verwijderd zitten om te beseffen wat ze zo missen. En om te achterhalen wat wij nu weeral waard zijn. Dus het enige wat wij hoeven te doen is hen laten begaan zonder morren of panikeren. Eventjes zo. Tot ze weer vanzelf de onze zijn.

Het is een mannending, dat op- en afspringen. Een cyclus (ja, ook mannen hebben dat) die zich om de zoveel tijd herhaalt. Wij hoeven er ons alleen maar bij neer te leggen.

Een man dient dringend te beseffen dat een vrouw gelijk een golf is. Het heeft niets te maken met enig andere natte toestanden, baneen. In den prille beginne zal deze vrouw vol liefde en kracht zitten om haar man te vertroetelen en te bewonderen, zelfs al laat hij een glas van 25 euro vallen tijdens de afwas (elke gelijkenis met toestanden bij mijn lezerspubliek berust op louter toeval *kuch*). Ze vindt hem lief en humoristisch en ronduit koddig in alles wat hij doet. Maar wat de man niet beseft, is dat zijn lieftallige op dat moment heel hoog op haar golf aan het razen is en alle stormen met veel gemak weet te omzeilen. Echter, zoals dat veelal gaat met golven, what comes up must eventually come down. Eens haar hoogtepunt bereikt, begint ze aan haar beangstigende tocht naar beneden. Ze voelt zich niet meer zo lekker in haar vel, het wordt haar allemaal eventjes te veel, het huishouden, het werk, de kinderen, hij en zijn libido. In het slechtste geval escaleert de boel met een verwijt dat ze er dan maar iets moet aan doen en dat bleiten niet zal helpen. Baf doet de deur. En dat, heren, had u beter niet gedaan. Want weet u wat golven instinctief plegen te doen? Juist ja: terug omhoog bruisen tot het summum van opgewektheid en liefde weer is bereikt. Daarvoor hebben wij eerst wel een dieptepunt nodig, met kleenex, een romantische film en de ganse zielige reutemeteut. Het enige wat u, in uw machteloos en soms woedend toekijken, kunt doen is uw luisterend oor en troostende armen bieden. Meer niet. Really. De finale boost om de tocht naar boven te hervatten.

Het is een vrouwending, dat op- en afzwalpen. Een cyclus (volledig los van onze menstruele dan nog) die zich om de zoveel tijd herhaalt. U hoeft er zich alleen maar bij neer te leggen.

Nu we deze kennis tot ons hebben genomen, liefste lezers, kan het toch niet meer zo moeilijk zijn. Ga en verenigt u!