loslaten is een proces dat uiteindelijk zijn conlusie vindt…
Ben jij eb
dan ben ik vloed
Kan het voor mij beter
dan is ‘t voor jou net goed
Sta jij stil
dan spring ik vooruit
Zit ik erin
dan wil jij eruit
Zeg jij zwart
dan schreeuw ik wit
Vrij duidelijk
Hoe het zit
©Lentesneeuw
voor de achterblijvers; toen ik mezelf ging zoeken heel ver weg…
Languit voor je voeten
Of heel klein achter je aan
De zon komt je begroeten
En ik kom naast je staan
We zijn onlosmakelijk verbonden
Jouw einde is mijn begin
Heb jij je plekje gevonden
Dan volg ik je daarin
En wordt het stil en duister
Dan nog zal ik er zijn
Als onzichtbaar gefluister
Doorheen de maneschijn
Dus treur niet, liefste schat
Heb geen angst of verdriet
Ik ben iets wat je altijd al had
Ik ben je schaduw
Zelfs al zie je me niet
©Lentesneeuw
voor ‘hem’; toen ik nog niet wist hoe het voelde…
en toen
streelde je mijn haren
met je duim
gleed je zachtjes
langs mijn wang
tot aan mijn mond
waar je
je zachte lippen drukte
heel lichtjes maar
om me niet te wekken
en ik die deed alsof
hield m’n ogen dicht
en genoot intens
tot mijn glimlach
me verried
en jij
speels
mijn droom verliet
©Lentesneeuw
geïnspireerd door de nieuwe opkomende kleinkunst, waarin de tussentaal haar revival kent…
Kom en pak mij als ge kunt
Ik weet nie
of da g’et wilt
Kom en zoek mij als ge durft
Ik weet wel
dat ’t uwen honger stilt
En de mijne voor mijn part
Want ’t is al veel te lang geleên
Dat ik es nie met mijn hart
Maar met m’n lichaam heb gevreên
Nee, ge moet echt nie bang zijn
Dat ge nadien spel hebt
mee mij
Ik trek perfect die lijn
Tussen úw gevoelens
En de mijn
©Lentesneeuw
wauw, je bent er in met je hoofd,
in hem..
Mooi … echt waar.